dinsdag, januari 31, 2006

Mind the Gap # 04

KorèIk luister via mijn mp3-speler annex mobiele telefoon naar Kristien Hemmerechts die me met zachte stem, zacht wat betreft volume en toon, haar novelle 'De Schapen en de Bokken' voorleest die ze voor het Lezersfeest heeft geschreven. Ik geniet van de manier waarop ze het woord rose uitspreekt, een beetje als rò-ouze, het woord komt veel voor in haar verhaal. Alle voorwerpen in de meisjeskamer waar de twee vrouwelijke hoofdpersonen hun jeugd doorbrengen zijn bijna rò-ouze. Ze heeft dezelfde klank en intonatie als Denise die Mind the Gap speelt, maar spreekt langzamer en slepender. Denise's stem is harder, rauwer, raspender, maar dat past goed bij het stuk. Het verhaal dat Hemmerechts zo lieflijk voorleest is op punten ook gruwelijk, seks, dood en kinderen spelen een belangrijke rol, maar anders dan in onze monoloog.
Vanavond oefenen we voor het eerst met Huib, de drummer van Het Gebroken Oor. Het voegt iets moois toe, ik ben blij dat we hiervoor gekozen hebben, een levende muzikant op het toneel. Hij drumt op de stoel waarop Denise zit aan het begin van het stuk. Het moet nog groeien, de interactie tussen de twee, het is pas de eerste keer, maar ik heb er alle vertrouwen in. Ook proberen we de doek uit die als kleding dient en die om Denise heen gewikkeld zit als bij een mummie. Gerda heeft daarbij een mooie lap gekocht waarvan een kamerjas gemaakt gaat worden, die daar weer overheen zit als het stuk begint.

Mind the Gap wordt opgevoerd tijdens het Monologenfestival in 't Kapelletje op zaterdag 18 februari aanstaande.

maandag, januari 30, 2006

Narisk # 14

Als oefening doe ik een 'familieopstelling' met mijn spelers om meer helderheid te verschaffen over de verhoudingen tussen de diverse personages in het stuk. Eén persoon gaat in het midden staan en plaatst de anderen om zich heen waar hij of zij wil. Met het gezicht of rug naar zichzelf toe en dichterbij of verderaf. Het is niet echt heel erg verhelderend maar goed om te doen. Volgende keer wil ik het nog een keer uitwerken, maar dan niet met de hoofdfiguur in het midden. Dan op de plaats waar hij of zij zichzelf ziet, dat kan net zo goed aan de rand van het speelvlak zijn.
Daarna doen we opnieuw alle scènes. De montage klopt op enkele plaatsen nog niet helemaal, maar ik geloof dat we in principe alle scènes die we nodig hebben om het verhaal te vertellen wel hebben. Een aantal scènes zijn verbeterd. Ik heb Cindy de opdracht gegeven om als Jozefine spraakzamer te zijn, minder verlegen, en dat werkt goed. De scènes tussen Jozefine en Annelies en die tussen Jozefine en Rutger zijn nu veel beter.
Als opdracht voor de volgende keer geef ik mee dat iedereen zijn monoloog uitschrijft met een aantal aanwijzingen voor de inhoud ervan.

Op zoek naar een plaatje bij dit artikel vind ik een grappig weblog:
Oud Nieuws, het laatste nieuws van gisteren

zaterdag, januari 28, 2006

Voetbalplaatjes

Wie had gedacht dat voetbalplaatjes weer zo populair zouden worden? Iets wat ik associeer met de grauwe vijftiger en zestiger jaren, voordat de kleurige hippietijd haar intrede deed. Maar als ik bij de kassa van de Plus sta word ik tweemaal aangesproken door mensen die vragen of ik voetbalplaatjes heb. Met als doel om als ik nee zeg me te vragen of ik ze dan aan hun wil afstaan. Mijn dochters zijn verzamelaars dus dat doe ik niet. Dan vergeet de caissière ook nog om ze mij te geven en moet ik terug met mijn kassabon, want zonder plaatjes kan ik natuurlijk niet thuis aankomen. Ondertussen zien de meeste voetballers er nog net zo uit als in die vijftiger jaren. Kortgeknipte koppen, de tijd van Gullit en De Wolf is voorbij, met mooie kuiven of crewcuts. Alleen zijn er nu meer negers bij dan vroeger. De voetballers kijken ook nog hetzelfde. Een beetje schaapachtig, niet zeker wetend hoe ze moeten kijken, of ze moeten lachen of niet. Een grimas tussen een lach en een serieuze blik in is het gevolg.

vrijdag, januari 27, 2006

De troosteloosheid van het bestaan

Op het Rotterdams filmfestival word ik weer met mijn neus gedrukt op de troosteloosheid van het bestaan. De mensen werken in beroepen die ze niet fijn vinden. Seks is geen pretje en heeft meer met verkrachting te maken dan met genot. Veel vrouwonvriendelijke seks, terwijl sommige van de vouwen dat ook nog eens schijnen te willen. Er wordt veel gerookt en nog meer gedronken om het leed te verzachten. Soms uit de frustratie zich in bruut geweld, met als toppunt de Chinese scholier die door drie adoloscenten bijna dood wordt geslagen. Maar ook in Sri Lanka kunnen ze er wat van. Daar wordt een soldaat gedwongen iemand dood te slaan van wie hij niet wie het is. Deze Discoverydag is een stuk depressiever dan die van vorig jaar. Ditmaal geen enkele komedie waardoor de films op den duur wel erg veel op elkaar gaan lijken. Vorig jaar werd er nog gelachen bij het begin van de derde film die met een seksscène begon, maar dit jaar vergaat ons het lachen. Toch drie en een halve goede film gezien, meer dan je normaal op een dag ziet. Maar wat mij betreft tot volgend jaar maar weer.

donderdag, januari 26, 2006

Plain Chant

Vandaag is het Gedichtendag, daarom vandaag een gedicht van Jean Cocteau.

Plain Chant

Je voyage bien peu
J'ai vu Londres, Venise,
Bruxelles, Rome, Alger

De musée en église
s'épuisant mon désir
d'encore voyager

Londres coeur de charbon
Pavot de brique rose
Où l'on marche endormi

Vénise triste à cause
Que son vieux corps d'amour
n'a ville qu'a démi

Bruxelles dont la place est
Une riche theatre
Rome à l'oeil inhumain
de moulage de platre
Alger qui sent la chevre
Et la fleur de Jasmin

Je n'étais pas heureux
Dans ces villes que j'aime
Mon coeur y souffrait nu

A Paris c'est de meme
Je me sens mal partout
Sauf en tes bras tenu

Jean Cocteau

Luister hier naar Het Gebroken Oor dat dit gedicht zingt en speelt tijdens de Gooi Het Maar In Mijn Pet Show van 2 maart 2005, de introductie is van presentator Jack Kerklaan:
Plain Chant

woensdag, januari 25, 2006

De Boskoopmonologen: Op zoek in Boskoop




Op weg naar de Kralingse Zoom zie ik een fiets hangen aan een verkeersbord. Omdat mijn fiets kapot is en ik moet lopen haal ik de fiets er vanaf. Hij staat niet op slot dus fietsend vervolg ik mijn weg. Ik ga met de lightrail naar Boskoop om te kijken naar een repetitieruimte in het Praathuis. Het is afwisselend weer. Dan weer regen, dan weer zon, dan weer bewolkt. Op het perron van het station van Boskoop is het gevaarlijk glad. Als ik het Praathuis heb gezien, wandel ik een eindje door Boskoop om te zien of er geschikte locaties zijn voor mijn monologen in het project Oude Routes, Nieuwe Wegen. Ik maak veel foto's, vandaar dat dit vandaag een fotoblog is geworden. Op de terugweg vallen de reizigers die tegenover me in de trein zitten in slaap. Ben ik zo vervelend?
De versnelling van de rode fiets die luistert naar de naam Meteor werkt niet geweldig, ik moet hem voortdurend vasthouden. Dus op de terugweg laat ik de fiets achter op dezelfde plaats waar ik hem heb gevonden.

dinsdag, januari 24, 2006

Tekening

Prehistorisch dierIk loop naar de grafisch ontwerpster in De Looijershof en kom langs een prachtige tekening van een prehistorisch dier op een deur van een hoogspanningskast. Het is een echt kunstwerk, geen kindertekening of graffiti. Ik maak een foto van het beest voor dit weblog. De ontwerpster woont in een prachtig pand. Op de begane grond staan hele oude betonnen zuilen van een gebouw dat hier ooit gestaan heeft. Daar bovenop is een compleet nieuw gebouw met woningen gebouwd. Vlak tegenover het bodenterrein waar vroeger de Gend & Loos was. Het is ruim en licht met in het midden een trappenhuis en een lift. De ontwerpster, die met een zwaar Engels accent spreekt alhoewel ze volgens mij al heel lang in Rotterdam woont en werkt, woont op de bovenste verdieping in een soort loft, alles op dezelfde verdieping, met veel ramen aan alle kanten. Een prachtige plek in Rotterdam, het soort huis waar ik zelf zou willen wonen.

Narisk # 13

Vlakbij de universiteit breekt mijn derailleur af en sta ik naast mijn fiets verbluft te kijken. Ik hoorde al een vreemd geluid, mijn versnelling wilde al niet meer schakelen terwijl ik de heuvel afreed langs de universiteit, maar dit had ik niet verwacht. Ik bel Ferry en reis verder met de tram. Ongeveer een half uur te laat kom ik aan. De spelers hebben zich ondertussen vermaakt met hun rolbeschrijvingen die ze in opdracht van de kostuumontwerper hebben gemaakt. Om kwart voor negen beginnen we eindelijk. Ik heb een opzet gemaakt voor de volgorde van de scènes, een aantal scènes bedacht die nog niet gespeeld zijn, en omdat we nu compleet zijn kunnen we nu voor het eerst deze voorlopige volgorde spelen en een indruk krijgen van het complete stuk. Dat valt me niet tegen. Er zijn mooie scènes, de rollen beginnen vorm te krijgen en er is een afgerond verhaal waarin nog genoeg mysterie overblijft om het tot het einde toe spannend te houden. Alles draait om Caro die aan het begin van het stuk dood wordt aangetroffen op de krantenredactie.
De terugreis is nog erger dan de heenreis. Tram 8 gaat maar twee keer per uur en is als ik bij de halte aankom net geweest. Ik loop naar de dichtstbijzijnde halte van lijn 7. Ondertussen luister ik naar een discussie in het radioprogramma Noorderlicht (als podcast) over vrije wil en of die werkelijk bestaat. Waarom heb ik gekozen naar lijn 7 te lopen en ben ik niet de andere kant op gereisd met lijn 8? Alle keuzes zijn eigenlijk reflexen, bij de mens gecompliceerder dan bij de dieren, maar toch reflexen. Het overstappen op lijn 21 gaat gelukkig voorspoedig en rond twaalven ben ik dan toch eindelijk thuis.

zaterdag, januari 21, 2006

Poezenruzie


Op het achterpad is een poezenruzie aan de gang. Een bruine en een donkergrijze poes rollen over de tegels. Als ik dichterbij kom blijkt onze eigen poes, Poekie, er bij betrokken. Ze is nu twee keer zo dik, alle haren staan overeind, niet alleen die van de staart, dat laatste heb ik al vaker gezien, maar ook die van haar lichaam. Ik herken haar aan haar kop en aan haar donkergrijze kleur. Als ik vlakbij ben houdt de ruzie op en staan de twee katten bij elkaar een soort van prrr-geluid te maken. Ze blijven op enkele centimeters afstand van elkaar maar vallen niet meer naar elkaar uit.

vrijdag, januari 20, 2006

Feest!

De TwipsDitmaal verdwalen we niet, maar dwalen we toch even voor we de locatie van het feest hebben gevonden. Ik ben op een feest waar ik niemand ken. Meegesleept door mijn echtgenote loop ik wat onbestemd rond. Het hangt er op zo'n feest een beetje van af in wat voor bui je bent of je een leuke avond hebt of niet. Ik maak een praatje met de mevrouw die staat af te wassen en die ik een jaar geleden op hetzelfde feest heb ontmoet. Een beetje een jonge uitgave van mijn vrouw. Als ik van het toilet kom loop ik tegen een man aan met een contrabas onder zijn arm en een kostuum wat duidelijk een showkostuum is. Er komt een optreden. Dan wordt het toch nog gezellig. Het trio heet De Twips en speelt liedjes van Jaap Valkhoff, Johnny Jordaan en Tante Leen en het nummer "O, o, Den Haag". Alle drie grootstedelijke accenten passeren de revue in het uurtje dat ze optreden. Topact is het op muziek zetten van het boekje "De Matroos" van Dick Bruna, met de originele illustraties. Ik ben dan gelukkig in de gezellige hoek van het feest terechtgekomen waar de artiesten rondhangen. Ik dans met een grote vrouw waar ik zelf tweemaal in pas. Later ontvangt ze nog onterecht een serenade van het trio omdat iemand heeft gezegd dat ze vandaag jarig is. Zelf heb ik op die manier nog eens een watertaxi bestuurd in Rotterdam, omdat een collega beweerde dat ik jarig was en dat ik dan toch vast wel even mocht sturen. Reuze spannend, aan het stuur van een watertaxi op de Maas. Op weg naar het hotel op bijgaande foto. Toeval bestaat niet! Alles heeft met alles te maken.

donderdag, januari 19, 2006

Verdwaald

Vorige week donderdag op weg naar Alphen aan den Rijn de weg kwijt, vanavond ben ik verdwaald in Hillegersberg. Op zoek naar de Tjaskerlaan waar ik bij een vergadering aanwezig moet zijn. Het miezert en langzamerhand raak ik of in ieder geval mijn broek, doorweekt, terwijl ik mijn weg probeer te vinden. Niemand op straat dus niemand om de weg te vragen. Een jongen belt aan bij een flat. Ik spreek hem aan, haal de koptelefoon uit mijn oren waarin net heel mooi "Cry me a River" wordt gezongen door Julie London. Ook hij kan me niet helpen. Ik ben op de Donkerlaan, waar het heel toepasselijk vrij donker is. Voordat ik wegging heb ik snel even op internet gekeken waar ik ongeveer zijn moest en ik herinner me de naam Donkerlaan nog.
In een ruilwinkel zie ik een aantal dames staan. De winkel is gesloten zegt het bordje op de deur maar dat weerhoudt me niet om aan te kloppen. De oudere dame zegt dat de Tjaskerlaan erg ver weg is, zeker nog een kwartier fietsen. De donkerharige dame is het niet met haar eens en wijst me de weg. Ze heeft een apart hoog stemmetje en een beetje een vreemd accent dat ik niet thuis kan brengen. Maar de weg die ze me wijst blijkt de goede. Ik kom langs een ander gedeelte van de Donkerlaan. Het enige nadeel is dat ik als ik de laan heb gevonden, helemaal aan de verkeerde kant van de Tjaskerlaan uitkom. Ik moet bij de lage nummers zijn en rijd de laan in bij de hoge nummers. Als ik linksom in plaats van rechtsom was gereden was ik er een stuk eerder geweest. Gelukkig ben ik niet de laatste die arriveert.

woensdag, januari 18, 2006

Wagenbegeleider

Op de heen en terugweg tref ik in de tram dezelfde wagenbegeleider. Ik praat met hem over de kou als ik instap, over muziek op de terugweg. Hij komt uit Suriname en is nog steeds niet gewend aan de kou in Nederland alhoewel hij hier al dertig jaar woont. Hij staat in de deuropening om een sigaret te roken. Ik sta buiten omdat het me in de wachtende tram te benauwd is. Hij heeft het over Moskou. Ik heb het er over dat het lang geleden is dat de Kralingse Plas was dichtgevroren. En over de komst van een nieuwe ijstijd maar dat we dat niet meer gaan meemaken. Op dat moment weet ik nog niet dat het in Moskou dertig graden onder nul is. Dat leer ik pas later van het nieuws.
Op de terugweg vraagt hij me of ik lekker gespeeld heb. Zelf speelt hij in een Hindoestaanse band. Lekker improviseren en de zanger volgen. Hij speelt basgitaar.

dinsdag, januari 17, 2006

Mind the Gap # 03

KorèVoor de derde keer zit ik met Denise aan de keukentafel gebogen over "Mind the Gap" van Stefan Hertmans. Ze vertelt met over de workshop met Roel Twijnstra. Hoe hij sprak over domeinen. Dat de plek waar je bent van alles doet met de tekst die je speelt. De ene plek is de andere niet. Ze stelt zich voor dat deze tekst zich bij de kapper afspeelt. Zo filosoferen we met elkaar aan de keukentafel. Ze vertelt me ook hoe ze onder regie van Erik-Ward Geerlings van de zesentwintig repetities er achttien aan de leestafel doorbracht. Ik vertel haar van mijn workshop bij Bert Luppes waarbij we een scène ook uit den treure lazen aan tafel. Net zo lang tot de tekst zich in je dringt. Je zelf de tekst wordt. Aan het einde van de repetitie hebben we het hele plaatje rond. Alles valt op zijn plaats. De ideeën van Gerda, de ideeën van Denise en mijn eigen ideeën krijgen allemaal hun plek in het totaalconcept van het stuk. Tevreden fiets ik naar huis. De terugweg gaat een stuk sneller dan de heenweg. In hoge versnelling fiets ik over de Vierambachtstraat en de West-Kruiskade. In no time ben ik op het Schouwburgplein waar in de Rotterdamse Schouwburg Platform van NTGent gespeeld wordt. Denise gaat er morgen naar toe. Ik vind het jammer dat ik dat zal moeten missen.

Mind the Gap wordt opgevoerd tijdens het Monologenfestival in 't Kapelletje op zaterdag 18 februari aanstaande.

maandag, januari 16, 2006

Narisk # 12

Liesbeth is ziek dus we zijn met zijn vijven. Ik was van plan voor deze avond een montage te maken van alle tot nu toe verzamelde scènes en vandaag een eerste doorloop te doen. Terwijl ik daar zondag mee bezig was ontdekte ik dat ik toch nog een aantal scènes wilde toevoegen. Eigenlijk wilde ik alle tien dialogencombinaties die mogelijk zijn een keer uitproberen. Dat leverde vanavond vier nieuwe scènes op. Drie mogelijke scènes met Caro (= Liesbeth) konden jammergenoeg niet worden uitgeprobeerd. Drie andere scènes waren al gespeeld.
Thomas, de kostuumontwerper, heeft als voorbereiding op zijn ontwerp een lijstje gemaakt met vragen voor de spelers, over hun rollen. Dat is voor de spelers en voor dit stuk handig. Kunnen ze gelijk nadenken over hun rollen. Zo langzamerhand kristalliseren die met het groeiende aantal scènes steeds verder uit. Soms heeft iemand moeite met het vinden van zijn personage of valt uit zijn of haar rol, maar zo langzamerhand merk ik dat iedereen een duidelijk beeld krijgt van het personage. De verschillen tussen de personages zijn helder en het is een divers gezelschap geworden met als spil de outsider, Caro, die aan het begin van het stuk dood gevonden wordt. Daarmee begint het drama. Er moet uitgevonden worden wie het gedaan heeft, of heeft ze het zelf gedaan?

zaterdag, januari 14, 2006

Idols

Van tijd tot tijd proberen mijn drie vrouwelijke huisgenoten me te interesseren voor het televisieprogramma "Idols". Vorig jaar heb ik soms gekeken, nieuwsgierig naar wat het was, net zo als ik een tijdje naar de eerste serie van Big Brother heb gekeken, maar nu ik weet wat het is heb ik alle verdere interesse voor het programma verloren. Zelfs het idool van mijn vrouw, Harm, kan me niet bekoren. Liedjes die worden ingekort tot ongeveer de helft van het origineel, begeleidt door de meest vreselijke muzakorkesten. Mijn vrouw verwijt me dat ik zelf theaterteksten inkort, maar dit gebeurt zonder respect, het is alleen maar om tijd te winnen zodat er meer reclameblokken kunnen worden uitgezonden. De uitzending van vanavond gaat over rock&roll, maar heeft niets met rock&roll te maken. "Blue Suede Shoes", "Jailhouse Rock", Elvis Presley draait zich om in zijn graf.

vrijdag, januari 13, 2006

Schoonmaakster

Sinds de start van het nieuwe jaar is er een nieuwe schoonmaakster op onze gang op de zeventiende verdieping van het H-gebouw. De vorige was een stevige Marokkaanse met een sluier van wie de erotische aantrekkingskracht zo gering was dat je je afvroeg waarvoor ze een sluier nodig had. Deze nieuwe is een prachtige oude dame van Latijns-Amerikaanse of Spaanse afkomst. Ik schat haar rond de 55 maar ze heeft de uitstraling van een grande dame, een aan lager wal geraakte Venezulaanse prinses die nu bij ons als straf voor een zondig leven de gangen moet stofzuigen. Gescheiden van de minnaar die haar ten val bracht leeft ze nu alleen in een kleine kamer in een flat in de Alexanderpolder. Ze spreekt geen woord, zwijgend doet ze haar werk. Ik ga met respect voor haar opzij als ze het stukje voor het kopieerapparaat moet zuigen waar ik sta te kopieëren. Ze is klein en tenger, heeft half grijs, half zwart haar en prachtige amandelvormige ogen. Ik durf haar niet te vragen of het waar is wat ik over haar fantaseer. Haar niet aan te spreken en ons zwijgen te doorbreken.

donderdag, januari 12, 2006

De Boskoopmonologen: De weg kwijt

Als EWG me komt halen is hij al iets te laat omdat hij de weg kwijtgeraakt was in de wijk waar ik woon. We beginnen dus al met een lichte achterstand in het reisschema. We moeten naar Alphen aan den Rijn waar EWG de laatste cursusavond Monologenschrijven gaat geven in het project Oude Routes, Nieuwe Wegen dat ik voor Kunstgebouw en Theaterfabriek organiseer. We stappen in de Skoda van EWG en vertrekken.
Bij de afslag Waddinxveen maken we dezelfde fout als de vorige keer toen ik naar Boskoop reed. We komen op de weg die weliswaar leidt naar Waddinxveen, maar dwars door woonkernen en over verkeersdrempels. Dus we keren om, staan even stil bij een kruispunt om de kaart te bestuderen en keren dan terug naar de snelweg richting Gouda. De volgende afslag, eerst onder het Gouwe viaduct door, is de goede. Nu razen we in vliegende vaart langs de Gouwe in de richting van Waddinxveen en Boskoop. Ik herken de hoge stalen bruggen over het water. Nu komt Alphen snel dichterbij. Daar moet enkel nog het cursusgebouw gevonden worden. Op de kaart in het stratenboek in vakje 9C. We nemen de juiste afslag naar Alphen maar rijden toch de goede straat voorbij en moeten als we eenmaal de Rijn overgestoken zijn, opnieuw op onze schreden terugkeren. We komen nu terug langs dezelfde twee paren stoplichten en rijden een wijk in die ons nog het meest doet denken aan Capelle aan den IJssel inclusief de straatnamen. Paltrokmolen, Wipmolen. De weg voert ons langs een echte molen en net als we denken totaal verdwaald en de weg kwijt te zijn passeren ons een moeder en dochter. Of zij bekend zijn met de Geellaan. We zijn er vlakbij. Volgende straat rechts. Vijf minuten te laat komen we aan. Toch nog een half uur sneller dan met de trein.

Mysterieuze figuur

Als ik om een uur of twaalf thuiskom van de band en mijn fiets in de schuur zet staat op het achterpad een mysterieuze figuur iets met zijn schoenen te doen. Hij staat voorovergebogen en is bezig zijn veers te strikken of zoiets. Onduidelijk wat het precies is. Een jas met een grote capuchon over zijn hoofd. Ik zet mijn fiets in de schuur, draai de deur op slot en loop ons tuinpad op naar huis. Dan draai ik me om. Toch nieuwsgierig. Er is de laatste tijd een jongen gesignaleerd die in de tuinen staat. De achterburen hebben hem al een paar keer betrapt in hun tuin. Eén keer was een fiets gestolen die, toen hij er opnieuw was, terugkeerde. Ook een Hollandse jongen met een capuchon over zijn hoofd.
Als ik terug ben bij het achterpad zie ik dat hij een eindje verderop loopt. Ik besluit hem te volgen. Ik loop hem stiekem achterna. Ik stel me steeds verdekt op als een geheim agent die iemand achtervolgt. Hij steekt het pleintje met de speeltoestellen over en loopt het volgende achterpad in. Ik blijf hem volgen. Waar het achterpad een bocht maakt loopt hij een tuin in en komt er even later weer uit. Ik loop verder. Hij staat stil in de bocht. "Zoek je iets?" vraagt hij als ik aan kom lopen. "Ik ben op weg naar huis", zeg ik. Het is een jonge man of jongen en ik ben toch wat angstig. Wat als hij me aanvalt? Ik loop door en aan het einde van dit pad om, door de straat, over het pleintje en via ons eigen achterpad terug naar ons huis. Ik loop het achterpad in en zie hem opnieuw staan. Bij onze eigen schuur en die van de achterburen. Ik moet er langs dus besluit ik er naar toe te lopen. Als ik bij onze tuin ben zegt hij: "O, je woont hier. Ik wilde even een blowtje maken, dat kan niet thuis met de kleintjes," hij zegt nog iets dat er soms vreemde figuren rondlopen. Rotterdams accent. Dat beaam ik. Ik zeg dat ik dat ook gehoord heb en dat ik daarom even ging kijken. Hij zegt iets vaags over dat hij zo naar huis gaat. Ik weet zeker dat hij het is. Toch lijkt hij me tamelijk normaal. Een ongevaarlijke weardo.

dinsdag, januari 10, 2006

Mind the Gap # 02

KorèOoit, dat herinnerde ik mij,
Had een vrouw een man gesmeekt om
Hun ingebeelde kind niet te doden
Niet te zeggen dat het leven een leugen was

Antwerpen ontmoet Groningen in Rotterdam: mind the gap!

(Tekst voor het programmaboekje van het Monologenfestival)

Mind the Gap wordt opgevoerd tijdens het Monologenfestival in 't Kapelletje op zaterdag 18 februari aanstaande.

maandag, januari 09, 2006

Narisk # 11

Ik heb een opzet gemaakt voor het stuk, "Platte tekst" is de werktitel en ik heb met de karakters die er zijn een verhaal gemaakt, een simpele plot rondom een moord. Deze moord moet in het stuk worden opgelost. Of dat lukt is nog de vraag. We improviseren een aantal scènes. De vondst van het lijk, de alibi's van de verdachte mederedactieleden, de vergadering van de redactie over wat er nu moet gebeuren. Ook doe ik een scène waarin Caro (gespeeld door Liesbeth) een artikel voorleest dat ze heeft geschreven, waar iedereen jaloers op is. En ik doe een rondje monologen waarbij iedereen vertelt wat hij of zij van Caro vindt, waarbij Liesbeth op de achtergrond speelt wat de verteller vertelt. Als laatste herhalen we de monologen waarin iedereen een geheim van een ander verraadt. Ik geloof in de herhaling van dit soort scènes want iedere keer dat we ze doen worden ze mooier, rijker.
We hebben subsidie gekregen van de Rotterdamse Raad voor Kunst en Cultuur en er staat een mooi compliment in de toekenning. De commissie heeft er alle vertrouwen in dat deze regisseur van losse improvisaties een samenhangende voorstelling kan maken, of zoiets.

zaterdag, januari 07, 2006

Circus Rotjeknor

Omdat mijn jongste dochter er op zit bezoek ik 's middags de voorstelling van Circus Rotjeknor. Ik ben mijn vrouw en oudste dochter ook nog misgelopen bij het naar binnen gaan. Die heeft geen kaartjes en haar telefoon staat uit, maar weet er gelukkig toch binnen te komen. Vervolgens vinden ze mij niet meer in de donkere zaal en zitten we apart. In één ochtend is een voorstelling in elkaar gedraaid die 's middags wordt gespeeld. Misschien een tikje arrogant van de circusleiding om te denken dat dat makkelijk gaat. De voorstelling is er een beetje naar. Het Jeugdjournaal komt nota bene nog kijken ook. Maar die maken een leuke reportage die dezelfde avond te zien is, over hoe fijn het is om op Circus Rotjeknor te zitten. Dat geloof ik zeker, ik hoor thuis van mijn dochter en haar vriendin niet anders. Maar om hier nou publiek bij uit te nodigen. Ik heb mijn twijfels. Ik zit mijn tijd uit. Er zijn veel te veel kinderen tegelijk op het toneel om alles goed te kunnen zien, sommige acts duren te lang en andere zijn te snel voorbij om er van te kunnen genieten. Ik geniet natuurlijk wel van het kijken naar mijn eigen dochter die op de kop in een lange doek gewikkeld hangt. Maar dat spreekt vanzelf. Eigen dochter eerst.

vrijdag, januari 06, 2006

De Avond van het Korte Stuk



Het is weer een gezellige bonte avond, De Avond van het Korte Stuk. Iedereen wenst elkaar gelukkig nieuwjaar, er is een openingsspeech van Leny, de voorzitter en er zijn zeven korte stukjes waarvan het mijne van Kurt Schwitters er één is. Het is minder druk dan vorig jaar, misschien heeft het iets te maken met de vakantie die dit jaar anders valt dan in de voorgaande jaren. Zweitze en Reinier spelen mijn stuk goed, ik heb de indruk dat het Duits door de toeschouwers begrepen wordt. Het is iets minder leuk dan vorig jaar, ik heb het gevoel dat de man-vrouwverhouding uit het stuk van vorig jaar minder abstract is dan de verhouding tussen deze twee mannen. Wie weet ligt het aan mijn kostuums, die hadden minder abstract gekund en meer van de verhouding tussen de personages aan kunnen geven, maar dit was wat ik wilde, en dat is dan de consequentie.

donderdag, januari 05, 2006

Kurt Schwitters

Kurt SchwittersMet Reinier en Zweitze werk ik aan het korte stuk van Kurt Schwitters. 80 seconden duurt het in totaal. Uit karton uit de dozenbak bij de Plus heb ik twee grote mensfiguren gesneden die ze voor hun lichaam moeten houden. Ik fiets over de Van Brienenoordbrug naar het huis van Zweitze met de opgevouwen kostuums achterop. Ik moet ze met mijn linkerhand vasthouden terwijl ik de steile brug opfiets. Het gaat moeizaam en ik ben bang te laat te komen. Dat valt mee. Reinier is al aanwezig als ik binnenkom maar ik ben niet te laat. We doen de tekst in de originele Duitse versie. Drie grote jongens die samen een plan uitbroeden om het publiek versteld te doen staan. Twee grote Friese mannen die Duitsers spelen. Verstopt achter grote platte kartonnen mensbeelden. We leggen het resultaat vast op video en als we het afkijken moeten er zelf om lachten. In anderhalf uur zijn we klaar. Morgen de voorstelling.

woensdag, januari 04, 2006

Mind the Gap # 01

KorèMet Denise heb ik de eerste bespreking van de monoloog van Stefan Hertmans, die we uiteindelijk gekozen hebben. Het is een gedeelte uit "Mind the gap", vier stukken, de eerste drie over Antigone, Klytaemnestra en Medea, het laatste over Oidipus. Ik heb gekozen voor Medea. Mooie maar moeilijke taal. We schrappen en stoppen weer wat van wat ik geschrapt heb terug, en Denise leest de tekst met Belgisch accent. Het klinkt zangerig en het bevalt me. Er moet natuurlijk de komende zes weken nog heel wat werk verricht worden, Denise moet allereerst de tekst in haar hoofd stampen, maar het kan heel goed worden. We puzzelen de betekenis van de tekst in elkaar. Er zitten spannende beeldrijmen in van een sigaret, naar een jurk, naar een kunstpenis. Alles draait om macht en verraad. Ik denk er over om Huib te vragen als drummer het geluid van de trommels, die voorgeschreven staan door de schrijver, live te laten toevoegen. We spreken er over of dat mag van het reglement van het Monologenfestival. Alhoewel we daar natuurlijk schijt aan hebben. Dan maar geen prijs. We doen het zoals we het zelf willen.

Mind the Gap wordt opgevoerd tijdens het Monologenfestival in 't Kapelletje op zaterdag 18 februari aanstaande.

dinsdag, januari 03, 2006

Steven

Het meisje in de trein aan de andere kant van de coupé praat in haar mobiele telefoon met haar vriendin over Steven. Ze is onzeker of hij echt van haar houdt. Toen ze de volgende ochtend om één uur bij hem ontbeet was hij heel aardig maar toen ze op de kroeg was en hij binnen kwam ging hij onmiddellijk weer naar buiten. Een eindje lopen met zijn vrienden. Hij doet zo vreemd. Ze weet niet wat ze er van moet denken en vraagt haar vriendin om raad. De goede raadgevingen van haar vriendin blijven voor ons medereizigers verborgen. Van tijd tot tijd kabbelt een stroom van woorden gesproken door een vrouwenstem vanaf de andere kant van de lijn. Een onverstaanbaar gemurmel. De vrouw tegenover haar leest rustig verder in haar damesblad, de man naast haar kijkt voor zich uit. Luistert hij net als ik mee? Kan hij de stem aan de andere kant van de lijn wel verstaan? Het meisje in de coupé is nu op weg naar huis omdat ze anders 's ochtends te vroeg weg moest. Ze heeft werk te doen om elf uur. Ze durft 's avonds niet meer te drinken want "als ik gedronken heb ga ik Steven bellen."

Op het plaatje: Een willekeurige Steven van het internet