vrijdag, december 30, 2005

Nieuwjaarskaart


Het laatste bericht van dit jaar. Morgen vertrek ik naar Groningen en zal ik een paar dagen lang dit weblog niet bijhouden. De beste wensen en tot in het volgende jaar!

donderdag, december 29, 2005

Kummernisspiele

Op 6 januari is de volgende "Avond van het Korte Stuk" georganiseerd door de Rotterdamse Vereniging voor Amateurtheater (RVA). Voor deze avond ga ik Kummernisspiele van Kurt Schwitters regisseren, gespeeld door Reinier van Mourik en Zweitze Zwart. Dit stuk duurt net als het stuk dat ik vorig jaar met Reinier en Denise heb gedaan, rond de minuut. Hiernaast een schets van hoe ik het wil vormgeven. Twee kartonnen of houten silhouetten waar de beide spelers achter staan en vandaar hun tekst doen.

woensdag, december 28, 2005

Andere erge boeken

Eigenlijk zijn de drie lievelingsboeken die ik bij mijn profiel vermeld ook allemaal erge boeken. Madame Bovary, Hedda Gabler en De Immoralist gaan alledrie over personen die met de verkeerde partner getrouwd zijn. De vrouwen met doorsneetypes als de provinciearts Charles Bovary en de archivaris Jurgen Tesman. De Immoralist met een ideale vrouw terwijl hij het liever met jongens doet. De vrouwen komen allebei lelijk aan hun eind. Madame Bovary neemt gif in een scène die als je er eenmaal aan begonnen bent liever niet uit wilt lezen. Hedda Gabler verbrandt het manuscript van haar ex-geliefde Løvbørg, het kind dat hij met juffrouw Elvsted, een dom gansje, heeft gemaakt, in de hoop op een grootse en meeslepende zelfmoord. Als die uitblijft doet ze het zelf maar, doch de enige reactie van de mensen om haar heen is: "Zoiets doet men toch niet!"
De Immoralist keert als een moderne Narcissus steeds meer in zichzelf en houdt tenslotte alleen nog van zichzelf en laat zijn ideale of geïdealiseerde vrouw alleen achter. Zonder spijt, zonder wroeging. Je zou willen roepen: "Ga terug! Ga terug!" Zijn vrienden doen dat in zekere zin ook, maar hij is al te ver heen.

dinsdag, december 27, 2005

Caissière

Ik sta bij de kassa af te rekenen en aan een kassa verderop neemt een caissière plaats. Vrolijk lachend gaat ze achter haar kassa zitten. Ik heb vaag het gevoel dat ik haar ken maar het wil me in eerste instantie niet te binnen schieten waarvan. Het is een knap en zeker niet onopvallend meisje. Dan flitst het plotseling door me heen. Het is het buurmeisje van een aantal huizen verderop. Ik heb haar niet herkend omdat ik haar nog niet eerder heb zien lachen. Ze gaat door het leven met een verbeten en ontevreden trek om de mond en daardoor valt niet op hoe knap ze eigenlijk is. Iemand die vindt dat de hele wereld tegen haar is. Daar is nu niets van te merken. Ik reken af bij mijn eigen caissière en fiets naar huis.
De volgende dag zie ik haar weer bij het stoplicht. De normale uitdrukking is alweer op haar gezicht teruggekeerd en ze steekt met haar rode brommertje het kruispunt over. Ze verdwijnt over het fietspad, net als haar schoonheid is ze ineens verdwenen.

maandag, december 26, 2005

Erge boeken

In het NRC Handelsblad van afgelopen vrijdag wordt gesproken over erge boeken. Boeken die zo erg zijn dat je ze niet verder wilt lezen. Natuurlijk nodigt dit uit om zelf ook een lijstje te maken, zeker in een tijd van lijstenmakerij. "In ongenade" van Coetzee wordt genoemd, zelf las ik ooit In het hart van het land van dezelfde schrijver. Een afschuwelijk boek over een verzuurde oude vrijster die haar vader vermoord (of niet, dat is niet helemaal duidelijk). Als ik een boek lees heb ik de neiging me met de hoofdpersoon te identificeren, bij dit boek wilde ik dat absoluut niet. Een andere afschuwelijke hoofdpersoon is de man uit De Weg naar Sacramento van Gerrit Krol, die kon ik nog net verteren. Beide boeken werden bekroond met prijzen, zowel nationaal als internationaal, dus niet iedereen vond deze boeken zo erg als ik. Tegelijkertijd heb ik altijd gehouden van de onaangename hoofdpersonen uit de boeken van W.F. Hermans.
Het meest bloederige boek dat ik ooit las is Salammbô van Flaubert. De bloederige passages zitten helemaal aan het eind en als je al zover bent, zo dicht bij het einde, wil je toch doorlezen en weten hoe het afloopt, maar de neiging om op dat moment het boek weg te leggen was er bij mij zeker.
Dan zijn er nog de boeken van Arnon Grunberg. In Fantoompijn zit een passage waarin Mehlman zijn moeder om het kampnummer vraagt dat op haar arm getatoueerd staat. Hij hoopt met dit geluksnummer (!) eindelijk te kunnen winnen bij het gokken in Las Vegas. Een pijnlijk staaltje Joodse humor dat velen in het verkeerde keelgat schoot. Ik rangschik het in de categorie shockeren, iets waar Ischa Meyer ook niet vies van was. En er is de scène waar Christian Beck in De Asielzoeker een aanslag pleegt op een hoertje. Dat punt was voor velen reden dat boek niet verder te lezen.
Voor mij is en blijft de belangrijkste reden om een boek niet uit te lezen, dat het slecht geschreven is.

zaterdag, december 24, 2005

Lijstjes

High FidelityHet is kersttijd en het is de tijd van de lijstjes. Wat zijn de favoriete platen van het afgelopen jaar, etc. De top duizenden vliegen ons om de oren. Zelf heb ik een lijstje opgestuurd naar Coverville, één van mijn favoriete Podcasts, met mijn favoriete covers. "Satsfaction" door Devo is volgens mij nog steeds mijn all-time favorite, maar ook "Wonderwall" van Ryan Adams scoort hoog in mijn lijst. Volgens het AD Rotterdams Dagblad zijn het vooral mannen die lijstjes opsturen en ze zeggen dat het voornamelijk een Nederlandse aangelegenheid is. Dit laatste geloof ik niet. Het Engelse boek van Nick Hornby en de aan de hand daarvan gemaakte Amerikaanse film High Fidelity bewijzen het tegendeel, evenals de oproep van Coverville. Daarnaast is morgen op de Belgische radio een lijst met honderd beste Belgische platen te beluisteren. Dus of deze lijstjesmanie een typisch Hollandse aangelegenheid is, geschikt om in het inburgeringsritueel voor nieuwkomende vluchtelingen op te nemen? Ik betwijfel het.

vrijdag, december 23, 2005

Soul

Met het gezin gaan we voor het eerst naar een voorstelling voor volwassenen (ook geschikt voor jongeren), "Soul" van het ro theater. Eerst moeten we Julia's fiets zien los te krijgen bij Cinerama. 's Middags is ze met school naar de film geweest en daar heeft ze haar fietssleutel verloren. Half fietsend, half lopend is ze samen met haar vriendin uit de stad teruggekeerd en nu is de zak met fietssleutels omgekeerd in de hoop dat de goede sleutels er bij zijn. Zij springt op de tram, wij fietsen met ons drieën naar de bioscoop. Wonder boven wonder blijken allebei de sleutels te passen. Dan fietsen we naar de schouwburg en zien een vrolijke voorstelling met veel "Soul".

donderdag, december 22, 2005

Nieuwe schoenen veranderen je leven

Terwijl ik een paar nieuwe puntschoenen uitzoek in het rek van de schoenenwinkel luister ik een gesprek af tussen de donkerblonde verkoopster en een andere klant. Ze is weer terug in de zaak omdat ze nu voor zichzelf en haar kind moet zorgen. Na vijfentwintig jaar huwelijk en pas drie maanden verhuisd naar een nieuw huis had ze er ineens genoeg van. Ik pas eerst de ene schoen aan en wil dan de andere. Een blonde verkoopster helpt mij. De eerste schoen is te groot aan mijn rechtervoet maar ik weet dat mijn beide voeten niet hetzelfde zijn. Ze haalt voor mij een maat kleiner. Die passen goed, maar ik twijfel. Ik geef de schoenen terug aan de verkoopster met de mededeling dat ik eerst nog even nadenk en ergens anders ga kijken. Ik loop door de stad en koop nieuwe kleding en uiteindelijk besluit ik toch terug te gaan en de schoenen te kopen. Ze zijn er nog en met de vers ingepakte schoenen wandel ik de winkel uit. "Nieuwe schoenen veranderen je leven" zingt het in mijn hoofd. Een liedje uit de film "De Tranen van Maria Machita".

woensdag, december 21, 2005

Het Gebroken Oor Podcast # 4

En hier is de vierde podcast van Het Gebroken Oor, met muziek van Calexico, The Sunken Waltz, ooit door mij gevonden via de Tonspion, een Duitse website met gratis muziek. De spion plukt overal op de wereld muzikale bloemetjes en wijst de bezoekers de weg er naar toe. En een versie van het nummer Grafschrift van Het Gebroken Oor. Luister hier naar de vierde podcast:
Het Gebroken Oor Podcast # 4

dinsdag, december 20, 2005

Melba toast # 08: Nabespreking

Nog is de geschiedenis van Melba toast niet afgelopen. Vanavond vindt de nabespreking plaats met de spelers. Het eindresultaat is iets om tevreden over te zijn dus er is geen ernstige kritiek. Niet op mij, niet op elkaar. Eigenlijk is iedereen tevreden over de voorstelling. Als dat niet zo geweest was, was er misschien meer kritiek geweest. Nu beperkt het zich tot kleinigheden. Ik vind dat ik iets teveel aandacht heb gegeven aan Josée en iets te weinig aan Danielle. Hier en daar had ik wat meer sturing kunnen geven, maar aan de andere kant is het ook fijn dat ik mijn spelers de vrijheid geef zelf dingen uit te zoeken. Rob vond de warmingup iets te saai, steeds hetzelfde, Danielle vond dat ze tijdens de warmingup de gedachten aan haar privéleven van zich af kon schudden. Wie weet komt er nog een vervolg, een voorstelling tijdens het eenakterfestival van Delft in mei.
Plotseling zit ik tijdens de nabespreking met een meisje van acht maanden op schoot, de dochter van Sophie. Een rustig en lief kind dat met de moeder is meegekomen. Het voelt als iets van lang geleden, de tijd dat mijn eigen dochters deze leeftijd hadden.

maandag, december 19, 2005

Narisk # 10

Tijdens het eten belt Serge me dat hij vanavond niet kan komen. Te druk en wellicht de komende tijd sowieso te druk om de voorstelling van muziek te voorzien. Dus we spreken af dat we een andere keer weer samenwerken, als er meer tijd is. Dat is jammer, maar beter dan dat we een half af product afleveren. Daarnaast voel ik me niet lekker, ik ben snipverkouden, het snot loopt me uit de neus. Als ik bij de repetitie aankom blijkt Liesbeth ook nog eens te moeten werken, is Niels later en heeft Cindy de ghettoblaster niet bij zich. We beginnen twintig minuten te laat, drinken eerst uitgebreid koffie tijdens het wachten op Niels en gaan dan door alle verzamelde scènes heen.
Dat gaat niet slecht. Ik roep vanaf de kant een geïmproviseerde montagevolgorde en de spelers spelen een uur lang onafgebroken de scènes door. Behalve dan de scènes met Liesbeth. Verder moet er nog een plot inkomen en een titel worden bedacht. Dat laatste doen we tot besluit. We komen nu tot de titel "Platte tekst". Een intrigerende, pakkende titel.

(wordt vervolgd)

Vorige aflevering

zaterdag, december 17, 2005

L.S.

Ik zoek dwalend door de regen naar een café om even te lezen en de tijd te doden voor de voorstelling LS begint, een muziektheaterstuk naar aanleiding van Alice in Wonderland. Ik heb ongeveer een uur. Het Bergpolder Café is me te volks, ik zoek een onpersoonlijker ruimte waar ik niet gestoord word. Ik wil de monologen die ik naar Denise gestuurd heb rustig kunnen lezen. Ik neem de tunnel naast het station (gelukkig droog) naar het centrum maar aan de andere kant aangekomen blijkt dat ik een heel eind om moet rijden (weer door de regen), om het Groothandelsgebouw heen. Ik kom aan de andere kant en daar stop ik bij het City Plaza of hoe het ook heet. Daar is een koffiebar. Ik neem plaats aan het raam waar ik mijn fiets kan zien staan uit angst dat-ie anders gejat wordt. Ik bestel een espresso en begin aan het eerste stuk, En een kleine jongen zal ze hoeden (Jesaja 11:7) van Rob de Graaf, gespeeld door Nieuw-West in coproductie met Toneelgroep Amsterdam. Een ingewikkelde tekst, mooi geschreven met Ramses Shaffy als God (tenminste dat is mijn interpretatie). Het gaat over een groep mensen die hun wensen en verlangens projecteren in een jongen, de zoon van God. Hij zal hen leiden, helpen. Ik ben benieuwd welke van de drie teksten Denise zal kiezen.

vrijdag, december 16, 2005

Diary of a psychotic rapper

Rha GoddessIn Lantaren-Venster speelt Rha Goddess de voorstelling "Diary of a psychotic rapper". Een voorstelling met kleine cameraatjes die haar van verschillende kanten opnemen en die door twee personen rechts van het toneel worden bewerkt en achter haar op een groot schrm verschijnen in een mix met eerder opgenomen beelden, stukjes film, plaatjes uit boeken en tijdschriften. Ik sta versteld van wat ze allemaal met haar stem kan doen. De voorstelling is een kruising tussen cabaret en theater, minder grappen dan in een cabaretvoorstelling maar veel direct op het publiek gespeeld. Ze stelt vragen aan het publiek in het spel "Geef de antwoorden die ik wil horen", ze leent een mobieltje van iemand om een ander aan de andere kant van de lijn uit te schelden en ze vraagt mij of ze 1500 euro van me kan lenen, "Hey handsome, can you borrow me 1500 euros?"
Na de voorstelling speelt als voorproefje van het NuMoonFest de band Coalition of the Wicked, afgekort CoW, logo in een koe en als dekkleed van het drumstel een koeienhuid. Frisse band met een Zuidamerikaanse zanger, twee jolige dansers, allemaal erg kunstacademie. De kale drummer trekt prachtige gekke bekken en bedient een laptopje met samples, de band bestaat uit een percussionist, een zanger, een bassist en de drummer zelf. Melodie-instrumenten zijn er niet. In eerste instantie durft niemand te dansen want aan het begin dansen twee jongens die bij de act horen zo intens en spannend dat niemand meer durft. Maar uiteindelijk weten ze iedereen de dansvloer op te krijgen en dat ook weer af te breken door een van de jongens als breakdancer/tapdanser te laten optreden. Zelfs de mime-act met de glasplaat wordt opgevoerd, maar alles blijft leuk. Ik heb genoten.

donderdag, december 15, 2005

Eenakterfestival # 07: De jury

De jury van het Eenakterfestival

Meest vleiende vraag en tegelijk antwoord van de jury n.a.v. mijn opmerking of het toch niet echt een slecht stuk is, Melba toast, te veel problemen, te vol problemen: "Hoe kan het een slecht stuk zijn als je er zo'n goede voorstelling van hebt gemaakt?"

woensdag, december 14, 2005

Mind the Gap # 0: Vrijen met dieren

Arne SierensIk zoek in de bibliotheek naar een monoloog voor Denise om te spelen tijdens het volgende Monologenfestival in februari. Ik hoop dat er een monoloog staat in "Vrijen met Dieren" van Stany Crets. Uit dat stuk heeft Zweitze vorig jaar een gedeelte gespeeld als monoloog. Maar helaas, een vrouwelijke monoloog zit er niet in. Ik ga nu samen met Denise kiezen uit "De Soldaat Facteur en Rachel" van Arne Sierens, (zie foto) "Mind The Gap" van Stefan Hertmans, beiden net zo Belgisch als Denise, en uit "Oost (een experiment)" van Rob de Graaf. Alledrie vrij serieuze teksten, ik hoopte op iets grappigers à la Vrijen met Dieren. Het eerste stuk gaat over een vrouw in de Eerste Wereldoorlog, het tweede is een moderne bewerking van Medea, het laatste gaat over een vrouw met pijn tegen een jongen die in het laatste gedeelte van de monoloog kaal blijkt te zijn en waarschijnlijk aan kanker lijdt. Heftige teksten, maar mooi geschreven.

Mind the Gap wordt opgevoerd tijdens het Monologenfestival in 't Kapelletje op zaterdag 18 februari aanstaande.

dinsdag, december 13, 2005

Schoonhoven

Ik heb een gesprek met theatergroep Arto Post Laboro (Kunst na Arbeid) in Schoonhoven. De heenreis verloopt voorspoedig, de bus doet er een half uur over om er te komen. Nu sta ik op een dinsdagavond op dezelfde plaats als waar we afgelopen zaterdagavond aan een drietal meisjes de weg vroegen naar Het Bastion, op de hoek van de Lopikerstraat. Zaterdagavond voor het concert van Khadisa, stiefdochter van onze ex-buurvrouw, liedjes uit de musical Aïda, niet bepaald 'my piece of cake', maar leuk om Khadisa een keer te zien optreden. Nu dus voor een sollicitatiegesprek voor een nieuwe regie. De vrouwelijke helft van het stel dat me interviewt is ook bij het concert geweest. Het gesprek verloopt ook voorspoedig, ik heb de indruk dat ze me wel willen aannemen. Maandag hoor ik de uitslag.
De terugweg naar Rotterdam verloopt minder voorspoedig. De bus die ik hoopte te nemen blijft in Schoonhoven. De vrouwelijke buschauffeur stelt voor een halte mee te rijden tot aan het benzinestation waar ik dan een kopje koffie kan drinken tijdens het wachten. Dat doe ik. De buschauffeur, die enigszins stinkt, slecht gewassen, die me tenslotte wel in Rotterdam brengt is dezelfde van de heenweg. Ik vraag hem of hij al helemaal op en neer naar Utrecht is geweest. Hij gromt wat van ja, niet bepaald zin in een praatje. Natuurlijk is hij op en neer geweest. Misschien verlangt hij er naar thuis te zijn en onder de douche te gaan.

maandag, december 12, 2005

Narisk # 09

Serge FeldmannVanavond werken we voornamelijk aan stille scènes met muziek. Klinkt misschien tegenstrijdig, maar ik bedoel scènes zonder woorden, begeleid door muziek. Serge Feldmann (zie foto), gaat muziek voor de voorstelling schrijven, reden dat ik nu dingen uitprobeer met muziek. Muziek van hem en muziek van Billy May, van de cd Johnny Cool, filmmuziek die ik met Sinterklaas heb gekregen. We komen tot spannende resultaten. Een scène waarbij een foto wordt doorgegeven, waarop iedereen verschillend reageert en die uiteindelijk wordt verscheurd. Een aantal scènes waarin alle karakters hun tegenkanten laten zien. Op een gegeven moment rollen Rutger en Caro samen over de vloer. Ik ben blij met het fysieke spel waar we langzamerhand steeds meer toe komen. In het begin vond ik de spelers vooral verbaal, maar door ze te dwingen niet te spreken komen ze tot spannende resultaten. Ze zijn creatief en het wordt slechts zelden saai en vervelend naar mijn idee.
Aan het einde van de repetitie praten we over de titel van het stuk, mijn voorstel "Faits Divers" is niet echt in goede aarde gevallen omdat niet iedereen weet wat het betekent en ook omdat het suggereert dat de voorstelling uit korte stukjes bestaat. Iets wat we juist niet willen. Dus we denken over een andere titel. Voorlopige werktitel is nu "Pagina 7".
Ik ga nu hard nadenken over een plotlijn om het stuk aan op te hangen.

(wordt vervolgd)

Vorige aflevering

Volgende aflevering

zondag, december 11, 2005

De man die zichzelf niet herkende

In het weblog van de Fille d'Hiver staat een artikeltje getiteld "I don't recognize myself in the mirror" wat me doet denken aan een Noord-Nederlands sprookje, "De man die zichzelf niet herkende".
Een man was meestal dronken en liep dan vaak 's avonds laat dronken naar huis. Op een zekere dag viel hij langs de weg neer in een greppel en bleef daar liggen. Twee dorpsgenoten zagen hem daar liggen en besloten een grap met hem uit te halen. Ze schoren hem zijn baard af, knipten zijn haren en trokken hem een net pak aan. De volgende morgen werd de man wakker en liep naar huis. Zijn hond rende op hem af en begon naar zijn benen te bijten. Hij liep naar binnen en wilde zijn vrouw omhelzen maar die gaf hem een klap in zijn gezicht. Toen liep de man droevig weg. Hij keek in het water van een sloot en zag zichzelf maar herkende zichzelf niet meer. Dus trok hij de wijde wereld in. Een jaar later keerde hij terug in het dorp en ondertussen waren zijn baard en zijn haren weer aangegroeid, zijn kleren waren net zo haveloos als toen hij in de greppel had liggen slapen en keerde hij terug naar zijn eigen huis en vrouw.
Olivia WilliamsNadat ik dit stukje geschreven heb zie ik op de BBC een film met Olivia Williams over het leven van Agatha Christie - Her Life in Pictures, die voornamelijk draait om de periode dat ze zichzelf twaalf dagen kwijt was en zich onder de naam Teresa Neele inschreef in het Harrowgate hotel. Niet meer wetend wie en wat ze is gaat ze naar een psychiater die er door haar te hypnotiseren probeert achter te komen of het een echt geheugenverlies is of een truc om bij haar man weg te komen die een geheime verhouding heeft met een zekere Nancy Neele (waar hij later als hij gescheiden is van Agatha Christie, mee trouwt).

zaterdag, december 10, 2005

In de metro

Zazie in de metroVandaag is het zover. We lopen met drie prinsessen, een Repelsteeltje (waarvan niemand weet hoe die heet), een mislukte engel, een boze stiefmoeder en drie prinsen waaronder ik, in de metro. Mijn verwachtigen zijn gespannen, want vinden de metroreizigers niet dat ze ongewild lastig worden gevallen? Deze gedachte blijkt geen bewaarheid te worden. Integendeel. Als we met ons negenen de metro verlaten zien we in het metrostel dat we verlaten allemaal blije lachende gezichten. Een duidelijk contrast met het metrostel dat we niet bezocht hebben. Daar kijkt iedereen als gewoonlijk strak voor zich uit, druk met zichzelf en afgesloten van de wereld om hen heen. Ik speel een soort verdwaalde prins Bernhard (toevallig net een jaar geleden begraven) die op zoek is naar het huisje van de zeven dwergen dat zich ergens aan deze metrolijn moet bevinden. Ik weet alleen niet waar. Terwijl ik er juist naar op zoek ben. Want daar moet in een glazen kist een prachtig prinses al honderd jaar liggen slapen. Die, als ik haar wakker kus, met mij wil trouwen. Dat wil ik natuurlijk dolgraag want ze schijnt heel erg mooi te zijn.
De tijd vliegt en achteraf bespreken we in het café de reacties. De mooiste reactie op mijn act vind ik de jongen die zichzelf voor schut voelt staan omdat ìk gek doe. De omgekeerde wereld.

vrijdag, december 09, 2005

Ongekuiste versies

Als ik uit Utrecht terugreis met de trein wordt omgeroepen dat we via Den Haag naar Rotterdam moeten reizen. Er is een ongeluk gebeurd tussen Gouda en Rotterdam en de trein van 18.02 u rijdt rechtstreeks naar Den Haag. Het eerste gedeelte gaat vrij voorspoedig. Ik lees rustig in het juryrapport van het Eenakterfestival en zit comfortabel met een lege stoel naast mij. Vanuit Den Haag naar Rotterdam is het anders. De trein is overvol en het is heet, erg heet. Ik doe mijn warme winterjas uit en mijn sjaal af, maar het blijft om te stikken. Ik lees in Anne Vegter's Ongekuiste Versies, een boek waarvan ik het omslag niet durf te tonen omdat het er zo onbetamelijk uitziet. Ik probeer te gaan zitten in het gangpad, maar dat doet pijn in mijn knieën en kort nadat ik ben gaan zitten moet er ook nog een vrouw langs die uit wil stappen op Den Haag Hollands Spoor. Ik voel me zweterig, koortsig zelfs. Ik heb een zoute smaak in mijn mond van de pizza met ansjovis die ik in Utrecht heb gegeten. Ik ben bang dat ik ziek word.

donderdag, december 08, 2005

De Tiende Planeet

Vanmiddag treedt Govert Schilling op bij Studium Generale. Al net zo'n makkelijke spreker als Jeroen Smit. Hij vertelt uit het hoofd, weet zelfs exact de geboortedata van sommige wetenschappers (alhoewel ik die niet kan controleren, maar het klinkt overtuigend). Hij houdt een spreekbeurt met lichtbeelden over de zojuist gedane ontdekking van de tiende planeet in ons zonnestelsel. Het draait om de vraag of die tiende planeet wel echt een planeet is. En als dat niet zo is, is Pluto dan wel echt een planeet of eigenlijk maar een gewone ijsdwerg?
De naam Pluto blijkt verzonnen te zijn door een klein meisje, de planeet bevindt zich zo diep in de duistere uithoeken van ons heelal dat hij vernoemd is naar de Griekse god van de onderwereld. Planeten zijn vernoemd naar goden en figuren uit de Griekse mythologie, andere hemellichamen worden vernoemd naar figuren uit willekeurig welke mythologie, afhankelijk van de keuze van de ontdekker. Bij planeten heeft de ontdekker wel inspraak, kan een voorstel doen voor een naam, maar beslist de IAU, de International Astronomic Assocation.
Pluto, de hond van Mickey Mouse blijkt weer vernoemd te zijn naar de planeet en heeft in 1930 ooit korte tijd een andere naam gehad, namelijk Rover in de film The Picnic uit 1930 van vlak voor de ontdekking van de nieuwe semi-planeet.

woensdag, december 07, 2005

Grafschrift

Ik heb een cd met twintig versies van het nummer Grafschrift. Dat is een gedicht van Willem Jan Otten dat ik op muziek heb gezet. We gaven eens een optreden waarbij we nummers speelden naar gedichten van Wallace Stevens, W.H. Auden en Heinrich Heine. Daar was Willem Jan Otten bij. Hij zei dat hij het een eer zou vinden als we een van zijn gedichten op muziek zouden zetten. Toen ben ik naar de bibliotheek gegaan en ben op zoek gegaan naar een geschikt gedicht. Dat was Grafschrift. In de loop der jaren, ik denk dat het nummer ondertussen al wel zo'n vijf tot tien jaar bestaat, hebben we het vaak gespeeld. In de repetitieruimte, maar ook bij optredens. Van de keren dat we het de laatste jaren in de oefenruimte hebben gespeeld zijn veel opnamen gemaakt. Die staan op die cd. Maar er is niet één echt goede bij. Sommige zijn ronduit slecht. Andere zijn experimenten, punk, rock, terwijl het nummer een rustig walsje is. Gisteren speelden we het nummer in een afwijkende versie. Ernst was er niet. Dus het is niet opgenomen. Was dit nu een hele goede versie die helaas niet is opgenomen? Of is het eigenlijk een slechte versie en weten we dat nu niet en zullen we het nooit weten?

dinsdag, december 06, 2005

Het Drama Ahold

Jeroen SmitVandaag houdt Jeroen Smit een lezing bij Studium Generale, de organisatie waar ik voor werk, over zijn boek getiteld Het Drama Ahold. Het blijkt een bevlogen spreker die zijn betoog illustreert met veel grote gebaren. Hij praat over de alpha-apen op de apenrots die elkaar de plek aan de top betwisten met fatale gevolgen voor het bedrijf dat ze leiden. over ideaal leiderschap dat eerder ondernemerschap is dan management. Misschien het best samen te vatten als dat mangers 'doen' en 'ondernemers' zijn. Met een grote zwarte bril van de soort die Francisco van Jole sinds enige tijd heeft weggedaan (wellicht verkocht aan Jeroen?) en in een zwart pak met wit overhemd en zonder das beent hij heen en weer en vertelt zijn verhaal, steeds breed gebarend en larderend met voorbeelden. Dit heeft hij meer gedaan, dat kun je zien. Dit is geen gewone lezing, dit is amusement.

maandag, december 05, 2005

Narisk # 08

Vorige week niet gerepeteerd maar vanavond zijn we gelukkig weer compleet. Met veel pepernoten, kruidnoten, boterletter, fondantkikkers, onbestemde ronde dingen met chocola aan de buitenkant en iets van rozijnen aan de binnenkant, komen we in de Sinterklaasstemming. Dan gaan we repeteren. We werken verder aan de karakters die twee weken geleden begonnen zijn zich te ontwikkelen. Rutger, de antipathieke baas, moet Caro (of Cara, Liesbeth twijfelt over de naam) ontslaan. Ik werk aan de emotie die na een tijdje mooi komt. Dan draai ik de rollen om. Caro neemt haar ontslag en Rutger kan dit absoluut niet gebruiken. Niels wordt mooi boos.
De volgende scène is tussen Annelies en Ron. De eerste is heimelijk verliefd op de laatste en besluit dit eindelijk te zeggen. Ze houden zich niet helemaal aan de opdracht maar dat geeft niet. Vooral de tweede versie waarbij Ron vermoedt dat Annelies verliefd is en hij het zelf zegt is sterk.
Als derde doe ik een scène tussen Jozefien en Rutger. Jozefien is eindelijk zwanger, kon dit lange tijd niet worden, en vertelt het haar baas die daar totaal niet blij mee is. Jozefien die over haar buik wrijft. Die vreselijk moet huilen als blijkt dat haar baas haar niet meer wil als ze minder zou willen werken.
Dan een roddelrondje over de geheimen van de anderen. In de eerste ronde is iedereen (met uitzondering van Rutger) te lief. Ik laat het ze nogmaals doen en dan met negatieve gevoelens ten opzichte van de collega's. Dat is spannender. Deze roddels wil ik laten doen voor een camera zodat hun gezichten via een computer en een beamer vergroot op de achterwand te zien zijn.
In het café drinken we wat en kletsen na. We hebben nu een kostuumontwerper (de vriend van Niels), een decorontwerper (Niels zelf), een grimeur (Gerda) en ik stel voor om Serge te vragen muziek voor ons te componeren.

(wordt vervolgd)

Vorige aflevering

Volgende aflevering

zondag, december 04, 2005

Het Gebroken Oor Podcast # 3

Vandaag de derde podcast van Het Gebroken Oor. Uit het archief, van de cd met Gemiste Kansen, een nummer uit ca. 1989 over een man die graag een beroemd kunstenaar wil worden, minstens zo beroemd als Rembrandt of Paul Gauguin. Gevolgd door het nummer Your Dirty Answer van Kristin Hersh, die ooit speelde in de Throwing Muses. Op beide sites zijn meer nummers van haar en/of The Throwing Muses te downloaden.

Luister hier naar de podcast:
Het Gebroken Oor Podcast # 3

zaterdag, december 03, 2005

Melba Toast # 07: Epiloog

Vanavond de laatste, of in ieder geval voorlopig laatste, voorstelling van Melba toast. In de Larenkamp tijdens het Eenakterfestival op Zuid. Mijn spelers spelen een fantastische voorstelling. Waar het vorige week nog iets te snel ging, iets te gespannen, nemen ze nu de rust die de voorstelling net nodig heeft. Van te voren ben ik bang dat in deze zaal de voorstelling minder tot zijn recht zal komen dan in 't Kapelletje, maar het tegendeel is waar. Alle overgangen worden goed gepakt, het ziet er goed uit, ze benutten de volledige ruimte van het toneel. De twee andere voorstellingen vind ik minder dan de keer dat ik ze in het festival heb gezien, de mijne is duidelijk beter. Ik krijg goede reacties van de mensen die ik uitgenodigd heb en van Marieke van Leeuwen die me complimenteert met de beste voorstelling die zij heeft gezien. Waarbij moet worden opgemerkt dat ze de winnende voorstelling van De Onderneming van Eddy Geerlings niet heeft gezien. Toch kan ik trots door de stromende regen naar huis fietsen. Wat kan mij nu nog deren?

vrijdag, december 02, 2005

Sprookjes in de metro

Ik heb een gesprek met Mieke, Nico en Jolina, of eigenlijk meer een brainstorm over Sprookjes in de metro, een project dat De Theaterstraat gaat uitvoeren op zaterdagmiddag 10 december aanstaande in de metro van Rotterdam. Op verschillende plaatsen in de metro willen we sprookjes vertellen of sprookjesfiguren laten rondlopen. Spelers zijn een aantal deelnemers aan De Theaterstraat en wijzelf. Daarnaast zijn we zelf natuurlijk ook regisseurs.
De ideeën vliegen tijdens het gesprek over tafel. Ik heb een aantal sprookjes meegenomen die ik in het kort weergeef. Jolina komt met het idee om mensen door middel van een pijpje in het oor te fluisteren, Nico wil iemand mobiel laten bellen met Roodkapje en die elkaar uiteindelijk op een metrostation laten ontmoeten. Aanstaande donderdag hebben we eenmalig een repetitie en moet alles vorm krijgen. Maar hoe kom je aan een glazen muiltje?

donderdag, december 01, 2005

Tony Meehan

Onderaan het rijtje dode popsterren kan weer iemand toegevoegd worden, Tony Meehan, de originele drummer van de Shadows. Reeds in 1961 verliet hij de band en vormde het duo Jet and Tony, maar hij is nog te horen met zijn galopperende drums op de grootste internationale wereldhit van The Shadows, Apache, een nummer dat natuurlijk vooral bekend is door het geluid van de 'twangy' gitaar van Hank B. Marvin, de gitarist met de bril van die andere dode popster, Buddy Holly, later doorverkocht aan Declan MacManus, beter bekend als Elvis Costello. De laatste gaat nu een Deense opera schrijven. Waar moet het toch eindigen met de popmuziek?