woensdag, november 30, 2005

Flanger

Had Frans vorige week een compressor op zijn bas, vanavond doen we het met een flanger die Huib heeft meegenomen. We zijn met een klein gezelschap, niet alleen Peter is er niet (ditmaal ziek), ook Ernst laat het de komende weken afweten. Vanavond wegens een praatje, de komende twee weken wegens vakantie. Maar zoals meestal is het: hoe leger hoe beter, je kunt elkaar beter horen, er zitten minder mensen elkaar in de weg bij het spelen. Slechts zelden komt het voor dat je echt een instrument mist. Hoe kan dat? Spelen we niet allemaal veel te druk. De flanger levert in ieder geval mooie Paul Young-achtige effecten op.

dinsdag, november 29, 2005

Joe Meek

Tijdens de laatste repetitie van het Gebroken Oor spreek ik met Willem Schneider over Joe Meek, de legendarische Engelse producer, waarschijnlijk naar aanleiding van het opnemen en de manier waarop we dat doen. Allemaal zo dicht mogelijk bij de microfoon. Huib zingt nog een regel van het liedje van de Honeycombs een one-hit-wonder (Have I the Right?) dat door hem geproduceerd werd. Gevormd door drumster Honey Langtree, een kapster die de band samen met Martin Murray oprichtte.
Toevallig staat in de NRC van maandag een groot artikel over Joe Meek. Er is een box met vier cd's verschenen met zijn werk, ongeveer een kwart van het totaal volgens het artikel. Er schijnt in Engeland een toneelstuk te draaien getiteld Telstar, the Joe Meek Story, over zijn leven, geschreven door ene Nick Moran. Dat hij een grote boef was wist ik van de Single Luck aflevering over The Honeycombs, maar niet dat hij stiekem homoseksueel was en zijn leven zelf beëindigde met een pistool na het vermoorden van zijn hospita. Wel dat hij al zijn platen in datzelfde huis opnam met zangeressen in slaap- en badkamer.

maandag, november 28, 2005

Denise en de Sint

Denise's Ochtends is Denise teleurgesteld als er niet echt iets leuks in haar schoen zit. Alleen twee muisjes van snoep. Na de vorige avond schijnheilig mooi te hebben gezongen had ze blijkbaar meer verwacht. Gerda maakt het erger door er over te praten. Hier mag niet over gesproken worden, dat is stom. Daarmee verbreek je de illusie. Ze hoeft niet te weten wie haar schoen vult. Zonder dat te weten is het al erg genoeg. Maar daardoor komen we er niet achter wat ze werkelijk had gewild.

zondag, november 27, 2005

Eenakterfestival # 06: Slot

Op de laatste dag van het Eenakterfestival 2005 speelt De Onderneming onder regie van Eddy Geerlings en wint de prijs voor het beste stuk. Ook nog genomineerd voor beste acteur en voor beste actrice, maar die laatste prijs gaat terecht naar Paula van Leijden. Alhoewel ik geniet van Denise Beeckmans als Hanna in de voorstelling van Eddy. Ze hebben gekozen voor de moeder in een huiskamer op het voortoneel, de familie op het achtertoneel op stoelen, enigszins vergelijkbaar met de schilderijenlijsten van Dick Koene, maar zij hebben meer vrijheid in hun spel. Een sterke voorstelling.
Wij winnen niet, maar krijgen twee nominaties, beste stuk en beste acteur voor Dave in de rol van Leonard. Geen slechte score. Je hoopt altijd op de hoofdprijs, maar ik ben tevreden over mijn voorstelling, vind hem heimelijk beter dan de winnende, maar dat is en blijft een kwestie van smaak. Afhankelijk van waar je de nuances legt. Als je vormgeving erg belangrijk vindt is de mijne beter, wat zijn de criteria waarop je oordeelt als je in de jury zit. Toch ben ik het niet echt oneens met de jury, ze hebben de drie beste stukken gekozen, Drijfzand, de Onderneming en ons stuk, het Nieuw Capels Toneel. Met die keuze ben ik het volledig eens.

Eenakterfestival # 05

De zaterdagavond spelen Stichting Tar en ATR3, twee groepen waarvan ik wel iets bijzonders verwacht. Het is ongetwijfeld toeval, maar de eerste vijf stukken zijn vrij traditioneel in opvatting en uitvoering, de tweede vijf zijn extremer. De versie van St Tar is de meest extreme. De spelers staan en zitten achter lijsten, zijn als het ware ingelijst. Een oude vrouw met rollator komt op en kijkt naar de schilderijententoonstelling. Dan komen de schilderijen tot leven, begeleidt door spannende muziek van Serge Feldmann. Het is een prachtig beeld. Helaas blijft het daar bij. Slechts eenmaal breekt de dochter, mooi gespeeld door Meta de Mol van Otterloo, uit haar lijst om het dansje te doen met haar vader. De muziek verandert dan ook iets, ik hoor een Santana-citaat in de muziek, of in ieder geval in de klank van het orgeltje, waardoor je denkt: eindelijk gebeurt er iets. Teksten worden door elkaar gezegd, teksten verdrinken in de muziek, je moet het stuk door en door kennen om te begrijpen waar het hier over gaat. Het pièce de résistance van het festival.
ATR3 heeft een cast die geheel uit vrouwen bestaat. Nico en Carla zijn erg goed, Nico als een soort ruwe bonk, harde bolster, blanke pit, Carla hulpeloos en verdwaald in een vijandig gezin. De overleden moeder staat op dvd en wordt tegen het achterdoek gebeamd, iets wat net als bij de geluidstape van Facetten, niet werkt. Het lijkt wel of als de moeder niet live gespeeld wordt, desnoods achter de coulissen, er een afstand tot die figuur ontstaat die de scènes waarin zij voorkomt, doodslaat. Het rondgedraai met een grote doos Melba toast is een grappige vondst, de doos wordt steeds iemand anders in handen gedrukt die er dan hulpeloos mee in de handen blijft staan. Jammer is dat deze grap niet tot het einde toe doorgevoerd kan worden, bijvoorbeeld in de dansscène of de verleidingsscène. Een spannende poging, niet helemaal gelukt.

zaterdag, november 26, 2005

Eenakterfestival # 04

De voorstelling na de onze is die van KRT. Bij hen speelt het stuk in de hel, de dode moeder dwaalt rond en ziet de puinhopen aan die ze heeft achtergelaten toen ze zelfmoord pleegde. Vooral de Carla vind ik erg leuk. Aan het einde vraagt de moeder of het allemaal nou zo erg moet zijn, ze heeft de foto's in de enveloppen gedaan om iedereen zijn gelukkige momenten te tonen en de achtergebleven levenden leggen het allemaal verkeerd uit. Dan verandert het toneelbeeld. Er wordt een kerstboom opgedragen en het gezin staat gelukkig rond de kerstboom, Carla heeft de plaats van de overleden moeder ingenomen, en zij, Janna, is helemaal vergeten. Iets wat ze natuurlijk ook helemaal niet leuk vindt om te zien. Mooie vondst.

Melba Toast # 06: De voorstelling

Eindelijk is het zover. De voorstelling wordt gespeeld op het Eenakterfestival. De zaal is meer dan uitverkocht maar op een dag dat half Nederland in het verkeer vastzit door bar winterweer weet niet iedereen het theater te bereiken. Een jurylid komt zelfs te laat en mist het begin van de voorstelling.
In het begin van de voorstelling is er al onmiddellijk een blackout van Dave, maar de spelers pakken de draad gelijk weer op en spelen een fantastische voorstelling. Ze stellen me niet teleur. Ik ben trots, blij en tevreden over mijn spelers. Ik heb geluk gehad met ze, met zo'n geweldig team om mee te werken. Ik vind het zelf de beste voorstelling in het festival tot nu toe, maar ik ben natuurlijk hoogst partijdig. Achteraf krijg ik wel veel enthousiaste reacties op de snelheid, de vormgeving en het spel. Het is ons gelukt!

vrijdag, november 25, 2005

Melba Toast # 05: De generale repetitie

NicoMorgen spelen we op het Eenakterfestival en vanavond is de allerlaatste generale repetitie voor publiek. De leden van het Nieuw Capels Toneel komen kijken hoe de voorstelling is geworden. Ondanks wat kleine fouten, tekst blackouts, sommige momenten niet scherp genoeg, opkomsten die iets te laat zijn, spelen de spelers een goede voorstelling. Ik weet dat ze (gelukkig) beter kunnen, maar ik ben tevreden. Zoals het bijgeloof zegt: een slechte generale is een goede voorstelling. Dit is geen echt slechte generale, maar net slecht genoeg om hoop te geven voor de voorstelling morgen. We hebben sinds de laatste doorloop bijna tien minuten gewonnen zonder aan emotie of intentie te verliezen en iedereen die eerdere versies heeft gezien is verbaasd over de vorderingen die gemaakt zijn. De voorzitter van de vereniging die net zelf een prijs heeft gewonnen, is razend enthousiast, dus wat let ons om ook een prijs te winnen. Zoals de directeur van de theaterfabriek vorige week zei: "Jij bent nu wel eens aan de beurt om te winnen."

donderdag, november 24, 2005

Zonder Peter

PeterZonder Huib, zonder Ernst, zonder Peter, het wordt een soort van repeterende formule. Iedere keer ontbreekt er wel iemand, maar Peter ondertussen op zijn minst al drie weken. Ik heb ditmaal mijn gitaar thuisgelaten. Met als bedoeling dat de muziek nog leger wordt, niet zo vol als gewoonlijk. Dat lukt alhoewel het nummer 'Cool Casanova' zonder ritmegitaar toch iets mist. We spelen van ons lijstje acht van de zeventien nummers, sommige nummers moeten drie keer over gedaan, sommige staan er in een keer goed op. Alles bij elkaar een lekkere avond.

dinsdag, november 22, 2005

Melba Toast # 04: De laatste repetitie

CarlaDe laatste repetitie voordat we donderdag een tryout spelen in de Schenkelstee voor de leden van het Nieuw Capels Toneel. Ik leg voor de duidelijkheid mijn bedoelingen met het stuk nog een keer uit. Een helse machine die onvermijdelijk naar beneden raast en de afgrond induikt, eindigend in dood en verderf. Naar La Machine Infernale van Jean Cocteau, zijn bewerking van het eeuwenoude Oidipusverhaal. Als een dolgedraaide vaudeville met verwijzingen naar Charlie Chaplin en Laurel en Hardy. Vet op het publiek gespeeld en zoveel mogelijk in sneltreinvaart. We spelen een doorloop met onderbrekingen waarbij ik onderbreek als ik vind dat iets nog beter kan. Toch ben ik al voor de repetitie begint niet ontevreden. Ik vind mijn eigen versie na de zes versies die ik gezien heb nog steeds de beste. Ik ben niet verbaasd of achterovergeslagen door een zo originele vondst of door een zo geweldig gespeelde Melba toast dat ik denk dat wij het niet beter kunnen, dat we voordat we gespeeld hebben wel naar huis kunnen gaan. Integendeel. Ik vind de meeste voorstellingen te langzaam, te weinig gewaagd, die van Jan Oomen uitgezonderd. Ik ben nog wel benieuwd naar de versie van Dick Koene en die van ATR3, de laatste met een geheel vrouwelijke cast bestaand uit allemaal vrouwelijke regisseurs. Maar eerst nog de generale repetitie op donderdag.
(wordt vervolgd)

maandag, november 21, 2005

Narisk # 07

Vanavond werken we aan de karakters. De personen die de redactie bevolken. We hebben Rutger, een beetje een nare man, een vervelende man, van zichzelf overtuigd en met een hekel aan de anderen. Jozefine, de koffiejuffrouw die niet kan onthouden wie wat in zijn koffie heeft en verdrietig is omdat ze met haar man Theo al zo lang probeert kinderen te krijgen. Ron, een simpele ziel die zondags gaat vissen met zijn maats en geen vriendin heeft. Caro, die hier maar tijdelijk is en eigenlijk iets anders wil, een beter leven. En tenslotte Annelies, verlegen, met een ernstig zieke moeder en heimelijk verliefd.

Wordt vervolgd

Volgende aflevering

Vorige aflevering

Eenakterfestival # 04

Op de derde avond van het festival is in ieder geval iets anders te zien. De eerste groep, Facetten, heeft een uitgebreid decor gebouwd met een kachel, een keuken op het achtertoneel, een soort van loopplank via welke de spelers het huis binnen komen. De gesprekken die in het oorspronkelijke stuk alleen te horen zijn omdat ze zich afspelen buiten de kamer waar het stuk speelt, zijn hier zichtbaar gemaakt. De dode moeder staat hier op tape en is juist weer niet zichtbaar. Beide vondsten vind ik niet werken. De moeder op tape is een idee dat ik ook heb gehad, maar die blijft daardoor toch te afstandelijk, te ver weg, te weinig onderdeel van de voorstelling. Wat Petto doet met een walkietalkie als de anderen weg zijn is me onduidelijk. Achteraf vertelt hij me dat hij in zijn waanzin contact zoekt met zijn overleden vrouw.

De tweede voorstelling, De Poel, is de eerste totaal afwijkende voorstelling van de vorigen. Het stuk speelt nu buiten, er is een barbecu georganiseerd door Nico, en de zoon Leonard is blind. Grappige vondsten, maar ook hier heb ik het gevoel dat ze niet echt goed werken. Soms belemmeren ze de voortgang en hier wordt opnieuw te langzaam gespeeld. Op den duur gaat het tempo trekken en heb je het gevoel dat er nu iets nieuws moet gaan gebeuren. De moeder komt ditmaal op vanuit de zaal, de eerste rij. Dat is de eerste keer leuk, maar op den duur verveelt het. Geweldige vondst zijn de legen flessen die afgesloten zijn met een vacuvin. Iedere keer als er iets te drinken wordt aangeboden, wordt met een luide plop een nieuwe fles opengetrokken. Door de herhaling valt het op hoeveel er gedronken wordt, iets wat ook benadrukt wordt in het decor dat geheel uit lege flessen bestaat. Het hele podium is aan het begin van de voorstelling leeg met in een hoekje een stapeltje lege flessen die door Nico in een keurige cirkel worden gerangschikt. Tot nu toe het mooiste toneelbeeld.

Grappig is dat alle groepen andere merken Melba toast gebruiken en de tekst "De ideale basis voor de lekkerste hapjes" moeten lezen. Die tekst is volgens mij alleen te lezen op de achterkant van het Melba toast-pakje van Van der Meulen. De speelster van Facetten maakte een grappige tekstfout, zij las op de zijkant van het Van der Meulen-pakje de tekst: voor het gezelligste avondje uit of zoiets. Anderen lezen de tekst van een pakje waar het helemaal niet op staat.
(wordt vervolgd)

zondag, november 20, 2005

Melba Toast # 03

We werken de hele dag in theater de Schenkelstee aan de eenakter Melba toast. Het begin is moeizaam. Iedereen is nog niet echt wakker. Veel tekstfouten, weinig concentratie. Dan is het al lunchpauze en wordt de grime uitgeprobeerd en neem ik losse scènes door. De monoloog van Nico aan het einde van het stuk wordt eindelijk echt gezet. Eerst zonder muziek, dan met Maria Callas als begeleiding. Ziet er goed uit, de bewegingen, de grime. We doen nog wat losse scènes (het begin, de opkomst van Hanna, de monoloog van Leonard) en tenslotte een tweede doorloop. Deze doorloop verschilt van de vorige als dag van nacht. Dit begint er op te lijken. Ik heb er vertrouwen in met nog drie repetities te gaan, waarvan de donderdag met publiek. Dat wordt de echte testcase, dan moet het goed zijn. De echte voorstelling op vrijdag kan dan niet meer mis gaan.

Eenakterfestival # 03

De tweede avond Melba Toast. Iets evenwichtiger dan de vorige en de tweede voorstelling (van Drijfzand) bevalt me wel. Weer allebei vrij klassiek, maar de tweede heeft tenminste vaart en een mooi begin- en eindbeeld. De dochter is erg goed, de zoon is iets minder. In de eerste voorstelling is de zoon op zich goed, maar een beetje een clichéhomo. Grappig is dat in dit stuk de muziek waarop gewalst wordt door de vader en de dochter dezelfde is als die ik gekozen heb, 'Va pensiero', het slavenkoor uit Nabucco van Verdi.
Wat me in beide stukken ook opvalt is dat ze verschillende soorten Melba toast gebruiken, de eerste groep Buitoni, de tweede een goedkoop supermarktmerk, en dat daar volgens mij de tekst uit het stuk: 'de ideale basis voor lekkere hapjes' niet opstaat.
Ik heb het er met Jan Oomen over hoe weinig iedereen (tot nu toe) met dit stuk gedaan heeft. We verbazen ons erover dat de keuzes niet extremer zijn. Iedereen weet dat iedereen ditzelfde stuk doet. Dus je moet er toch iets bijzonders mee doen? Reinier zegt dat niemand nog een stuk gespeeld door varkens heeft gedaan. Ik stel hem voor dat hij op de laatste avond na de laatste voorstelling het stuk in 1 minuut moet spelen. Naar voorbeeld van Erik-Ward Geerlings die met het Krochttheater onder de naam Kort & Goed klassiekers in 10 minuten deed.
Ik heb een heleboel ideeën gehad en niet uitgevoerd die nog niet zijn uitgevoerd: een vloer van Melba toast, een regen van Melba toast, de moeder in een doodkist. Ik ben benieuwd of één van deze ideeën nog voorbij gaat komen.
(wordt vervolgd)

zaterdag, november 19, 2005

Eenakterfestival # 02

De eerste avond van het Eenakterfestival zit er op en ik heb nu voor het eerst tweemaal de eenakter Melba Toast gezien. allebei vrij klassiek gebracht, allebei vrij dicht bij de tekst. De eerste groep, Leonardus, had de dans geschrapt, de tweede groep, Nemesis, de bel. Ik was benieuwd of er in de stukken van beide groepen ideeën zaten die ik zelf graag gehad had of zou willen stelen, maar op hele kleine details, een pauze, een lach, na, was dat niet het geval. Mijn grote angst is het einde te zien dat ik zelf ook bedacht heb, maar de twee eindes die er vanavond te zien waren, waren niet bijzonder. Ook de door mij niet uitgevoerde ideeën, een regen van Melba toast, een fanfareorkest dat op het einde opkomt, werden niet uitgevoerd. Ik spreek met de regisseurs van De Poel en van St Tar en geen van beiden vindt het stuk erg goed of inspirerend.

Als ik naar het Kapelletje toefiets zie ik trouwens een gestreepte kat met iets in zijn bek dat nog het meest op een rat lijkt, een vogel lijkt onwaarschijnlijk, ook door het tijdstip, maar zo zijn de katten in de buurt aardig op rooftocht.

vrijdag, november 18, 2005

Eenakterfestival # 01

Ieder jaar organiseert de Rotterdamse Vereniging voor Theater (RVA) het Eenakterfestival. Vorig jaar was ik van dit festival projectleider, dit jaar doe ik mee als regisseur. Bijzonder aan het festival van dit jaar is dat alle groepen dezelfde eenakter spelen, Melba Toast, speciaal geschreven door Marieke van Leeuwen. Over de vorderingen van mijn regie van dit stuk heb ik al eens verteld, maar straks, om 20.00 uur begint het festival. Ik ben benieuwd. Ik ben niet enthousiast over het stuk en ik heb van andere deelnemers begrepen dat die het ook niet zijn, maar ik ga me vanavond laten verbazen.
(wordt vervolgd)

Dode merel

Vanochtend ligt er een dode merel op het terras. Onze poes Poekie, thuis een rustig en bedaard beestje, is vannacht of liever vanochtend vroeg weer op jacht geweest en heeft ditmaal een merel gegrepen. Ik vrees dat het het mannetje is van het echtpaar dat ieder jaar ergens bij ons in de buurt zijn nestje komt bouwen. Dat er ergens een merelweduwe nu rouwt om haar lief. Ik pak het dode dier voorzichtig met een stukje krant bij de pootjes en gooi het zonder plichtplegingen in de vuilniscontainer. Ik denk aan de ophef over de neergeschoten mus in de dominostenenhal waarover deze week in alle kranten en op alle televisiezenders uitgebreid verslag werd gedaan. De relatie tussen mens en dier blijft een wonderlijk fenomeen. Wat is een dierenleven waard als bij varkenspest duizenden varkens worden geruimd en bij vogelgriep duizenden kippen de nek om worden gedraaid? Nee, dan die hond die van de werd gewurgd in bijzijn van haar baasje. De mens blijft toch altijd het meest wrede dier, met recht de kroon op de schepping te noemen. De koning der beestachtigen.

donderdag, november 17, 2005

Ik wil alleen zijn

Al lange tijd, meer dan een jaar, is Peter bezig met het samenstellen van een box met tien cd's onder de titel "Het Archief". Twee cd's zijn al een tijdje klaar "À la française" en "Gemiste Kansen". Maar Huib ontdekte op de cd "Gemiste Kansen" een ontbrekende gemiste kans: het nummer "Ik wil alleen zijn". De versie die hij op een oud cassettebandje had staan was niet geweldig, misschien een terecht vergeten gemiste kans. Daarom niet getreurd, we namen gewoon een nieuwe versie op. Hierbij een take van het nummer in de repetitieruimte. Gisteravond speelden we een jazzy versie, dit is een rockversie. Het negatief van het nummer "Ik wil bij jou zijn" van de laatste cd. "Zonder jou ben ik volmaakt gelukkig!"

Luister hier naar:
Ik wil alleen zijn
mp3, 4,2 min, 5,8 MB

Du

Op verzoek van Frans spelen we vanavond een cover van het nummer "Du" van Peter Maffay. 's Middags zoek ik het nummer uit aan de hand van de oude single die ik nog steeds in mijn collectie heb. Vele singles zijn al afgevoerd, ik moet speciaal de pickup installeren om hem te luisteren, maar dan schalt "Du" weer als vanouds uit de boxen. Het blijkt ingewikkelder dan ik in eerste instantie dacht, maar de basis weet ik te vinden, op het eindakkoord na. Dat is iets voor Willem, de akkoordendokter van de band. We komen uiteindelijk tot een leuke versie in de stijl van "You better move on" van de Rolling Stones, maar het tussenstuk en de overgang naar een toontje hoger moet later uitgezocht worden. Als we het nummer zat zijn spelen we nog bijzondere versies van "Ik wil alleen zijn" en van "Gouden Kooi" maar of omdat Ernst op een verkeerde knop drukt of omdat er een record error is, deze prachtige versies (in ieder geval in ons hoofd), worden niet opgenomen. Zo blijven de mooiste momenten geheim en alleen in de herinnering bestaan.
Morgen een oudere versie van "Ik wil alleen zijn".

woensdag, november 16, 2005

Melba Toast # 02

Het is lang geleden dat ik schreef over Melba Toast, de eenakter voor het komende eenakterfestival en ondertussen komt de voorstelling dichtbij. Aanstaande vrijdag begint het festival, de vrijdag erop spelen wij onze eenakter. Nog drie repetities te gaan, zondag overdag een hele dag, dinsdag een normale repetitie en donderdag een tryout in de repetitieruimte van het Nieuw Capels Toneel, theater de Schenkelstee.
Ondertussen begint alles vorm aan te nemen. De rollen zitten er aardig in. Eén rol zit nog niet helemaal lekker, de rol van de minnares Carla, maar vorige week ging die eigenlijk beter dan vandaag. Na de doorloop doen we nog een keer de eerste helft en werk ik speciaal aan de loopjes van Carla. Het decor is geschilderd, er is een idee voor de kostuums dat alleen nog uitgevoerd moet worden. Alles begint op zijn plaats te vallen. Ik denk dat we na zondag klaar zullen zijn en alleen nog de puntjes op de i hoeven te zetten. Kijken hoe het publiek donderdag reageert op de tryout.
Ik heb alleen een fout gemaakt met het lichtplan. De zaal omgedraaid. Dat moet ik morgen snel met Nico rechtzetten.

dinsdag, november 15, 2005

NaRisk # 06

Al enige weken ben ik aan het repeteren met NaRisk, een groep van vijf dertigers die al een tijdje samen voorstellingen maken, drie vrouwen en twee mannen. We zijn bezig aan een improvisatievoorstelling over een krantenredactie. We begonnen met het zoeken van thema's in de kranten die verschenen op de eerste dag dat we repeteerden (maandag 10 oktober 2005). Alle artikelen die uitgekozen werden waren faits divers, weinig wereldnieuws werd uitgeselecteerd.
Gisteravond waren er slechts drie spelers, één speelster kwam later maar was uitgevloerd na een lange treinreis vanuit Berlijn. We werkten aan de karakters die ze zelf hadden voorbereid en ik maakte een aantal scènes naar aanleiding daarvan. Een scène bij de koffieautomaat waarbij drie redactieleden elkaar een verhaal vertellen en niemand luistert naar elkaar. Een scène op de redactie waarbij ieder op elkaar let of die wel aan het werk is, en met twee mannen die de enige vrouw proberen te versieren die zelf niet geïnteresseerd in hen is. En de laatste scène een herhaling van een eerdere scène n.a.v. een krantenartikel. Twee mannen onderzoeken waarom een theepot lekt en een interviewster ondervraagt hen daarover. Alledrie potentieel leuke en interessante scènes die het verdienen uitgewerkt te worden.

(wordt vervolgd)

Volgende aflevering