donderdag, december 28, 2006

Muziek

In plaats van te luisteren naar de Top 2000 op de radio stel ik mijn eigen Top 2000 samen in iTunes. Een fijn karweitje voor de donkere dagen rond Kerst is het inladen van alle cd's op de externe harde schijf die ik onlangs heb aangeschaft. De eerste crashte onverwacht waardoor een hoop bestanden voor eeuwig verloren waren, door een kortsluiting bij het aansluiten van een lamp, de nieuwe wordt nu door mij volgezet met muziek. Op dit moment drie aaneengesloten etmalen muziek zonder dat een enkel nummer herhaald hoeft te worden, meer dan duizend nummers. De shuffle aan en er komt at random een selectie uit de cd-collectie. Voortdurend wisselend en anders. Veel Engelstalige muziek maar daarnaast veel Frans- en Nederlandstalig en ook wereldmuziek in onverstaanbare talen. Eigenlijk veel interessanter dan ieder jaar bijna dezelfde platen uit de Top 2000, en ook nog eens zonder geklets tussendoor. Want dat is waar ik me tegenwoordig steeds meer aan gaan ergeren: het geklets van de presentatoren tussen de muziek door. Waar is de goede oude tijd van de Arbeidsvitaminen zonder presentator?

woensdag, december 27, 2006

Bloed en schoenen

In Museum Boymans had ik een oudere chef, een klein mannetje met een bril, die de leiding had over de binderij waar ik achttien maanden lang mijn vervangende dienst vervulde. Hij was afkomstig van de Gemeentebibliotheek waar hij het boekenbinden had geleerd. Vervolgens heeft hij het aan mij geleerd. Een kunde die ik niet verleerd ben maar waar ik nooit meer iets mee doe. Eens in de drie maanden ongeveer was hij even weg. Naar de Bloedbank. Hij ried mij aan ook bloed te geven. Maar zoals dat zo vaak gaat, ik stelde het uit en uit.
Totdat, ik denk een jaar of vijf daarna, op de Oude Dijk vlakbij mijn huis een braderie stond, waar je je in kon schrijven. Ik schreef me in op een formulier en enige tijd later kreeg ik een oproep. Ik ging erheen. Naar de Bloedbank die zich toen nog op de Westersingel bevond. Ik werd goedgekeurd en sindsdien geef ik al twintig jaar bloed. Een enkele keer gaat het mis, zoals toen ik terugkwam uit Italië en door het eten van teveel wit brood mijn ijzergehalte te laag was, toen ik uit China terugkwam en in malariagebied vertoefd had. Daarom was ik ditmaal benieuwd of Turkije tot de risicogebieden behoorde. Dat was niet zo.

Voor de Rotterdamse Bloedbank heeft Dick Bruna (illustratie) het symbool ontworpen, de pelikaan. Waarom de pelikaan?
De pelikaan beschikt over een enorme snavel met daaronder een grote keelzak. Uit die keelzak worden de jongen gevoerd met halfverteerd voedsel dat roodkleurig is. Sommige pelikanen vertonen bovendien in de broedtijd een bloedrode vlek op de borst; hun keelzak is dan eveneens rood. In de middeleeuwen leidde dit tot het volksgeloof, dat de pelikaan zijn eigen borst openprikte, om zijn jongen met het eigen bloed te voeden. Hiermee werd de pelikaan een symbool van de liefde van Christus voor de mensen en de naastenliefde. Ook soberheid wordt aan deze vogel toegeschreven: hij neemt niet meer voedsel tot zich dan voor de instandhouding van het leven noodzakelijk is. Nadat ik bloed gegeven had ging ik op zoek naar een bril. Die vond ik niet, wel een paar nieuwe schoenen. Geen puntschoenen zoals vorig jaar op 22 december, maar hele mooie Floris van Bommel-schoenen.

dinsdag, december 26, 2006

Tarhana

Als voorgerecht tijdens ons Kerstdiner eten we Tarhana. Dit is volgens de gids die we in onze vakantie bij de jeepsafari hadden de allerlekkerste soep ter wereld. Wij vinden dat niet. Tarhana is gemaakt van gefermenteerde groenten, tarwemeel, tomaten en paprika. We hebben een pakje meegenomen uit Turkije en nu eindelijk, een half jaar later, maak ik het klaar. Voor het oog gooi ik er een paar balletjes wortel in. Mar het blijft een soep van onbestemde kleur met een onbestemde smaak. Het kan aan de soepfabrikant liggen natuurlijk, maar volgens mijn vrouw die een week in Istanbul geweest is, smaakten de soepen daar ongeveer hetzelfde. Melig.

zondag, december 24, 2006

Fries

Ik herken de dramadocent aan de rug. Als ik hem groet draait hij zich om. Hij kijkt een beetje verwilderd, verbaasd uit zijn ogen. Alsof hij zichzelf herneemt van een schokkende boodschap. Dat is het geval. Hij heeft zojuist zijn schoonzus gezien die pas gescheiden is. Uit vriendelijkheid en medeleven nodigde hij haar uit om bij hem en zijn familie te komen eten. Ze weigerde, ze ging iets 'romantisch' doen met de Kerst. De implicaties van die mededeling is hij net aan het verwerken. Verder staat hij te wachten op zijn vader. We zijn bij het Centraal Station. Als hij is uitverteld komt de vader net aanlopen. Bij het horen van mijn naam vraagt hij of ik uit Friesland kom. Ik vertel dat mijn moeder er vandaan komt en ikzelf niet, maar uit Groningen. Daarom werd er bij ons thuis geen Fries gesproken en ook geen Gronings. Anders hadden mijn ouders elkaar niet kunnen verstaan. Ik vertel hem dat in Rotterdam toch nog aardig wat Friezen wonen. De vrouw die mijn twee dochters ter wereld heeft geholpen sprak thuis met haar man en kinderen Fries en ik verdenk de Friese regisseur en zijn schrijvende Friese wederhelft ervan hetzelfde te doen. En alhoewel ik nog wel een klein beetje Fries verstaan kan is de regel "Buter, brea en griene tsis, wa't dat net sisse kin is gjin oprjochte Frys." de enige die ik uit mijn hoofd ken.

Lost in Translation

In Tokyo ontmoeten een oudere, uitgerangeerde acteur en een afgestudeerd filosofiestudente elkaar in een hotel. De acteur moet een reclamespot opnemen voor een Japans whiskeymerk, de jonge vrouw is er samen met haar man die fotograaf is en voortdurend afwezig want aan het werk. Het verhaal deed me aan twee andere verhalen denken. Aan Brief Encounter, de prachtige romantische film van David Lean naar een scenario van Noël Coward, en aan Faire l'amour, het boek van Jean-Philippe Toussaint waarover ik in dit weblog al eerder heb geschreven. De situatie van de jonge vrouw doet erg denken aan de situatie van de hoofdpersoon uit het boek, die alleen achterblijft in het hotel als zijn vrouw, een mode-ontwerpster, voortdurend op pad is.

Tussen de twee verloren figuren ontstaat een romance. Samen gaan ze op stap in exotisch Tokyo. Al kijkend verbaas je je voortdurend over de vreemdheid van Japan. Er is een wereld van verschil tussen de twee Amerikanen en de Japanners. Pas als ze samen karaoke aan het zingen zijn ontstaat een band (Engelse popsongs uit de punktijd en uit de newwave, eind zeventiger en begin tachtiger jaren). Op datzelfde moment groeit er iets dat meer is dan vriendschap tussen de oude acteur en de jonge vrouw als hij "More than this" van Roxy Music karaoket. De trouwhartige hondenblik in zijn ogen die hij haar toewerpt en de glimlach die ze hem schenkt zijn het begin van een romance.

Die romance doet dan weer heel erg denken aan Brief Encounter waarin een getrouwde arts en een getrouwde vrouw elkaar elke donderdag op een station ontmoeten. Er ontstaat iets tussen de twee wat niet anders dan een onmogelijke liefde genoemd kan worden. Op het moment dat het lijkt alsof de twee dan uiteindelijk werkelijk vreemd zullen gaan gebeurt er iets waardoor ze toch trouw blijven, uit elkaar moeten gaan en elkaar verliezen.

Hoe Lost in Translation afloopt zal ik niet verklappen, maar vooral door de achtergrond van het meest exotische Japan is het een mooi voorbeeld van hoe de global village waarin iedereen gelijk en hetzelfde lijkt te zijn, met overal dezelfde McDonalds en Coca Cola's, in cultureel opzicht toch hemelsbreed verschillend kan zijn.

Foto: Bob Harris (Bill Murray) en Charlotte (Scarlett Johansen) lunchen nadat Bob een avontuurtje heeft gehad met de zangeres met het rode haar die iedere avond zingt in de lobby van het hotel. Charlotte ontdekt tegen haar zin dat ze jaloers is en Bob voelt zich plotseling schuldig. Niet tegenover zijn vrouw, maar tegenover haar.

vrijdag, december 22, 2006

Lettres à Madeleine

Vandaag heb ik uit Frankrijk het boek Lettres à Madeleine ontvangen. De brieven van Guillaume Apollinaire uit 1915 en 1916 aan zijn verloofde Madeleine Pagès (foto). Ze kwamen elkaar tijdens een verlof van eerstgenoemde tegen tijdens de Eerste Wereldoorlog. In de trein. Ze spraken elkaar kort over poëzie en literatuur. Apollinaire had net afscheid genomen van zijn vorige geliefde, Lou. Die schrijft hij steeds minder en hij begint steeds meer te schrijven aan Madeleine, een vrouw die hij slechts één keer vluchtig ontmoet heeft. Hun correspondentie wordt steeds vuriger en sensueler van toon. Dan vindt een ontmoeting van twee weken plaats bij de familie Pagès in Oran. Het is niet duidelijk wat er tijdens de ontmoeting van de geliefden is voorgevallen. Maar na deze ontmoeting lijkt het of Apollinaire de belangstelling voor Madeleine verliest. Hij schrijft haar nog een paar maal maar de correspondentie is koeler. Uiteindelijk bloedt de liefde tussen Gui en Madeleine dood. Het boek is in 1952 voor het eerst in gecensureerde versie verschenen, daarna nogmaals incompleet in 1966 en nu in 2004. Ik ben benieuwd. Later meer over dit intrigerende boek waarvan ik bovengenoemde uit het voorwoord heb gehaald.

donderdag, december 21, 2006

Joyce en David

Vorig jaar interviewde Kristien Hemmerechts in het programma Wereldgasten de schrijver Jonathan Safran Foer. Terwijl ze over straat liep in Manhattan hoorde je haar stem tegen zichzelf zeggen dat ze niet de moeder moest spelen. De oudere schrijver tegenover de jongere. Dit jaar interviewde Joyce Roodnat voor hetzelfde programma de filmer David Lynch. Maker van een van de mooiste films aller tijden, Wild at Heart. Joyce Roodnat noemt mijn favoriet haar favoriet in de inleiding, met eenzelfde soort voice-over als vorig jaar Kristien Hemmerechts. De relatie tussen Joyce en David is een hele andere. Zij kijkt duidelijk bewonderend naar de filmer, voelt zich vereerd dat zij hem David mag noemen. Het is als een soort verliefdheid. Ik kende Joyce Roodnat eigenlijk alleen uit de krant, ze schreef over toneel, beeldende kunst, over film. Dit is voor het eerst dat ik haar bewegend en sprekend zie. De tinkelende spanning tussen de twee, David Lynch rustig en bedaard, voor hem het zoveelste interview, de interviewster die ijverig probeert de juiste vragen te stellen. Zoals de vraag hierboven: "Ik vind die scène op 'n merkwaardige manier ook iets teders hebben." Na een scène uit Blue Velvet waarin Dennis Hopper knielt voor de geopende benen van Isabella Rosselini gehuld in een blauw fluwelen kamerjas, terwijl vanachter een gordijn Kyle Maclachlan toekijkt. Een intrigerende scène over een merkwaardige seksuele relatie.

woensdag, december 20, 2006

Make some noise

Yoko Ono, de vrouw van de in 1980 vermoorde popzanger John Lennon, heeft Amnesty International toestemming gegeven nieuwe versies te laten maken van al Lennon's solonummers, waaronder Imagine. Dit heeft een alle-dertien-goed-cd opgeleverd die Make some noise is genoemd met nummers van eenzelfde aantal artiesten. Van de meeste had ik nog nooit gehoord, maar dat zal de leeftijd zijn. Racoon, The Cure en The Black Eyed Peas ken ik in ieder geval wel en natuurlijk alle liedjes. Als je de cd koopt steun je het werk van Amnesty International en met name hun actie tegen discriminatie. Nu de ChristenUnie wellicht in de regering komt misschien wel extra hard nodig, hun mening kennende met betrekking tot homo's.

Natuurlijk was ik tegelijk nieuwsgierig welke nummers werden verkozen door de artiesten die meededen. Imagine natuurlijk, daaraan is bijna niet te ontkomen. Toch wonderlijk hoe dit anti-religieuze nummer (Imagine there's no heaven, Imagine no religion) zo populair heeft kunnen worden. Wat verder opvalt is het grote aantal 'vroege' Lennon-nummers. Drie waren singles in de periode tussen The Beatles en zijn eerste solo-lp, vier komen van die eerste lp, drie van Imagine, eentje (Mind Games) van de derde lp met dezelfde naam en het laatste en nieuwste nummer is het allerlaatste nummer dat John Lennon zelf opnam (Grow Old With Me, iets wat vervolgens helaas geen bewaarheid werd voor John en Yoko).

De links naar de teksten van de liedjes van Lennon komen van een site die Bagism heet. Bagism is het idee van John en Yoko dat het beter zou zijn als mensen zich in een donkere bruine zak (bag) zouden hullen. Dan zou iedereen hetzelfde zijn en was er geen discriminatie meer. Dit idee van eind zestiger jaren, de tijd van Bed-peace in het Amsterdamse Hilton-hotel, is nu met internet een stuk dichterbij gekomen. Mensen chatten met elkaar zonder dat ze elkaar kunnen zien, kunnen een tweede leven als iemand anders beginnen in Second Life en maken op deze manier contact zoals John Lennon het graag zou hebben gewild. Maar een einde aan discriminatie is er nog niet gekomen.

Tenslotte: het is een geweldige cd geworden met geweldig mooie liedjes (fan van John Lennon was ik altijd al, misschien later nog eens een artikeltje daarover), dus ga naar de site van Amnesty International en koop en download ze daar alle dertien!

dinsdag, december 19, 2006

Ontevreden

Er is een grote groep ontevreden mensen. A-religieus en niet-humanistisch. Dit is plotseling, na gedegen onderzoek, ontdekt door de Wetenschappelijke Raad voor Regeringsadvies (WRR). Verbaast dit ons? Nee. Natuurlijk niet. Een jaar of vijf werd Pim Fortuyn vermoord en liepen deze zelfde ontevreden mensen achter de auto waarin hun held lag opgebaard. Bij de laatste verkiezingen werd de lijst Pim Fortuyn weggevaagd, Nu lopen dezelfde ontevredenen achter Geert Wilders aan. Is deze groep nu opeens groter geworden?

Volgens de WRR waren we vroeger christelijk en daarom tevreden. Alles wat er fout ging in het land lag aan God. Die had een voor de mens ondoorgrondelijke reden om te doen wat-ie deed. Maar het was gelukkig niet zinloos. Daarom hebben we een nieuwe zingeving nodig, denkt de Raad. Maar moet je omdat het leven geen zin heeft ontevreden zijn? Volgens mij heeft het leven geen zin. Ik ben humanistisch en a-religieus. Als we dood gaan volgt er niets. In mijn opinie. Zijn de mensen die zichzelf opblazen ten behoeve van een religieus ideaal tevreden? Nee. Hebben zij zingeving gevonden in hun leven? Ja. Dus.

Illustratie: George van Raemdonck, in 1933: "Ik zou wat lekkers krijgen, en nou geeft-ie me een braakmiddel"

zondag, december 17, 2006

Henry Moore

In de Kunsthal is een tentoonstelling van Henry Moore. Met een uitnodiging voor de tentoonstelling Sieradiën komen we het gebouw binnen. Eerst is er een korte inleiding door een niet nader genoemde heer (de directeur?), dan volgt een praatje door een mevrouw die wordt voorgesteld als kenner op het gebied van sieraden. Aan het slot van haar verhaaltje reikt ze het eerste exemplaar uit van een boekje over de tentoonstelling. Eerst tuurt ze de zaal in, op zoek naar degene aan wie ze het wil geven en die ze al heeft gezien. In een andere hoek dan verwacht staat een lange man met witte baard op. Mijn collega Dick Onderwater is de gelukkige. Ook hij houdt een kort verhaaltje waarin hij zijn dank uitspreekt. Dan kunnen we naar de tentoonstelling. Daar is het dringen geblazen. Omdat ik de meeste sieradiën al heb gezien tijdens de tentoonstelling op de universiteit die door genoemde Dick Onderwater werd georganiseerd, loop ik door naar Henry Moore's beelden die de grootste zalen van de Kunsthal vullen. Grote beelden, wulpse vormen in steen, metaal en gips. Ik blij hangen bij de presentatie over het kunstwerk van Moore in Rotterdam. Zijn enige werk in baksteen. Uit een van de muren van het vroegere Bouwcentrum komen vormen tevoorschijn, golvende vormen en geometrische patronen. Door de beste metselaars van Rotterdam zijn deze vormen in de muur gemetseld naar ontwerp van de kunstenaar. Een grote hoeveelheid brieven tussen architect en kunstenaar zijn bewaard gebleven. Eer zijn foto's van het bezoek van Henry Moore aan Nederland toen hij de Praemium Erasmianium in ontvangst kwam nemen. Met de koninklijke familie maakte hij een uitje naar het Kröller-Muller Museum op de Hoge Veluwe. Vrolijke zwartwitfoto's van een familie op stap. Zoals wij vandaag met vrienden op stap zijn in Rotterdam, door de Witte de Withstraat, door het park, naar de rivier en tenslotte naar de Kunsthal.

zaterdag, december 16, 2006

Het Feuilleton

Bonheur speelt Het Feuilleton. Een geïmproviseerde theatersoap in negen afleveringen. Een uur voor aanvang van de voorstelling is regisseur Peter Sonneveld ziek afgevoerd naar huis. Lex Bohlmeijer, dramaturg van de groep, neemt het van hem over. We zien een voorstelling over een bloemistenfamilie. Bij vlagen is het leuk, grappig en spannend, te vaak is het saai. De spanning valt even weg, het blijft te lang hetzelfde. Van te voren zegt Lex in zijn inleiding dat je naar twee sporen kunt kijken. Het verhaal volgen en de acteurs volgen in hun eigen spanning als acteur die ter plekke zijn scène verzint. Het laatste neemt de overhand waardoor het eerste niet echt gebeurt. We kijken naar acteurs die hun best doen, acteurs die goed kunnen acteren, maar die het net niet halen. Komt het omdat Peter Sonneveld er niet is? Doen ze teveel hun best waardoor ze de plank misslaan? Ik weet het niet. Ik zou zelf eerder ingrijpen vermoed ik, alhoewel ik zelf ook lang kan wachten, geduldig wachten op een goed moment als mijn spelers improviseren. Maar die 'lege' plekken in een improvisatie knip ik er tijdens de montage uit. Dat is hier niet mogelijk. Alles moet in één keer goed zijn. Een moeilijke opgave. Ik heb bewondering voor de acteurs die deze uitdaging aangaan, het resultaat is helaas (vrijdagavond) niet geslaagd.

vrijdag, december 15, 2006

Jan en Conny (Nederlands)

Ik heb aan de vrouw in dit beeld voor een lange tijd geluisterd. Zij is Januari McLaughlin en zij heeft het volledige boek de minnaar van Dame Chatterley's aan me gelezen. Vooral voor me zo scheen het. Ik nam haar stem met me in mijn cellphone met mp3-speler en luisterde aan haar die me het verhaal van Constance Chatterley en haar minnaar vertelt. Twintig uren lang, tussen Mei 2005 en nu heb ik aan haar stem geluisterd. Van de minnaar van Dame Chatterley's van eerste zins "D.H. Lawrence, Hoofdstuk Één, is van ons hoofdzakelijk een tragische leeftijd, zodat weigeren wij om het te nemen tragisch" ik werden gevangen door de toon van haar stem, haar Schots accent (veronderstel ik door haar achternaam), de langzame het spreken maar nooit stem sleept, soms een beetje dat boring. Een aardige stem met subtiele nuancen. Ik had geprobeerd lezend het boek eens en het opzij gelegd. Zij won me voor het.

Ik volgde de tragische avonturen van Conny en haar minnaar, die uiteindelijk dat zij eachother waarals in een romantische roman voor meisjes zou vinden hoopt. Maar helaas, is dit literatuur en in literatuur is deze hoop verwaand. Ik genoot van horend de bespreking van Januari over geslacht, met een dergelijke fatsoenlijke stem een vrouw van ongeveer mijn tijd over hanen en staarten en vrouwen arses sprak. "Het is de aardigste vrouw arse zoals." is

Te slecht is het helemaal over nu, maar Januari heeft reeds me wat gevraagd om volgende te lezen zo ik hoopt zij zal verdergaan. Ik weet geen wat om te kiezen. Er zijn heel wat schrijvers uit de klassieke oudheid die ik reeds heb gelezen, en ik zou een nieuwe gem willen aan het licht brengen. En ofcourse is het best om Januari te laten voor zich beslissen. Het moet een boek zijn dat zij heeft willen om nog eens twintig uren lezen. Maar ik zou van het houden als het opnieuw één of ander geslacht daarin had.

Dit is de Babelfish-vertaling in het Nederlands van het vorige artikel, zonder enige wijziging of verbetering.

Jan and Conny (English)

I have been listening to the woman in this picture for a long time. She is Jan McLaughlin and she has been reading the entire book Lady Chatterley's lover to me. Especially for me so it seemed. I took her voice with me in my cellphone with mp3-player and listened to her telling me the story of Constance Chatterley and her lover. Twenty hours long, between May 2005 and now I have been listening to her voice. From the first sentence "D.H. Lawrence's Lady Chatterley's lover, Chapter One, Ours is essentially a tragic age, so we refuse to take it tragically" I was captured by the tone of her voice, her accent (Scottish I guess by her surname), the slow speaking voice, sometimes a bit dragging but never boring. A nice voice with subtle nuances. I had tried reading the book once and laid it aside. She won me for it.

I followed the tragic adventures of Conny and her lover, hoping that in the end they would find eachother like in a romantic novel for girls. But alas, this is literature and in literature these hopes are vain. I enjoyed hearing Jan talk about sex, with such a decent voice a woman of about my age spoke about cocks and tails and women's arses. "It's the nicest woman's arse as is."

Too bad it's all over now, but Jan has already asked me what to read next so I hope she will continue. I don't know what to choose. There are a lot of classics I have already read, and I would like to uncover a new gem. And ofcourse it is best to let Jan decide for herself. It must be a book she wants to read for another twenty hours. But I would like it if again it had some sex in it.

This post is in English so that Jan can read it.
Dit artikel is in het Engels zodat Jan het kan lezen.

woensdag, december 13, 2006

Blankenberge # 02

Met slechts een klein groepje repeteren we. Er is een Eritrese man gevonden om de Noord-Afrikaanse Idriss te spelen. Het kon toch ook niet dat er geen Afrikaan te vinden is in een stad als Rotterdam! Hij heeft nog nooit gespeeld, maar is R&B-zanger dus wel iemand die gewend is op het podium te staan. We doen drie scènes. Ik werk voornamelijk aan de rol van Kurt. Zo'n beetje degeen die het meest op het podium aanwezig is tijdens het stuk. Ik laat mijn spelers zelf een basiselement kiezen van waaruit ze de rol aan zullen pakken. Kurt kiest lucht, Bertje kiest aarde. Later voegen ze allebei op korte momenten vuur toe. Dat werkt goed. Zowel in scène twee tussen Kurt en Bertje als in de latere scène tussen Kurt, Brigitje en Bertje.
Het is te merken dat de man die Idriss speelt nooit eerder heeft gespeeld, maar hij is enthousiast, wil na de repetitie verder en ik heb er vertrouwen in dat het met zijn spel goed komt.

maandag, december 11, 2006

Schuilkelder # 08

Het is lang geleden dat we compleet waren. Vanavond is er opnieuw een zieke, Vender. Maar we werken desondanks lekker door. Mimi wordt gek in een lange improvisatie. Iedereen is moe en hongerig en Mimi moet haar medicijnen hebben. Die zijn al een tijdje op en uitgewerkt. We komen niet onmiddellijk uit het einde ervan, maar we zijn allen erg tevreden over de gekte van Mimi. Dan doen we een improvisatie dat op de achtergrond een wand openschuift naar een paradijs, een tuin. Die zou gefilmd moeten worden en het zou dan onduidelijk moeten zijn of alle bewoners van de bunker plotseling dood zijn of dat er echt een tuin is onder de aarde.
Als we deze scènes hebben gedaan doen we een rolinterview met Teun. Alweer iemand zonder relatie, dus dat verander ik vanavond. Ze heeft gewoon een man thuis.
En dan een rolinterview met Slobo en Media als echtpaar in verwachting van een kind. Ook een goed idee om die twee een relatie te laten hebben. Slobo als de veelpratende slemiel en Media als de barse vrouw met de broek aan.
Als laatste spelen we dan nog de dood van Mimi, die schuimbekkend in haar eigen schuim stikt tijdens een aanval.
Een vruchtbare avond.

zondag, december 10, 2006

Diashow


Diashow van de voorstelling Hotel du Libre van Arto Post Laboro, gespeeld in november 2007

zaterdag, december 09, 2006

De man die zijn hoofd afzette

De schouwburg stuurt me een cd op van Susies Haarlok om de voorstelling De man die zijn hoofd afzette aan te kondigen. Ik neem de vier nummers een tijdje met me mee in mijn mp3-speler. De muziek doet me denken aan Hauser Orkater en aan Dull Schicksal. De leden van de groep zijn van een jongere generatie. Maar ik ben geintrigeerd en nieuwsgierig. Dus ga ik de voorstelling zien.
Vijf mannen in een soort pyjama's spelen de voorstelling. Het verhaal is onduidelijk, droomachtig. Een man probeert zichzelf wakker te houden met koffie. Droomt hij dat hij zijn hoofd is kwijtgeraakt? Welke rol spelen kat en muis in het verhaal? Eigenlijk is Susies Haarlok een band. Ze spelen muziek die geillustreerd wordt met associatieve beelden. Soms trekt de voorstelling een beetje. Omdat er geen verhaal is waarin we worden meegezogen bljft het soms hangen in effecten. Die van tijd tot tijd erg mooi zijn. Zoals de band bestaande uit mannen zonder hoofd. Een groep in ontwikkeling die het verdient in de gaten gehouden te blijven.

vrijdag, december 08, 2006

Hypotheekadvies

Voor de deur van de hypotheekwinkel staat een man die me om twintig cent vraagt. Een belachelijk laag bedrag om drugs te kopen. Ik lieg dat ik geen twintig cent heb. Hij draait zich om en wendt zich tot de volgende voorbijgangers. Hij draagt een grijs en grauw jasje en heeft een baard van een paar dagen. Toen de gemeente Rotterdam posters had opgehangen met de boodschap dat we zwervers geen geld moeten geven gaf ik van de weeromstuit nog wel eens wat aan een zwerver, nu niet. Ook bij de volgende voorbijgangers, twee mannen waarvan een een portemonnaie in zijn handen heeft, helpen hem niet verder in zijn langzame weg naar een acceptabel bedrag om zijn volgende shot te financieren.

Ondertussen gaan de zaken met de hypotheekwinkel goed. Sinds mijn laatste bezoek is de zaak verhuisd en twee keer zo groot geworden. Ik stap binnen in mijn regenpak en meld me aan de balie. Ze vraagt me plaats te nemen. Ik trek mijn regenpak uit en neem plaats in een van de vier vrolijk gekleurde fauteuiltjes. Ik loop naar de balie om mijn jassen en regenbroek kwijt te raken. De vrouw van de balie biedt me aan mijn jas op te hangen. Terwijl ik terug loop naar mijn fauteuil loopt zij de andere kant rond en hangt mijn jas op een kapstok waar ik net zo makkelijk zelf naar toe had kunnen lopen. Ik open mijn tijdschrift, de Theatermaker, en lees een stukje.

Dan komt de adviseur aanlopen. Ze is in het zwart gekleed. Een zwarte sweater en zwarte jeans, een lange kralenketting om haar hals. Een jonge vrouw met donker haar en donkere ogen. De wimpers staan als een getekend zonnetje, kleine zwarte streepjes rond haar bruine ogen. Haar advies is alles bij hetzelfde te houden. Ik voer een kort gesprek met haar over mijn werk in het theater. Zijzelf gaat alleen naar de grote musicals van Joop van den Ende en naar kindervoorstellingen. In Hellevoetsluis. Theater De Twee Hondjes, weet ik. Ik ben blij dat de adviseur ditmaal een vrouw is. Dat vind ik prettiger dan de mannen in snelle pakken die je meestal in een hypotheekwinkel aantreft. Dan stuurt ze me terug de regen in, hondenweer. Voor de deur staat de bedelaar nog steeds te bedelen. Maar hij probeert het niet nogmaals bij mij.

Aart Staartjes

Omdat de vrijdagavond een avond is waarop ik bijna nooit thuis ben, kan ik dan niet kijken naar Waltz. Dat is een serie gemaakt ter ere van het Jaar van het Circus. Hoofdrol is voor Willy Waltz, de directeur van Circus Waltz. Een potentaat, een dictator, pater familias die het gezin met ijzeren vuist leidt. Maar Willy is ziek. Doodziek. Op sterven na dood.
Willy wordt gespeeld door Aart Staartjes. Een acteur die sinds mijn kindertijd op televisie te zien is. Eerste wat ik me van hem herinner is zijn optreden als voorlezer van De Bijbel, het Boek der Boeken. Met het boek op schoot las hij Woord voor Woord de Bijbel voor. Daarna was hij meneer Aart in Sesamstraat, te zien in de J.J. de Bom-show (foto) en natuurlijk tot op de dag van vandaag in Het Klokhuis. Ook keek ik jarenlang met mijn kinderen naar de intocht van Sint-Nicolaas waarbij meneer Aart op de wal stond te wachten tot de goedheiligman met zijn stoomboot binnengevaren was. Al deze optredens waren korte optredens. Goed tot geweldig geacteerd, maar Willy Waltz is iets anders. Wat een acteur, wat een rol! Geboren in 1938, dus nu 68 jaar speelt Aart Staartjes in Waltz de papieren glittersterren van het dak van het circus.
Maar omdat ik op vrijdag dus bijna nooit thuis ben ben ik nu blij met Uitzending Gemist, de service van de publieke omroep waarop alle afleveringen, tot nu toe vier van de zevendelige serie, terug te zien, zo vaak je wilt.

woensdag, december 06, 2006

Wel Rotterdam

Rotterdam vanaf de zeventiende verdieping van het H-gebouw, locatie Woudestein van de Erasmus Universiteit Rotterdam

Niet Blankenberge

Dit is niet Blankenberge maar Rotterdam, het fantastische uitzicht waar ik op uitkijk vanuit mijn kantoor.

dinsdag, december 05, 2006

Blankenberge # 01

We zitten met zijn negenen rond de tafel. Links van mij de Student, tegenover mij de Oudste Zoon, daarnaast, voor mij rechts van hem, voor hem links, de Oude Keukenhulp. Naast hem het Ambitieuze Zangeresje. Daarnaast de Vrouw met de Cynische Blik. Tegenover haar de Rijkswachter. Rechts van hem de Noord-Afrikaan. En links van mij aan het hoofd van de tafel, zit De Vermoeide Moeder. We lezen Blankenberge. Voor het eerst. Met zijn allen. Hardop. Er wordt veel gelachen. Iedere keer als ik het stuk opnieuw lees doorgrond ik meer van de tekst van Tom Lanoye. Iedereen is enthousiast over de tekst. Iedereen is enthousiast over de rol die ik hem of haar heb toebedeeld. Een goed begin. Dat was vorige week, vanavond de tweede repetitie.
Foto: eten in Blankenberge

maandag, december 04, 2006

Mefisto Forever

"Ze hebben gewonnen!!" In één klap verandert het leven van acteur Kurt Köpler en zijn collega’s in het theater. Wat moeten ze doen nu extreem-rechts na tumultueuze verkiezingen onverwachts aan de macht is gekomen? Sommigen besluiten om weg te gaan, anderen blijven. Kurt Köpler besluit om de strijd van binnenuit te voeren. Schoonheid is het wapen van de kunstenaar.
Maar hoe lang kan je dat volhouden? Waar eindigt de strategie en waar begint het fatale compromis? Mefisto for ever mengt de satirische ernst van Tom Lanoye , de technologische theatraliteit van Guy Cassiers en een sterke cast tot een explosieve cocktail.
Theater van nu over nu!

Bovenstaande tekst gebruikt Het Toneelhuis uit Antwerpen in België om de voorstelling aan te prijzen. Gemaakt om uit te komen ten tijde van de uitslag van de verkiezingen waarbij Het Vlaams Belang wel eens als grootste partij uit de bus zou kunnen komen. (Dat is niet gebeurd.) Daarom ook de tekst Theater van nu over nu! Om met dit laatste te beginnen: dat is niet gelukt. Het stuk blijft te dicht bij de Duitse situatie van zestig jaar geleden. Daardoor heb je het gevoel in het verleden te kijken. Het gaat over joden, er is een dikke man die aan Goering doet denken, er is een mankepoot die aan Goebbels doet denken. De kostuums zien er uit alsof we in de veertiger jaren zijn. De voorstelling blijft hierdoor op een afstand zoals ook de NRC schrijft.

Dat betekent niet dat er veel te genieten overblijft. Het waanzinnige spel van Dirk Roofthooft en van Gilda de Bal. De hypnotiserende "Willen jullie de totale oorlog"-speech van de Goebbels gespeeld door Stefan Perceval. De ontroerende eindscène die me vreemd genoeg aan een eindscène van een eigen stuk deed denken. De actrice loopt weg terwijl de acteur naar woorden zoekt om haar tegen te houden, op een volledig kaal toneel. Een soortgelijke scène had ik in Spleen naar Less Than Zero van Brett Easton Ellis bijna tien jaar geleden. Maar dit is theater van de bovenste plank met prachtige techniek zoals we van Guy Cassiers ondertussen gewend zijn. Zoals de Shakespeare-scènes uit Hamlet in het begin gespeeld worden, achterover liggend op tafels, van bovenaf gefilmd. Ik heb genoten!

zondag, december 03, 2006

Tas vermist

Soms moet je als je op de eindhalte van de tram in de gereedstaande tram stapt ineens overstappen op een andere omdat die toch eerder blijkt te gaan. Zo ook vandaag. Met mijn dochters zit ik in de tram. Zij zijn onderweg naar de stad, ik ga naar de markt en heb mijn tassen bij me. Een rugzak en een boodschappentas. Als ik bijna bij de markt ben merk ik opeens dat ik een tas mis. De vrolijke gekleurde gevlochten boodschappentas. Ik vertel het tegen mijn dochters die er hartelijk om moeten lachen. In mijn gedachten speelt het verhaal van de fietssleutel van mijn jongste dochter. Ik besluit eerst maar eens mijn boodschappen op de markt te gaan doen en heb al spijt dat ik niet gewoon als altijd op de fiets ben gegaan. Toen ik wegging regende het maar nu is het al weer droog.

Met mijn boodschappen keer ik terug bij de eindhalte, loop naar het hokje van de conducteurs en controleurs en vraag hen wat ik moet doen. Mijn tas is vertrokken met de tram 21 van twintig voor twaalf, met niemand er in, de tram stopte niet bij de halte. Dan is de tram hoogstwaarschijnlijk naar de remise op de Oostzeedijk gereden, vertellen de mannen me. Het beste is om daar heen terug te rijden met de nu gereedstaande tram. Ik volg hun raad op.

Ik loop de remise binnen. Er is een soort kantine waar mannen en vrouwen koffie staan te drinken en een balie waarachter een man aan de telefoon. Machinisten en wagenbegeleiders staan gezellig met elkaar te kletsen. Er heerst een gemoedelijke, rustige sfeer, zondere haast, en ik denk even aan de stakingen van pas geleden. Ik loop richting balie en spreek de eerste de beste persoon aan. Het is een bolle man met kortgeknipt haar en een grijze snor waarvan de punten omhoog staan. Hij ontfermt zich over mij. Eerst loopt hij naar de tram 21 die werkeloos in de remise staat en volgens het schema op de balie om 12.07 uur binnen is gekomen. Hij komt met lege handen terug. Hij stelt me vragen, laat de man achter de balie voor hem bellen naar de andere trams 21, maar er is niets gevonden. Ook tapt hij voor mij een kopje espresso uit de koffieautomaat. De kale wagenbegeleider die in de buurt staat waarschuwt me. De koffie is slootwater. Dat valt reuze mee. Dan geeft hij me het nummer van Gevonden Voorwerpen en de raad maandag of dinsdag te bellen.

Ik wacht bij de tramhalte op de Oostzeedijk en terwijl ik sta te wachten komt dezelfde machinist, met de kale wagenbegeleider, ook bij de halte staan. Hij neemt de dienst van de dienstdoende machinist over en rijdt me terug naar huis. Daar neem ik afscheid en loop met alleen de rugtas op mijn rug naar huis.

Ik open de voordeur en daar staat mijn vermiste tas in de gang (foto).

zaterdag, december 02, 2006

Odysseus en Aphrodite

Odysseus was aan het jagen in de bergen toen er plotseling twee jonge vrouwen aan kwamen lopen. De ene vrouw droeg een paars kleed, had donker haar, een strenge mond en ogen waar je dwars door heen kon kijken, de andere zachte borsten en dijen en een voluptueuze mond die gemaakt leek om te zoenen. Odysseus vroeg hun naar hun naam. “Mijn naam is Arète,” zij de eerste, en de tweede sprak: “Mijn naam is Tryphè.” Vervolgens vroegen ze allebei: “Wie van ons verkies je?” De sluwe Odysseus keek van de een naar de andere. “Ik kies niet,” antwoordde hij, “want jullie zijn onafscheidelijk. Iemand die de een zonder de ander zag lopen zag slechts een zielloze schim. Het sensuele kan niet zonder de air van een grande dame, het kuise kan niet zonder de verwachting van de overgave. Ik ga met jullie allebei. Wijs me de weg.” Nadat hij deze woorden had gesproken vloeiden de twee gestalten in elkaar tot één persoon: Odysseus had Aphrodite ontmoet, de godin van de liefde.

Naar Pierre Louys

vrijdag, december 01, 2006

Mefisto Forever

In de Boekencast waarover ik een paar dagen geleden schreef, is een uitgebreid interview te vinden met Tom Lanoye. Hij vertelt over zijn nieuwste voorstelling Mefisto Forever die morgen in de schouwburg van Rotterdam te zien is. Met gebruikmaking van allerlei (theater)teksten van o.a. Shakespeare en Tsjechow, maar ook teksten uit speeches van Goebbels (die totalen Krieg) heeft hij een bewerking gemaakt van de roman van Klaus Mann. Iets wat al eerder gedaan is door Ariane Mnouchkine (1986) en door de filmer Istvan Szabo (1981). Lang geleden ben ik zelf nog met een theatergroep bezig geweest een stuk te maken over het leven van Klaus Mann, schrijver in de schaduw van zijn beroemde vader, Thomas Mann.
Mefisto gaat over het dilemma blijven of gaan onder een fascistisch regime. Klaus ging en zijn vriend Gustav Gründgens bleef. In het boek schetst Klaus een vilein portret van zijn vroegere vriend en (volgens hem) meeloper met de fascisten. Lanoye heeft geprobeerd meer nuancering in het karakter van zijn hoofdpersoon aan te brengen.

Tom Lanoye is tevens de schrijver van Blankenberge, het stuk dat ik ga regisseren bij toneelgroep KRT. Dinsdag hebben we het stuk met zijn allen hardop gelezen. Veel gelachen om de grappen, om de humor. Iedereen is erg enthousiast over de toneeltekst. Alle reden dus om me, ondanks de Sinterklaasdrukte, morgen toch even snel naar de schouwburg te spoeden om dit stuk te zien.

* Ik geniet altijd van het accent van Tom Lanoye. Zo mooi, zo zangerig.
Foto: Klaus Maria Brandauer in de film van Istvan Szabo.

Billen

Ik fiets onder langs de Maasboulevard. Het is twaalf uur, rond Middernacht. Om auto's te dwingen niet te hard te rijden zijn op verschillende plaatsen op de weg lichte verhogingen aangebracht die lijken op groepjes van acht billen. Net op het moment dat ik over zo'n bilachtige hobbel in de weg rijd, kijk ik naar links. Daar zie ik in een onverlichte stilstaande auto een paar echte levende mannenbillen op en neer gaan.

donderdag, november 30, 2006

Verleiding

Ik sta om zes uur op, het is nog donker. De wekker is gegaan om 5:59 uur. Ik moet naar Noordwijkerhout waar ik de laatste workshop geef in het kader van het project De Verleiding. Gisteren, woensdag, was ik in Leidschendam op een school die Het Nieuwe Leren was toegedaan. Toen moest ik om half zeven opstaan. Noordwijkerhout is verder dan Leidschendam, dus nu moet ik nog een half uur eerder op. Telkens weer verbaas ik me erover hoeveel mensen er zo vroeg 's ochtends al wakker zijn. Toch is het om half zeven minder druk dan om zeven uur. Ditmaal kies ik bij de NS-automaat het juiste kaartje. Gisteren kocht ik een kaartje met korting en zat ik eenmaal in de trein in de rats dat ik gecontroleerd zou worden. Gelukkig was er geen conducteur die behoefte voelde mijn kaartje te controleren zodat ik dat 's avonds zelfs nog een keer kon gebruiken om naar Delft te gaan.
In Delft word ik opgepikt door mijn contactpersoon van Kunstgebouw. Gisteren had ze haar zoontje in een maxicosy achterin zitten, nu is ze alleen. We zijn vandaag vroeger maar het is drukker op de weg. Ik ga een workshop geven voor het project De Verleiding. Een tentoonstelling in het communicatiemuseum in Den Haag waar leerlingen van 3VMBO uit Zuid-Holland naar toe gaan en die ter voorbereiding daarop een theaterworkshop krijgen. O.a. van mij. Ik heb er nu een stuk of vijf achter de rug en nog twee te gaan.
De school is prachtig. Een modern gebouw met veel licht, veel glas, ruim opgezet, overal tafels vol met nieuwe computers. De leerlingen zijn iets minder. Ik krijg ze vandaag niet echt mee. In de tweede groep zit een aantal zittenblijvers, drie, die ik er tenslotte maar uitstuur omdat ze geen zin hebben, niet mee willen doen en de anderen belemmeren om deel te nemen. Na hun vertrek gaat het beter.
Maar net als een tijd eerder, lang geleden, vraag ik me af of er geen dramadocenten in de buurt van Noordwijk wonen. Dat zou een stuk makkelijker zijn. Nu komen de andere docente en ik respectievelijk uit Dordrecht en Rotterdam en zijn drie uur onderweg voor twee workshops van twee uur. Ik heb me opnieuw laten verleiden in de hoop op een fijne ervaring, maar ben opnieuw enigszins teleurgesteld.

dinsdag, november 28, 2006

Sleutels

Als ik de lift in stap voel ik in mijn linkerjaszak naar mijn fietssleutel. Ik voel:
a. een handschoen zonder vingers,
b. een bioscoopkaartje voor de film Ober van Alex van Warmerdam,
c. een volle of lege strippenkaart (het is maar hoe je het bekijkt),
maar geen fietssleutel.
Ik voel in de rechterjaszak. Daarin zitten:
a. de rechterhandschoen zonder vingers die bij de linker hoort,
b. vier lege of volle strippenkaarten,
c. een kassabon van de RET, het Rotterdamse Gemeentelijk Vervoerbedrijf,
maar opnieuw geen fietssleutel.
Ik ben bang dat ik mijn fiets niet op slot heb gedraaid en dat als ik in de fietsenstalling aankom, mijn fiets weg is. Ondertussen zoeft de lift alle zeventien verdiepingen naar beneden. Vanochtend hebben we alle trappen af moeten lopen in verband met een ontruimingsoefening. Ditmaal gaat het sneller.
Ik ga de fietsenstalling binnen en zie van ver mijn fiets al staan. Zo te zien staat hij nog steeds op slot. Dat wordt naar huis lopen voor de reservesleutel. Toch loop ik nog even door naar de fiets om te controleren of hij werkelijk op slot staat. Mijn blik richt zich naar beneden en valt op de sleutels die onder de fiets liggen, op de grond. Ik maak mijn fiets los en rijd naar huis om te eten.
Ik verwacht mijn vrouw in de keuken, bezig met het avondeten. Die is er niet. Alleen mijn oudste dochter Julia is thuis. Ik vraag haar waar iedereen is en waarom er niet is gekookt. Dan vertelt ze me het verhaal van Denise's sleutels.

"Denise was naar de stad met haar vriendin.
Ze was haar fietssleutel kwijt.
Ze ging met de tram naar huis om een reservesleutel te halen.
Omdat het warm was trok ze thuis haar winterjas uit.
Ze deed haar andere, dunnere jas aan.
Bij de fiets aangekomen bleek het sleuteltje niet te passen.
Mama ging zoeken in haar winterjas en vond het sleuteltje in de voering.
Daarop reed mama naar de stad om de fiets te bevrijden."

maandag, november 27, 2006

Laatste voorstelling

Het is volbracht. De laatste voorstelling is gespeeld. Ik fiets naar huis van de bushalte aan de Capelsebrug en voel me leeg. Moe maar voldaan. Het is toch gelukt. De laatste voorstelling was voor een volle zaal. In mezelf denk ik toch: als het een slechte voorstelling was waren er bij de laatste voorstelling niet zoveel mensen gekomen en was de zaal leger geweest. De meeste mensen hebben volgens mij van de voorstelling genoten. Echt zeker weet je dat echter nooit. De mensen die er niets aanvonden zeggen dat over het algemeen niet recht in je gezicht.

De zaterdagvoorstelling was het hoogtepunt. Er werd uitzonderlijk veel gelachen en de spelers speelden op topsnelheid, zonder de pauzes over te slaan. Bij die voorstelling was mijn vrouw ook nog eens aanwezig. Mijn grootste criticus. Ze vond het goed gedaan. Er goed uitzien. Ik kon tevreden zijn.

Volgens haar was ik beter geworden. In 1995 regisseerde ik bij Rogeto mijn laatste stuk. Daar heb ik vijf jaar lang kluchten geregisseerd. Met één uitzondering, een thriller. Een thriller zal ik hoogstwaarschijnlijk nooit meer doen. Een klucht daarentegen graag. Van Joe Orton bijvoorbeeld. Het is een genre dat bij me past. Ik vind een klucht niet oppervlakkig zoals de meeste mensen. Die vinden een drama dieper gaan. "Mensen die gauw huilen zijn wreed en oppervlakkig" schrijft Gerard Reve in De Avonden. Volgens mij zijn de wijsheden die in een klucht verborgen zitten minstens even diep en veelzeggend als de wijsheden in een dramatisch stuk. En de waarheden in een drama minsten zo algemeen en universeel. In een drama is er aan het eind van het stuk iets veranderd, bij een klucht blijft alles bij het oude. Is dat niet veel dramatischer?

Terwijl ik naar huis fiets vraag ik me af of ik de spelers nu voor het stuk gewonnen heb. Mijn mannelijke hoofdrolspeler heeft eerlijk toegegeven niets in het stuk te zien. Tijdens het spelen heeft hij dat goed verborgen. Ik weet het niet.

zaterdag, november 25, 2006

De vijfde voorstelling

De vijfde voorstelling gaat een beetje hobbelig. Echt fout gaat er niets, maar soms hapert de machine. Ik heb het idee dat het publiek zich vermaakt alhoewel er ook mensen zijn die de voorsteling stoïcijns ondergaan. Een merkwaardige voorstelling.
Achteraf krijg ik toch goede reacties. Mijn oudste broer is er en heeft geen kritiek, maar hij gaat bijna nooit naar het theater. Een ex-regisseur van Arto, een lief, oud en gerimpeld fragiel vrouwtje dat de voorstelling al een keer eerder heeft gezien, vindt hem erg vooruit gegaan, vooral het laatste bedrijf, het gedeelte na de pauze. Dat gedeelte heb ik na opmerkingen van haar ingekort en dat heeft goed gewerkt.

De volgende opvoering van Hotel du Libre vindt plaats op zaterdag 25 november om 20.15 uur in het Artotheater, Klooster 5 in Schoonhoven. Toegang € 8,50. Daarna matinee op zondag 26 november. Voor meer informatie zie de website van het Artotheater

donderdag, november 23, 2006

Boekencast

Vandaag ontdekt, de Radioboeken van de Buren in de Belgische Boekencast

Radioboeken zijn verhalen door Nederlandse en Vlaamse auteurs speciaal geschreven op verzoek van deBuren. Verhalen waarin de stad een rol speelt. Voor het eerst en voor het laatst lazen de auteurs bij deBuren hun verhaal voor dat nooit een gedrukte tekst wordt. Een Radioboek kan alleen beluisterd worden. De enige versie van de tekst, de versie die de schrijver zelf heeft gebruikt om voor te lezen, is verzegeld in een blik en zal worden ingemetseld in de nieuwbouw van deBuren.

Partner(s): Vlaams-Nederlands Huis deBuren

Zie ook: http://www.radioboeken.be/

woensdag, november 22, 2006

Lijsttrekkers live

Even over achten ben ik op het stembureau om mijn stem uit te brengen. Twee mannen en een vrouw zitten achter de tafel, de Buurvrouw met de Mascara-ogen staat boven aan de trap van het gymnastieklokaal waar het stembureau gevestigd is. De laatste weet nog niet op wie ze gaat stemmen. Ik zeg haar gewoon aan iedereen te vragen op welke lijsttrekker ze gaan stemmen en dan het voorbeeld te volgen van de leukste man die ze ziet. Twee lijsttrekkers die aan deze verkiezingen meedoen heb ik in levende lijve gezien, beide in connectie met vrouwen in mijn leven.

Ongeveer negentien jaar geleden speelde mijn vrouw in het enige toneelstuk waar ze ooit in speelde. De Bezetenen van Elias Canetti, een heftig stuk over determinisme, geregisseerd door de Griekse regisseur Apostolos Panagopoulos, in theater Concordia in Enschede. Dat was niet zo'n geweldige ervaring voor mijn vrouw en daarna heeft ze nooit meer toneel gespeeld. In dat stuk speelde een heel jong meisje met zwarte krullen. Het stuk handelde over een volk dat een capsule om de hals had waarin stond wanneer ze sterven moesten. Deze capsule mocht alleen geopend worden door de leider, een soort van hogepriester, de Capsulaan. Het jonge meisje met zwarte krullen moest al heel vroeg in haar leven sterven. Dat meisje werd gespeeld door Femke Halsema.

Ongeveer twee jaar geleden stierf mijn ex-vriendin. De vrouw waarmee ik in mijn studententijd twee jaar lang verkering had gehad. Volkomen onverwacht viel er een rouwkaart op de mat. Ik had haar al enige jaren uit het oog verloren, wist niets van haar ziekte en dood. Het bericht van haar overlijden viel rauw op mijn dak. De uitvaart vond plaats vanuit de Nieuwe Kerk in Den Haag, een gigantische kerk. Ondertussen was ze van de studente Bestuurskunde waarmee ik een verhouding had en met wie ik een tijd lang verwacht had te zullen trouwen, opgeklommen naar een belangrijke post, secretaris-generaal bij het Ministerie van Sociale Zaken. Bij haar overlijden sprak de staatssecretaris van het ministerie, toen nog een progressieve en enigszins linkse liberaal. Nu is hij de mijns inziens enigszins naar rechts opgeschoven lijsttrekker van de VVD, Mark Rutte.

Foto: omdat ik al zoveel plaatjes van Femke heb laten zien ditmaal voor de vrouwelijke lezers Mark Rutte.

dinsdag, november 21, 2006

Verkiezingen

Op 8 maart 2006 schreef ik over de gemeenteraadsverkiezingen in Rotterdam en hoe ik op twee verkeerde partijen stemde. Nu zijn er weer verkiezingen, ditmaal landelijk. Ik heb er al een aantal keren over geschreven. Ook over op wie ik ga stemmen. Zojuist is het eerste deel van het verkiezingsdebat op televisie geweest, voor mij zonder een duidelijke winnaar of winnares. Een verslag van het debat staat nu al op de site van de NOS. Slechts één vrouw deed mee aan het debat, aan het volgende doet opnieuw maar één vrouw mee. In het weblog van Martin Bril is te lezen waarom we morgen op een vrouw moeten stemmen. Dus eigenlijk is er maar keuze tussen twee lijsttreksters.

*

Ondertussen is ook de tweede helft van het debat voorbij, tussen de fractieleiders van de grotere partijen. Weer niet echt een duidelijke overwinnaar. Ik val niet van mijn geloof, vanmiddag heb ik drie stemwijzers geraadpleegd en in alle gevallen blijft mijn keuze voor GroenLinks overeind. De mooiste opmerking is van Jan Marijnissen tegen Mark Rutte: "Ben je bang als ik te lang aan het woord ben?"
Na het debat volgt Freek de Jonge die veel aandacht besteedt aan de kwestie Ayaan Hirsi Ali en Rita Verdonk. Iets waarover ik in de afgelopen verkiezingscampagnes overigens bitter weinig heb gehoord. Als Balkenende een beschuldigende vinger uitsteekt naar Bos en hem een draaikont noemt, waarom wijst hij dan ook niet zijn vinger naar Rita? Bang voor Rita?

maandag, november 20, 2006

Schuilkelder # 07

We doen een preview van de voorstelling tijdens de kunst- en cultuurborrel onder de grond bij Europoort Meubelen. We hebben ondertussen gehoord dat deze plek niet door gaat. Dat is eigenlijk maar goed ook. De akoestiek is verschrikkelijk en wat we spelen komt absoluut niet tot zijn recht. Een ramp. Enigszins veroorzaakt doordat de cultuurscout ons aangekondigt met de woorden: "Hier is toneelgroep Narisk en pak maar wat te drinken!" Vervolgens gaan de door ons gerepeteerde scènes ten onder in gezellige borrelpraat. Op een gegeven moment trekt Ferrie de aandacht voor zijn scène met Nienke maar het succes daarvan is maar van korte duur. Een les voor de voorstelling.
Gelukkig treffen we nog wat mensen die ons wellicht kunnen helpen bij het vinden van een geschiktere ruimte en is de middag niet geheel verloren. Vanavond hebben we weer een goede repetitie tijdens welke we opnieuw drie nieuwe scènes maken. Een bingo-avond, een modeshow en een workshop "Verbeter jezelf in 5 minuten." Voor de volgende week ga ik een montage maken van alle scènes om te zien wat er nog moet worden toegevoegd en te zien hoe lang de voorstelling nu duurt.

zondag, november 19, 2006

Alles op zijn plaats

Als ik naar de bushalte loop op Capelsebrug zit op het bankje een jonge vrouw met prachtige ogen. Op de een of andere manier komt ze me vaag bekend voor maar ik weet niet waarvan. Ik zoek alle hoeken en gaten in mijn hersens af maar er rinkelt nergens een belletje. Mijn blik wordt van tijd tot tijd naar haar ogen getrokken terwijl ik sta te wachten, mijn mandarijn opeet en naar mijn mp3-speler luister.
In de bus zit ik een bankje voor haar en lees in mijn boek. Dan rinkelt ineens het belletje waarnaar ik op zoek was. Ze speelde de jonge actrice in Huize Horror van Arto Post Laboro. Vlak voordat de bus stopt draai ik me naar haar om en spreek haar aan. Of ze soms bij Arto speelt. Ze is wie ik dacht dat ze was. Ik geef haar een compliment, ik vond haar één van de betere spelers in een slecht stuk. Zelf vond ze het stuk net als ik niet veel soeps. Ik vertel haar dat ik de regisseur ben van het nieuwe stuk en zij retourneert mijn compliment. Ze heeft er van genoten en veel gelachen. Op de hoek van de straat wordt ze opgepikt door haar vader in een rode auto en ik wandel verder naar het theater.

In het theater speelt de groep de voorstelling voor het eerst vol op stoom. Behoudens enkele kleine fouten gaan ze in volle vaart door het stuk. Nog niet eerder is er zo snel en toch zo goed met alle puntjes op de i gespeeld. Het publiek lacht veel en vaak.

Na afloop ontmoet ik een andere speler van Huize Horror, de jongeman die de moordenaar speelde, de zoon van een van de spelers. Hij is de eerste die ik spreek die er niks aan vindt. Ik vertel hem dat ik Huize Horror maar niks vond, maar hem wel goed als speler. Op mijn vraag of hij Huize Horror wel goed vond krijg ik geen duidelijk antwoord. Ook vergeet ik hem te vragen naar de invulling van zijn rol in dat stuk, die ik niet snapte. Waarom was deze jongeman, die er in werkelijkheid aantrekkelijk uitziet, voor de rol zo lelijk en onaantrekkelijk gemaakt?

De volgende opvoering van Hotel du Libre vindt plaats op vrijdag 24 november om 20.15 uur in het Artotheater, Klooster 5 in Schoonhoven. Toegang € 8,50. Daarna op zaterdag 25 november. Matinee op zondag 26 november. Voor meer informatie zie de website van het Artotheater

zaterdag, november 18, 2006

Tweede vrijdag

Op de tweede vrijdag komt de voorstelling van Hotel du Libre van Arto Post Laboro moeizaam op gang. De eerste scène tussen de twee mannen, Pinglet en Paillardin, loopt niet, teksten worden verwisseld en uit verlegenheid herhaald. Ook de volgende scènes, o.a. tussen Victoire en Maxime, hebben nog niet de schwung die ze moeten hebben. Pas met de opkomst van mevrouw Mathieu begint de voorstelling echt te lopen. Langzamerhand loopt de speelsnelheid op, zakt soms nog even in, maar de spokenscène is erg goed, de meisjes zijn pittig, trekken elkaar nogal hardhandig aan de haren, en we komen bij de pauze.
Na de pauze blijft de vaart er gelukkig in zitten en ze spelen het beste derde bedrijf tot nu toe. Ik heb nog een kleine wijziging gemaakt in de laatste opkomst van Maxime, die ik ook een verbetering vind.
Maar al met al gaat het steeds beter en beter. Er wordt losser gespeeld, nu oppassen dat ze niet gaan schmieren, niet gaan vertragen. Het kan nog sneller. Nog vier voorstellingen te gaan!
De volgende opvoering vindt plaats op zaterdag 18 november om 20.15 uur in het Artotheater, Klooster 5 in Schoonhoven. Toegang € 8,50. Daarna op vrijdag 24 november. Meer voorstellingen in datzelfde weekend. Voor meer informatie zie de website van het Artotheater

donderdag, november 16, 2006

What the bleep do we know?

Wat weten wij eigenlijk van de wereld die ons omringt? Om die vraag draait de film What the bleep do we know? De film toont dat we aan de ene kant erg veel weten en aan de andere kant nog erg weinig. De wondere wereld van de quantummechanica, de biologie, de sexuologie, van alles komt aan bod in deze merkwaardige film. Door wat ik er van gehoord had was ik bij voorbaat erg sceptisch. Maar na een aarzelend begin, waar gaat de film naartoe, raakte ik na een half uur geïntrigeerd. Prachtige beelden ter illustratie van de theorieën van de qunatummechanica. In deze wereld kunnen twee verschillende gebeurtenissen op hetzelfde moment plaatsvinden. Tijd en ruimte zijn één. Maar langzamerhand dringt zich opnieuw de vraag op waar het verhaal van de film naar toe gaat. William Arntz, Betsy Chasse, and Mark Vicente, de regisseurs, willen iets, maar het is niet direct duidelijk welk verhaal ze willen vertellen. Tot aan het einde. In het laatste half uur worden alle inzichten van de wetenschappers die aan het woord komen op een grote hoop gegooid. Dan wordt er een soepje van gebrouwen dat mij in ieder geval niet bevalt. Alles blijkt met alles te maken te hebben, een holistische visie op de wereld van wetenschap en spiritualiteit.
Alle mooie beelden ten spijt blijf ik achter met een vies moralistisch nasmaakje.

Bekijk de trailer: What the bleep do we know?

woensdag, november 15, 2006

Otto Weininger

Vorig jaar maart schreef Arnon Grunberg onder de naam Marek van der Jagt en ter ere van de maand van de filosofie een boekje van honderd pagina's over Otto Weininger. Ondertitel is "of Bestaat de jood?" In dit boekje gaat het vooral om het hoofdwerk van Weininger, de studie Geslacht en karakter. Een antisemitisch geschrift waarin de schrijver volgens Van der Jagt probeert een einde te maken aan de jood en de vrouw in zichzelf. Aan het einde van dit boek maakt ook Marek van der Jagt een einde aan zichzelf want: "hij heeft geen functie meer, en daarmee ook geen identiteit. Hij moet doen wat ik nog niet kan: sterven." Otto Weininger kon het wel, sterven. Hij schoot zichzelf in 1903 dood in één van de huizen waarin Beethoven geleefd had.
Het boek bevat verrassende ideeën en inzichten over identiteit. Vrouwen en joden bezitten volgens Weininger geen identiteit. Vrouwen ontlenen hun identiteit aan de man en joden zijn onzichtbaar. Eigenlijk zijn vrouwen en joden inwisselbaar en, naar ik vandaag in de krant lees naar aanleiding van de opera Der Hund, gelijk aan de hond. "Zoals de vrouw alleen bestaat bij de gratie van de blik van de man, zo bestaat de jood alleen bij de gratie van de antisemitische blik." Jodendom, sexualiteit, vrouwelijkheid en (verborgen) homoseksualiteit worden door elkaar heen geroerd tot een intrigerend soepje. Niet dat het me uitnodigt het boek van Otto Weininger te lezen, daarvoor wordt het als te onleesbaar gepresenteerd. Nog een citaat: "Hij stelt dat de vrouw niets is dan sexualiteit. Als zij zich interesseert voor niet-sexuele zaken is dat om indruk te maken op de man. De vrouw masturbeert niet zoals de man om een einde te maken aan haar sexuele opwinding, maar juist om die opwinding te verlengen en te verhevigen." Vrouwelijke mannen zijn Casanova's en zitten voortdurend achter de vrouwen aan, echte mannen onthouden zich van sex.
Merkwaardige gedachten die Marek van der Jagt nogal serieus neemt. De humor van de meeste van zijn boeken ontbreekt nogal. Dat was de reden dat ik in het begin nogal moeite had om verder te lezen, maar eenmaal gegrepen door de intrigerende gedachten over mannen, vrouwen, (homo)sexualiteit, identiteit, schrijven en romans die Van der Jagt naar aanleiding van het werk van Weininger opwerpt, las ik het uiteindelijk met plezier uit.

Meer over dit boek in een recensie bij Max Pam: Wie een jood is, beslist Arnon

Eén jaar

Vandaag bestaat dit weblog een jaar. Op dinsdag 15 november 2005 begon ik regelmatig te posten in dit weblog met een artikeltje over het stuk dat ik op dat moment aan het regisseren was. Daarvoor schreef ik even kort, in augustus negentien dagen, in september slechts één dag, en in oktober niets. Nu is het een soort verslaving om elke dag iets te schrijven, het geeft niet wat. Soms zelfs een gevonden tekst hoewel dat niet betekent dat dat altijd minder werk is. Soms alleen een foto met bijschrift of een tekening door mezelf. Het blog bevat nu bijna 400 artikelen, er zijn onlangs 2440 bezoeken geweest (eigenlijk ongeveer 1800, een kwart ben ikzelf) en er zijn bijna 6000 pagina's bekeken, gemiddeld 14 bezoekers per dag die gemiddeld 1.7 pagina's bekijken. Sommige mensen vinden mijn blog via een populaire zoekterm, anderen via voor mij verrassende zoektermen of gewoon op mijn naam.

Gisteren heb ik een lijst met categorieën toegevoegd om makkelijker in het blog te kunnen zoeken op onderwerp, maar nog niet alle artikelen in dit blog zijn van de juiste labels voorzien.
Voor de liefhebbers van statistiek staat onderaan de pagina een link naar de sitemeter die me van al dit soort gegevens voorziet. Tot nu toe was februari 2006 de populairste maand en ben ik pas in december begonnen met meten, dus de gegevens van de eerste maand (november 2005) en van de nog niet beëindigde maand (november 2006) zijn (nog) onbekend. Mei en juli 2006 waren het minst populair. Waarom mei niet zo geliefd was is me onduidelijk, in juli was ik een halve maand op vakantie en schreef ik twee weken lang niet.

Ik ben benieuwd of ik een volgend jaar volmaak, maar zoals ik er nu over denk, verwacht ik van wel.

Fedde Spoel

dinsdag, november 14, 2006

Femke on Tour



Femke Halsema is boos. Smolders de beroemdste chauffeur van Nederland, namelijk die van Pim Fortuyn en achtervolger van Volkert van der G. na de moord op, heeft een fotomontage verspreid van een naakte Femke. Niet de echte natuurlijk, maar haar hoofd geplakt op een foto van een naakte vrouw met een welige bos schaamhaar en de tekst: "Laat de natuur zijn gang gaan". Niet echt reden om boos te worden, want er bestaat geen slechte publiciteit, alleen publiciteit. Bekijk de foto op de site van GeenStijl en lees het nieuwsbericht bij Trouw.
Hierbij het campagnefilmpje van Femke in de auto waar ik al eerder over schreef. En naakt of aangekleed, ik ga toch op Femke stemmen.

Der Krieger und die Kaiserin

De film begint erg laat. Over twaalven. Dus ik verwacht niet dat ik hem helemaal uit ga kijken. Maar Tom Tykwer heeft de prachtige film Winterschläfer gemaakt en Lola Rennt dus ik ben op zijn minst nieuwsgierig. De videorecorder werkt niet meer dus opnemen gaat niet.
Het verhaal gaat over een vrouw die in een gekkenhuis werkt. Ze wordt gespeeld door Franka Potente. In Lola Rennt had ze felrood geverfd haar, nu is het blond gebleekt. Mijn aandacht wordt gegrepen als ze naar de bank gaat om voor een vriendin iets uit een kluisje te halen. Onderweg wordt ze aangereden door een rode vrachtwagen. Ze ligt onder de vrachtwagen en we horen haar gedachten, fluisterend uitgesproken. Ze kan niet meer ademen. Ze wordt gered door de veroorzaker van het ongeluk. Hij kruipt onder de vrachtwagen, pakt een rietje uit het drankje van de patiënt waarmee Franka op stap was, maakt met een groot en gevaarlijk uitziend mes een klein sneetje in haar keel, stopt het rietje er in en maakt dat ze kan ademen. In het ziekenhuis verliezen ze elkaar uit het oog en die Kaiserin gaat op zoek naar der Krieger.
`Irgendwo da draussen wartet die Liebe´

zondag, november 12, 2006

Première

Drie voorstellingen zijn voorbij. De eerste voor de andere leden van Arto Post Laboro, de leden die niet in deze voorstelling meespelen, de tweede de première, en de derde een matinée. Tijdens de eerste ging zo'n beetje alles mis wat mis kon gaan met het décor. Er werd zelfs een hekje losgerukt. Maar de spelers sloegen zich er aardig doorheen en de voorstelling was al een stuk beter dan de generale van dinsdag. Tijdens de première voor een volle zaal liepen een aantal kleine dingen fout en in het tweede bedrijf vertraagde het tempo langzamerhand. Het derde bedrijf werd daarentegen weer op volle kracht gespeeld, beter dan ik het ooit eerder had gezien. Het werd laat in de foyer, maar de reacties waren goed. De derde voorstelling, van vanmiddag voor een half volle zaal, ging, behoudens een paar rare foutjes, versprekingen, het beste tot nu toe. Als we de opgaande lijn per voorstelling kunnen vasthouden, en daar wil ik mijn best voor doen door iedere keer opnieuw kleine verbeteringen toe te voegen, dan wordt het aan het einde van de reeks van een goede voorstelling een prachtige!
De volgende opvoering vindt plaats op vrijdag 17 november om 20.15 uur in het Artotheater, Klooster 5 in Schoonhoven. Toegang € 8,50. Daarna op zaterdag 18 november. Meer voorstellingen in het weekend daarna. Voor meer informatie zie de website van het Artotheater

donderdag, november 09, 2006

Bright Lights, Big City

Soms is een boek heel anders dan je verwachtte. Dit boek was zo'n boek voor mij. Niet dat het tegenviel. Maar op de flap van het boek staat dat een jongeman naar Manhattan gaat, getrouwd is met een fotomodel en alles heeft. Als het boek begint, op de eerste pagina, is dit alles al geschiedenis. Zijn vriendin heeft hem verlaten, zijn droombaan is niet zo geweldig als hij dacht en de kansen op promotie zijn klein. Hij vlucht in parties en drugs. De succesvolle jongeman die op de achterflap wordt genoemd blijkt een naamloze verliezer. Hij heeft zijn vriendin verloren, zijn auto is door een ander in de prak gereden en het geld van de verzekering is vervlogen in cocaine. Hij dreigt daarbij zijn baan te verliezen als hij zijn laatste opdracht niet goed vervult.
Het is een grappiger boek dan ik dacht. Jay McInerney kwam gelijktijdig op met Bret Easton Ellis (Less Than Zero) en Donna Tartt (The Secret History). Twee boeken die op geen enkele wijze zijn te vergelijken met dit. Twee boeken die grote indruk op me maakten. Less Than Zero door zijn grenzeloos nihilisme, The Secret History door de geweldig spannende plot. Zo'n indruk maakt dit boek niet. Ik vind het onderhoudend en erg komisch, vooral de verhalen uit de Post over de comababy. Een zwangere vrouw ligt in coma en de vraag is wie het zal overleven, moeder, kind of allebei. Het einde van het boek is weliswaar mooi, maar ik vind het tegelijk nogal sentimenteel. Het intieme gesprek van de naamloze antiheld met zijn moeder over seks, over vriendinnen en liefde is ontroerend. Maar de impliciete conclusie dat onze held er door omstandigheden toch echt niets aan kan doen dat hij is mislukt vind ik nogal simpel.
Een boek om lekker snel doorheen te lezen en niet al te diep over na te denken.
Illustratie: omslag met prominent afgebeeld de Twin Towers

woensdag, november 08, 2006

Arto Post Laboro speelt Hotel du Libre

Trappen lopen

Als ik alle vierendertig trappen afloop die me naar de uitgang van het gebouw leiden kom ik Jonathan Israel tegen. Er is schijnbaar een brandalarm maar ik heb niets gehoord. Alle liften staan stil en ook de beroemde wetenschapper moet trappen lopen. Hij omhoog, ik omlaag. Die ochtend heb ik Israel een lezing horen geven. Vanmiddag krijgt hij op de verjaardag van de universiteit een eredoctoraat uitgereikt. Maar nu moet hij als iedereen trappen lopen. De lezing van vanochtend ging over Voltaire (illustratie) en zijn strijd tegen de radicale verlichting van Spinoza en Bayle. Een spannende tijd, de tijd waarin Voltaire leefde. Een ijdel en vervelend mannetje was hij ook. Hij maakte zijn tegenstanders met oneigenlijke methoden zwart door ze te presenteren met andere ideeën dan waar ze voor stonden. Halverwege de lezing geeft Jonathan Israel drie jongemannen in pakken een standje omdat ze zitten te lachen en grapjes te maken. Dat leidt hem af. De zaal is half vol. Veel studenten, filosofiestudenten naar ik aanneem. Misschien zijn ze er verplicht, misschien zijn ze er vrijwillig. Het is grappig te zien hoe Israel moet lachen om de citaten die hij zelf voorleest. Alsof hij ze voor het eerst leest, zo leest hij ze. In vloeiend en vrij accentloos Frans leest hij uit "La Lettre à les aveugles" (Brief aan de blinden) van Diderot, één van zijn tegenstanders. Goddeloos zoals Spinoza en Bayle. Voltaire geloofde net als Newton in een plan achter de schepping. Volgens Diderot was de schepping blind. In dat laatste geloof ik ook, steeds meer en meer. De stad der blinden is een wereld van blinden.

Lees ook het persbericht van de Erasmus Universiteit waarin hij zich kritisch uitlaat over het Nederlands geschiedenisonderwijs dat veel aandacht heeft voor Oranje en VOC, maar zich beter zou kunnen richten op de Verlichting

Laatste repetitie

De laatste repetitie in Schoonhoven verloopt met ups and downs. Veel gaat er mis. Het decor is eindelijk klaar en zorgt voor moeilijkheden bij de opkomsten en afgangen. Voor het eerst wordt er met echt vuur gespeeld. Ik houd mijn hart vast als de meisjes in hun nachthemden opkomen en rakelings langs de brandende kaarsen lopen. Dat moet anders, dat is zeker. Maar ondanks de gevaren van het echte levende vuur wordt er met veel vuur gespeeld. Ik geloof niet dat iedereen even overtuigd is van het stuk, ik ben het wel. Het publiek moet nu komen. Het is tijd voor de eerste opvoering!
De eerste opvoering vindt plaats op zaterdag 11 november om 20.15 uur in het Artotheater, Klooster 5 in Schoonhoven. Toegang € 8,50. Daarna op zondag 12 november om 14.30 uur. Meer informatie zie de website van het Artotheater

dinsdag, november 07, 2006

Schuilkelder # 06

We zijn met drie spelers en één regisseur en doen drie nieuwe scènes. In de eerste stelt Teun voor om Vender op te eten, in de tweede stelt Slobo aan Teun voor om haar duizend euro te geven als ze op hem stemt bij de verkiezingen voor de leider in de schuilkelder en in de derde doet Media een oneerbaar voorstel aan Slobo om een gekookte runderworst van hem los te krijgen. Alledrie zijn het mooie scènes die we aan het einde van de avond doen nadat we hebben geoefend voor het stukje dat we op de Kunstborrel van de Cultuurscout gaan spelen op 16 november in de ondergrondse ruimte van Europoort. Daar doen we drie scènes afgewisseld met vier nieuwsberichten. Helaas zullen Vender en Teun daar niet bij zijn.

zondag, november 05, 2006

Torquato Tasso

Het Barre Land speelt Torquato Tasso van Goethe. Een verzendrama uit het einde van de achttiende eeuw. Het is geen gemakkelijk stuk over een niet bepaald gemakkelijk man. Wantrouwig, trots en ijdel is hij. Dat komt tot een val, dat is onvermijdelijk.
Het Barre Land speelt het stuk in de snijzaal van diergeneeskunde, hun eigen plek, hun eigen theater. Een ruimte die ik nooit eerder gezien heb en waar ik al lange tijd benieuwd naar was. Aan het plafond hangt nog een rail waaraan de koeien aan een haak naar binnen gevoerd konden worden. In de vloer roosters waardoor het bloed kon weglopen. Tot 1988 was dit onderdeel van de universiteit van Utrecht.
Het stuk begint als een soort van hoorspel. De spelers staan links en rechts van de tribune, je kunt ze niet echt zien, het is halfduister in de zaal en je moet je erg concentreren om de ingewikkelde teksten te kunnen volgen. Even ben ik bang tijdens het stuk in slaap te zullen vallen. Maar ik word gegrepen door het stuk. Dat ik nota bene ken, ik heb het ooit tijdens mijn cursus regisseren gelezen en uitgebreid bestudeerd. Er een decor voor ontworpen dat bestond uit lange stroken papier met allemaal letters er op. Om aan te geven dat dit stuk zich in de literatuur, in de geest afspeelde.
Ook is het een lang stuk. Pas om tien over elf staan we buiten. Maar dan hebben we een prachtig stuk achter de rug. Mooi gespeeld, met intense emoties en tegelijk heel knap als je dit soort ingewikkelde teksten zo goed kunt zeggen en er zoveel emotie in kunt leggen.
Illustratie: Torquato Tasso

Het einde nadert

Het einde van de repetitieperiode nadert. Dinsdagavond nog een laatste reguliere repetitie, vrijdagavond een voor première en dan is het zover. Vandaag repeteren we de hele dag. We doen twee doorlopen. De eerste is wisselvallig, sommige scènes gaan erg goed, andere erg slecht. 's Middags is constanter maar matter. Het is tijd dat er publiek bij deze voorstelling komt. Dan kan de voorstelling vleugels krijgen, kunnen de laatste fouten er uit gehaald wordt naar aanleiding van de reacties. Maar ik heb er vertrouwen in. Alles sal reg kom!

zaterdag, november 04, 2006

De Banier geopend

In het midden van de zaal met prachtige bovenlichten zit een man met een hondenkop. Naast hem staat op een kistje een stevige chocoladegekleurde dame in een witte doek te zingen. Ik ben in de oude drukkerij Van Waesberghe die in het afgelopen jaar is verbouwd tot Theaterverzamelgebouw De Banier. Het gebouw wordt geopend met acts van de vier groepen die in dit gebouw kantoor houden en kunnen repeteren. Rotjong, Powerboat, Het Waterhuis, Denzo theatertechniek en Piet Rogie (zonder Company). Vorige week ontbraken nog een aantal vloeren, maar nu ziet alles er puntgaaf uit.
De opening wordt na korte speeches van de artistiek leider van Het Waterhuis, Roel Twijnstra, en de voorzitter van de stichting, Rob Wiegman, verricht door burgemeester Ivo Opstelten, hij opent een minihuisje van waaruit een act van Powerboat start, een spelletje Twister op een groot aantal aan elkaar genaaide dekens. Daarna gaat iedereen met gidsen mee door de zalen van het gebouw. In de zwarte zaal beneden vertelt Jandino Asperaat, winnaar van de publieksprijs van Camaretten, is een stukje te zien uit de dansvoorstelling No Kidding voor kleuters van Het Waterhuis, boven in de dansstudio danst Piet Rogie een kort stuk van zijn nieuwe solo (foto). Ik ben trots en vereerd dat ik deel uitmaak van de stichting die dit prachtige gebouw mag beheren.

vrijdag, november 03, 2006

Femke in de auto

Femke on TourNiet alleen ik ben onderweg. Ook Femke is onderweg, on tour. Volgens de banner op de site zit ze in de bus, volgens de campagnevideo zit ze in een auto. In een auto? Ja, Femke rijdt in een auto. Het zal ongetwijfeld een hele speciale groene auto zijn, maar toch vind ik het vreemd. Liet de PSP nog naakte vrouwen door het weiland springen, GroenLinks rijdt auto.

Ook jammer is dat Femke niet zelf haar stukjes schrijft in haar weblog Femke on Tour. In het campagnefilmpje komt de tekst Vrouwen on top voor. Nadat twee vrouwen foto's van alle mannelijke politieke tegenstanders het raam uit hebben gegooid. Maar de teksten in het weblog zijn geschreven door een man, Jeroen Steeman, o.a. peoplemanager (?) op de Linkse Lente.

Maar ik blijf toch een vriend van Femke. Want net als alle zichzelf respecterende politici heeft Femke een Hyve. Niet met zoveel vrienden als JPB, die zit vandaag op 44850 vrienden, of Wouter met 23132 vrienden, nee, zij heeft nog maar 2918 vrienden waarvan ik er nu dus één ben. Dat is zelfs veel minder dan Mark Rutte die met 4948 vrienden op maar 10 procent van het aantal van JPB zit.

Het is wel een heel mooi gemaakt filmpje. Vooral de agent met zijn tekst Poten af van onze homo's vind ik bijzonder grappig en het zoenende paar met respect voor de schepping:
Klik hier voor de campagnevideo