dinsdag, februari 28, 2006

Mind the Gap # 09

Als ik op weekend ben met Narisk krijg ik 's avonds een sms en een voicemail dat we ondanks het tarten van de spelregels door een drummer op het podium te zetten, genomineerd zijn op het Monologenfestival. Nu zijn Denise en ik allebei tweemaal achtereen genomineerd, Denise als beste actrice en ik voor het beste stuk op het Eenakterfestival. Nu samen voor de monoloog. Het jonge meisje dat de monoloog van een paard speelde heeft gewonnen, ongetwijfeld dankzij haar grote enthousiasme. Volgende keer dan toch echt voor niet minder dan de eerste prijs!

maandag, februari 27, 2006

Narisk # 20

Liesbeth en NielsAls ik in bed lig lees ik nog slechts één pagina. De volgende ochtend slapen we uit tot half elf, maken een strandwandeling en gaan pas ’s middags aan het werk. Het is lekker op het strand. De zon schijnt, er zijn veel mensen aan de wandel. Het is zondag en Vlissingen is vlakbij. Iedereen die een hond heeft is naar buiten gegaan en naar het strand, lijkt het wel. Ik denk aan Rockanje, ook hier is het strand op het Zuiden. Ook moet ik even aan mijn ex-vriendin denken, uit Katwijk, als Cindy me vertelt dat ze vroeger vlakbij het strand woonde en dan vaak met een walkman op ging lopen op het strand. Nienke heeft met haar ex-vriend, die nu de vriend van Cindy is, zelfs eens een achtdaagse voettocht over het strand gemaakt.
Als we weer terug zijn doen we eerst een doorloop. Die is wat mat en niet al te geconcentreerd, maar mijns inziens zit alles er in, dus als ze wel geconcentreerd spelen en met meer elan (bijvoorbeeld als er publiek bij zou zijn) dan zou het zeker niet slecht zijn.
Ik doe nog vijf losse scènes die minder gingen, we werken even iets uitgebreider aan de feestscène die we dit weekend nieuw hebben toegevoegd en gaan dan eten. Om half acht wil ik een laatste doorloop doen zodat we voordat de serie Rome begint (waar Liesbeth, Cindy en ik graag naar willen kijken) klaar zijn.
Tijdens de doorloop is de vermoeidheid te merken, maar hij gaat zeker niet slecht. We hebben nog een maand en het stuk staat volgens planning goed in de steigers. In dit weekend hebben we wat tijd betreft een stuk of vijf/zes repetities gedaan en we zijn daardoor behoorlijk opgeschoten.
We kijken ’s avonds een tijdlang naar Turn back the Box, een programma op de muziekzender The Box vol met oude clips en daardoor realiseer ik me ook nog eens het leeftijdsverschil. Dat is in dit geval zo’n twintig jaar, iets minder groot dan bij de studentengroepen die ik een paar jaar terug regisseerde. Dat schept een zekere afstand tussen regisseur en groep die me niet stoort. Op een bepaalde manier geeft het me autoriteit over de spelers, die minder is als de spelers ouder zijn dan jij. Tegelijkertijd kan ik goed met ze opschieten en is het reuzegezellig. Ze vinden me streng, maar dat wordt wel gewaardeerd. Nienke zegt dat ze nog nooit zo ver zijn geweest een maand voor de voorstelling.
Platte tekst, door Narisk
Speeldata: vrijdag 31 mrt, 20.30 uur; zaterdag 1 april, 20.30 uur; zondag 2 april, 14.30 uur. Theater ‘t Kapelletje, v.d. Sluijsstraat 176, toegang: € 5,-, reserveren: 010-4667778

zondag, februari 26, 2006

Narisk # 19

We werken hard aan het stuk. Voor de lunch doen we eerste helft uitgebreid, scène voor scène. Na de lunch de tweede helft. Dan, na een korte pauze, het hele stuk achter elkaar, de eerste doorloop. Ik ben content met wat we hebben. Het stuk duurt ongeveer een uur en een kwartier, het is afwisselend, alle karakters komen goed en evenwichtig verdeeld aan bod. Het is echt een stuk van ons allemaal geworden.
In de pauzes werk ik wat we aan nieuwe teksten hebben bij in het script op de laptop. Tussen de middag lopen we naar de dichtstbijzijnde Spar, maar die blijkt in de winter dicht te zijn. Als we terugkeren ligt Niels op de bank televisie te kijken. Ik kijk samen met hem naar Andere Tijden over mijn jeugdheldin van de Olympische Spelen 1964, de Friese Sjoukje Dijkstra.
We eten taco’s en tortilla’s die Nienke en Ferry hebben klaargemaakt. Lekker weer eens taco’s te eten, lang niet gedaan.
Na het eten wil ik ‘s avonds nog tijd besteden aan de monologen in het stuk. Ik geef iedereen een kwartier om een paar keer, met tussen door aanwijzingen, z’n monoloog te doen. Ook hiermee komen we een stuk verder. Om halfelf stoppen we en bel ik mijn vrouw om te vragen hoe het met haar is. Daar is het niet zo goed, want ze is in de supermarkt beroofd van haar portemonnee, met alle pasjes en haar rijbewijs.
We zitten en drinken nog een tijdje, zingen een gigantische hoeveelheid Nederlandstalige liederen uit het repertoire van de afgelopen vijftig jaar en drinken daarbij een grote hoeveelheid rode wijn. Als alle flessen leeg zijn gaan we naar bed.
Platte tekst, door Narisk
Speeldata: vrijdag 31 mrt, 20.30 uur; zaterdag 1 april, 20.30 uur; zondag 2 april, 14.30 uur. Theater ‘t Kapelletje, v.d. Sluijsstraat 176, toegang: € 5,-, reserveren: 010-4667778

zaterdag, februari 25, 2006

Narisk # 18

Nienke en CindyHet ziet er zomers uit als we naar Zeeland rijden. Het lijkt al wel lente. Als we later met de hele groep door de duinen lopen is het duidelijk nog winters. Heerlijk helder weer, koud en zonnig. Het is een schitterende plek, op 100 meter van het strand. Het huisje is ruim genoeg om in te repeteren, we hebben drie slaapkamers, een jongenskamer waar de twee jongens slapen in een tweepersoonsbed, een meisjeskamer met drie losse bedden en een regisseurskamer voor mij. Tijdens de wandeling in de duinen belt Julia me voor de kooktijd van sperziebonen. Die geef ik haar met de opmerking dat ik die toch een tijdje geleden ook al doorgegeven heb.
Na de lekkere (en pittige) nasi van Liesbeth en Cindy werken we aan het script van het stuk. Iedereen heeft een stukje tekst aangeleverd via email en die verschillende stukken heb ik verwerkt in de opzet die ik al had. Alleen Liesbeth had haar tekst te laat gemaild zodat die niet meer verwerkt is, en Cindy had bijna niets geschreven, alleen aan haar monoloog. We discussiëren over het stuk en ik verwerk de opmerkingen zoveel mogelijk in het script op de oude laptop die ik van Studium Generale heb geleend.
We luisteren nog wat naar muziek, drinken en kletsen en dan gaat iedereen rond enen naar bed. Ik lees nog een stukje in mijn boek, De Schaduw van de Wind, een boek dat door Nienke en Liesbeth, net als door Fré, heel erg de hemel in wordt geprezen. Dan val ik in slaap.
Ik ben het eerste op. Ik neem een douche. Ik scheer me en ga dan naar beneden naar de huiskamer. Het stinkt er nog naar sigarettenrook van gisteravond. Ik zet theewater op en ga schrijven in mijn dagboek.
Platte tekst, door Narisk
Speeldata: vrijdag 31 mrt, 20.30 uur; zaterdag 1 april, 20.30 uur; zondag 2 april, 14.30 uur. Theater ‘t Kapelletje, v.d. Sluijsstraat 176, toegang: € 5,-, reserveren: 010-4667778

donderdag, februari 23, 2006

Coverville

Al sinds het begin van dit weblog staat er rechts een link naar Coverville, de podcast waar oude hits worden gerecycled. Vandaag een keer apart aandacht voor dit webradioprogramma en dan speciaal voor aflevering 176. Een sexified aflevering met nummers als Down with the sickness, Sex (I'm a), I Wanna Be Your Dog en Lay, Lady, Lay. Vooral dat tweede nummer, van Nathaniel Merriweather/Lovage en oorspronkelijk van Berlin, is een spannend nummer, een update versie van het nummer Je T'Aime (Moi Non Plus), waar ik eerder in dit weblog over schreef. Lovage is de supergroep van Mike Patton (Faith No More), Nathaniel Merriweather (Handsome Boy Modeling School), Jennifer Charles (Elysian Fields) & Kid Koala. Eindigt net als het oude nummer van Serge Gainsbourgh in mooi gehijg. Van de cd met de prachtige titel Music to Make Love to Your Old Lady By. De tekst van het nummer is te vinden op de site van Lovage.

Lied van de vrijheid

Er is een wedstrijd waar Het Gebroken Oor aan meedoet. Om te winnen moet een lied van Thé Lau worden gecoverd. Het Lied van de Vrijheid dat hij vorig jaar voor Bevrijdingsdag heeft geschreven. Ik ben geen fan van Thé Lau. "Iedereen is van de wereld" is het enige lied dat ik enigszins te pruimen vind. Daarom heb ik wat dingen aan het schema veranderd en spelen we het op onze eigen manier. Te winnen is een optreden op het Bevrijdingsfestival in je eigen plaats en 1000 euro. Vanavond werken we verder aan het nummer. Volgende week is onze laatste kans want de inzending moet 6 maart binnen zijn. We begonnen een paar weken geleden met een soort van Rammstein-nummer (in het Duits), via country zijn we nu beland bij een collage-achtige versie. Zo groeit het nummer. Ik kan niemand oproepen om te stemmen zoals bij Wasco (blijf stemmen op Wasco, ik kan het niet vaak genoeg zeggen!), de jury bepaalt wie wint.

Beluister hier de Thé Lau-versie van het Lied van de Vrijheid

dinsdag, februari 21, 2006

The spider and the fly

Mick Jagger door Andy WarholVan dichtbij zag de zanger er minder knap uit dan toen hij daarnet op het podium stond te zingen. Zijn mond hing half open en in plaats van muziek kwam er een geur van sigaretten en drank uit. Dat merkte ze als hij zich naar haar vooroverboog om iets in haar oor te schreeuwen. Het was lang geleden dat ze in De Kuip Mick Jagger had toegejuicht. Deze zanger was niet half zo knap en nog geen kwart zo beroemd. Hij droeg een kleverig zwart leren jasje en een paar vale jeans. Roos, haar vriendin tikte op haar schouder ten teken dat ze weg wilde, naar huis. Dit was haar kans om op een elegante manier van hem af te komen. Morgen vroeg op, geen tijd, jammer maar helaas.

Waarom zei een stem in haar dan toch te blijven? "Don't say Hi like the spider to the fly" zong Mick Jagger zo'n twintig jaar geleden in de tijd dat alle platen van de Stones in geschreeuw eindigden en zij allebei jonger en mooier waren. Ze was niet wanhopig maar wilde toch wel weer eens iets anders dan zichzelf voortdurend behelpen met een apparaatje.

Haar vriendin keek vermoeid, deed haar jas aan en knoopte hem dicht. Zij bleef ondertussen vriendelijk lachen naar de zanger. Ze ging nog iets dichter bij hem staan. Ze zag aan de lijnen in zijn gezicht dat hij rond de vijftig moest zijn. Zelf zag ze er met haar vijfenveertig niet meer piep uit, maar beter dan hij. Zij stifte haar lippen nog een keer en bekeek zichzelf in het zakspiegeltje. Hij bestelde nog een keer. Voor haar een droge witte wijn en voor zichzelf een bier. Zijn behaarde hand reikte haar het glas aan en ze proostten. Ze keek veelbetekenend over het glas heen in zijn ogen. Hij keek vermoeid maar dat maakte hem aantrekkelijker. Ze wist dat ze gevangen zat in het web dat hij rond haar had gespannen. Normaal zou ze weggerend zijn, maar ze voelde zich alleen. Ze keek om zich heen en zag dat de bar begon leeg te lopen. Ze zag haar vriendin zonder omkijken de deur uitgaan.

Op het parkeerterrein was ze alleen met hem en probeerde hij haar te zoenen. Ze liet hem zijn gang gaan. Met een zakdoekje veegde ze de lipstick van zijn mond. Tijdens het zoeken naar het zakdoekje controleerde ze of ze condooms bij zich had. Zijn hotel was om de hoek, haar autootje glansde in het maanlicht. Ze had nu toch al te veel gedronken, het was niet verantwoord om nog naar huis te rijden. De auto van haar vriendin was verdwenen. Gearmd liepen ze samen richting het hotel.

In de lift zoende hij haar opnieuw. Haar lipstick zou nu wel verdwenen zijn. Hij had moeite het sleutelgat te vinden en ze nam de sleutel van hem over. De hotelkamer was gelukkig netjes en schoon. Ze liet zich op het bed vallen en schopte haar schoenen uit, blij dat ze eindelijk kon gaan liggen. Ze vroeg zich af of ze hem kon vragen of hij zijn tanden wou poetsen maar dat leek haar al te tuttig. Liefde moet pijn doen, had ze ooit gehoord, en dit was niet eens liefde.

Hij trok zijn leren jasje uit en liet zich eveneens achterover op bed vallen, naast haar. Toen ze bezig was zijn gulp open te knopen merkte ze dat hij in slaap was gevallen. Hij snurkte zachtjes. Ze keek vertederd naar zijn slapende geslachtsdeel en gaf er voorzichtig een kusje op. Ze trok zijn schoenen uit en zijn broek, daarna zijn onderbroek. Ze trok voorzichtig de deken onder hem vandaan en dekte hem toe.

Terwijl ze terugliep naar haar auto zag ze dat de maan die van tijd tot door de wolken scheen vol was, ze voelde een paar druppels op haar gezicht en versnelde haar pas.

maandag, februari 20, 2006

Narisk # 17

We praten met Thomas die de kostuums doet, niet ontwerpt, maar ze samen met de spelers verzamelt in tweedehandskledingzaken. De vraag is of het uniformen moeten worden om een samenhang in het geheel te creëren, of dat we verschillende kostuums moeten hebben met een accent dat het verband tussen de kostuums aangeeft. Het decor wordt grotendeels grijs en blauw, dus als we de spelers ook grijs of blauw aankleden, wordt het misschien wat al te saai. Dus we kiezen ervoor met de kleding de karakters te onderstrepen en ze niet te uniformeren. Ron in spijkerpak of iets dergelijks, Rutger net iets chiquer omdat hij de baas is, Josephine vooral synthetisch, Annelies een beetje ouderwets en Caro verleidelijk en sexy.
Platte tekst, door Narisk
Speeldata: vrijdag 31 mrt, 20.30 uur; zaterdag 1 april, 20.30 uur; zondag 2 april, 14.30 uur. Theater ‘t Kapelletje, v.d. Sluijsstraat 176, toegang: € 5,-, reserveren: 010-4667778

zondag, februari 19, 2006

Mind the Gap # 08

Denise Beeckmans in Mind The Gap!Denise speelt de voorstelling met grote intensiteit. Ik heb het gevoel alsof elk afzonderlijk woord bij het publiek binnenkomt. De voorstelling is helder, ziet er prachtig uit, het publiek is doodstil alsof het de adem inhoudt. Huib ziet er donker en onheilspellend uit in zijn leren jas in het halfduister op de achtergrond, zijn klappen met twee kartonnen kokers op zijn lichaam onderstrepen de klappen die Denise zichzelf op haar lichaam geeft mooi. Er zit een noodlottige onontkoombaarheid in de voorstelling, de balans tussen Denise en Huib is vol ingehouden spanning. Het afwikkelen van de doek om Denise's lichaam terwijl ze doorgaat met spreken gaat langzaam naar een climax, ze is een seconde naakt en valt dan op de grond neer. Alles klopt in deze voorstelling is mijn gevoel.
Naderhand krijgen we vele lovende reacties op het stuk. Het is ons gelukt deze hondsmoeilijke tekst te temmen, vorm te geven in krachtig beelden.

Mind the Gap is opgevoerd door Denise Beeckmans, met percussie van Huib de Jong, vormgeving van Gerda Brinkman, in een regie van Fedde Spoel, tijdens het Monologenfestival in 't Kapelletje, Van der Sluijsstraat 176, op zaterdag 18 februari 2006

zaterdag, februari 18, 2006

Monologenfestival

A. Nini
Toes Smit begint met het tonen van de omslag van Gloed van Sandór Marai en het lezen van het eerste hoofdstuk van genoemd boek. Even denk ik dat ze gewoon dat eerste hoofdstuk gaat voorlezen vanachter een lessenaar. Maar op een gegeven moment loopt ze achter de lessenaar weg en begint ze te vertellen vanuit de figuur Nini, de min van Henrik, één van de twee mannen, de hoofdrolspelers in het boek. Mooi is de scène waar ze achter het achtergordijn langs loopt dat doorzichtig wordt op het moment dat het op het achtertoneel verlicht wordt.

B. Noch einmal
Rob Hertog speelt een monoloog over het leven van de figuur Jan Tromp, kunstfluiter, bekend van de televisie omdat hij altijd de eindtune van de vpro floot. Hij mocht op een gegeven moment niet meer fluiten van zijn vrouw en daar stopte zijn carrière. Een spannende tekst die veel vragen openlaat, waarvan ik er graag een aantal opgelost zou zien.

C. Welkom
Aziz Sankoh speelt de monoloog die hij in Straat speelde nog een keer (noch einmal). Maar niet zo sterk als toen. De dans aan het begin is sterk maar lijkt bijna geen verband te hebben met het gesproken gedeelte. Wel in de spannende tekst (Sharks control these waters, ik moet Mariëlle eens vragen wat voor muziek het is), maar de voorstelling valt in twee ongelijke delen uiteen.

Het Monologenfestival vindt plaats in 't Kapelletje, Van der Sluijsstraat 176, Rotterdam, op zaterdag 18, zondag 19, vrijdag 25, zaterdag 26 en zondag 27 februari 2006. Aanvang 20.00 uur (behalve op de laatste zondag, dan 14.00 uur). Reserveren: 010 4667778. Entrée: € 5,-.

vrijdag, februari 17, 2006

Stem op Tuitel en Phiwi

Tuitel en Phiwi hebben het moeilijk in de Stripstrijd! De tegenstander ligt voor, maar de fans van Wasco geven niet op! Gisteren was de stand 60 tegen 40 procent, vanochtend vroeg toch alweer 59 tegen 41. Wij moeten de wereld rijp maken voor de kunstzinnige strip. Dus vergeet niet te stemmen op Tuitel en Phiwi in de Parool Stripstrijd

donderdag, februari 16, 2006

Mind the Gap # 07

KorèDit is de laatste repetitie. Overmorgen is het zover. Het lijkt alsof alles uiteindelijk op zijn plaats valt. De kostuums zijn er, maar ook de wisselwerking tussen Denise en Huib krijgt vorm. Er is een goede spanning tussen de twee, er wordt op elkaar gereageerd. Een monoloog blijft altijd een vorm van freejazz, improvisaties rond een thema. Denise heeft een gezonde gekte aan het karakter toegevoegd, waardoor alles meer vlindert en fladdert. Er is meer afwisseling, meer lichtheid. Toen we begonnen was het stuk zwaar, het stuk is ook zwaar, maar daar moet juist tegenin gespeeld worden, anders wordt het een loodzware voorstelling waarbij de toeschouwers voortijdig afhaken. Ik heb er alle vertrouwen in. Zaterdagmiddag wordt het licht toegevoegd en dan is het af. 's Avonds voorstelling. Een interessant theaterexperiment. Ik ben benieuwd!

Mind the Gap wordt opgevoerd tijdens het Monologenfestival in 't Kapelletje, Van der Sluijsstraat 176, op zaterdag 18 februari aanstaande. Aanvang 20.00 uur. Reserveren: 010 4667778. Entrée: € 5,-.

woensdag, februari 15, 2006

Liefdesliedjes

Toen ik op de middelbare school zat beleefde de Creedence Clearwater Revival z'n grootste tijd, onder leiding van John Fogerty scoorden ze hit na hit met een mengeling van country en rock and roll. Gisteren luisterde ik weer eens naar de plaat 20 Greatest Hits. De stem van Fogerty is nog altijd één van mijn favorieten, een stem als een misthoorn die je van mijlenver herkent. Een neefje van me had alle singles die op deze Greatest Hits lp verzameld zijn. Indertijd had ik geen idee waar de nummers over gingen. Buiten de titels had ik geen idee waarover gezongen werd. Omdat de meeste popliedjes over liefde gaan denk ik dat ik dacht dat nummers als Lodi, Long as I can see the light en Sweet Hitchhiker, daar over gingen. Maar nu ik beter luister en meer begrijp ontdek ik dat eigenlijk geen enkel van de zeventien door Fogerty geschreven liedjes over liefde gaat. Lodi is de naam van een plaats en niet van een meisje en andere nummers gaan over het weer (met slecht weer als favoriet, Who'll stop the rain, Bad moon Rising), over andere plaatsen (Green River), over reizen en trekken (Up Around The Bend, Looking Out My Backdoor, Run Through the Jungle), over het leven 'on the road' (Hey Tonight, Traveling Band), over arme mensen (Down on the Corner, Fortunate Son) en over 'het leven zelf' (Someday Never Comes, Commotion). En dan is er tenslotte nog het liedje dat iedereen kent in de versie van Ike and Tina Turner: Proud Mary. Dat gaat over een boot op een rivier.
Drie liedjes zijn geschreven door anderen en die gaan alledrie over romantische liefde. Twee over ontrouwe vrouwen (I Put A Spell On You en I Heard It Through the Grapevine), en dan blijft er nog slechts één over dat over een gelukkige liefde gaat (Suzy Q).

dinsdag, februari 14, 2006

Kunstcafé

Het is druk in het kunstcafé. Mijn tafeltje is niet afgeveegd. De kruimels van de vorige bezoekers liggen er nog. Ook komt er niemand om mijn bestelling op te nemen. Aan lange tafels zitten grote groepen grijze dames. Ongetwijfeld voor of na een bezoek aan de Kunsthal, waar een grote tentoontstelling te zien is van de nog altijd populaire Henri-Toulouse Lautrec. Het doet me denken aan het Hotel Centraal in Enschede waar ik als student samen met Paul Tornado naar toe ging met als doel een rijke oude weduwe aan de haak te slaan.
Ik word toch nog ontdekt door een dienstertje met oranje vlashaar en bijpassende oranje oogschaduw. Het doet haar toch al in geringe mate aanwezige schoonheid geen goed. Luttele momenten later wordt mijn bestelling al gebracht door een Zuid-amerikaans aandoende schone. Een helaas niet al te hete chocolademelk.
De dames aan de lange tafels staan op en verlaten het kunstcafé want er is uitverkoop in de Bijenkorf. De rust keert weer. Ik leg mijn potlood neer en pak mijn boek.

Narisk # 16

Het valt nog niet mee een lijk op te tillen. Ik wil dat Rutger aan het begin van het stuk het lijk van Caro optilt en haar in zijn armen draagt. Maar om een vrouw, zelfs als is ze klein en licht zoals Liesbeth die Caro speelt, van de vloer omhoog te krijgen, is niet makkelijk. Hij heeft daar hulp voor nodig van Ron. Dus uiteindelijk doen we het zo. Met zijn tweeën tillen ze het lijk van de grond en leggen dat voor het publiek.
Dan spelen we de daaropvolgende scène, Wat Doen We Met Het Lijk?, een scène die ik van zijn plek op driekwart van het stuk heb gehaald en naar voren heb gezet. Hoewel ze de scène goed spelen, vooral het begin, blijkt deze wijziging niet te werken. Door de scène aan het begin te plaatsen wordt het stuk een soort who-dunnit, het lijkt of het stuk gaat om de vraag wie Caro heeft vermoord. Terwijl het stuk moet gaan over de verhoudingen tussen de personen op de krantenredactie, over hun onderlinge verhoudingen. Dus we zetten de scène gewoon weer terug naar de oude plaats.
Platte tekst, door Narisk
Speeldata: vrijdag 31 mrt, 20.30 uur; zaterdag 1 april, 20.30 uur; zondag 2 april, 14.30 uur. Theater ‘t Kapelletje, v.d. Sluijsstraat 176, toegang: € 5,-, reserveren: 010-4667778

zondag, februari 12, 2006

Mind the Gap # 06

KorèNog een week en dan is het op zaterdag 18 februari zover. Dan wordt Mind the Gap gespeeld tijdens het Monologenfestival in 't Kapelletje. Dit is de een na laatste repetitie. Donderdag nog een generale en dan moet het goed zijn.
Het begin is moeizaam, zoeken. De functie van Huib is niet direct duidelijk in het geheel. Hij zit te vast aan de stoel die als drumstel dient. Gerda stelt voor hem daarvan los te maken, om hem vrij in de ruimte te laten bewegen. Dat is een goed idee. Huib beweegt mooi, met twee kokers in zijn handen drumt hij op zijn kleding, op de grond, op de stoel. Hij kijkt voortdurend naar Denise, zodat er een spanning behouden blijft tussen de twee spelers. Denise negeert hem, doet alsof hij niet bestaat, Huib blijft kijken en reageert voortdurend op wat Denise zegt. Zo werken we langzaam verder aan de eerste helft van het stuk, totdat 'de doek' komt. Daar werken we aan het einde van de middag nog aan, vooral technisch.

Mind the Gap wordt opgevoerd tijdens het Monologenfestival in 't Kapelletje, Van der Sluijsstraat 176, op zaterdag 18 februari aanstaande. Aanvang 20.00 uur. Reserveren: 010 4667778. Entrée: € 5,-.

zaterdag, februari 11, 2006

Stem op Wasco

Stemp op Wasco!
Mijn broer, de striptekenaar G. Wasco is al jaren de beste striptekenaar van Nederland. Natuurlijk ben ik partijdig, maar hij is ongetwijfeld de beste striptekenaar van de twaalf die door Het Parool zijn geselecteerd voor de Stripstrijd, een soort Idols voor striptekenaars. Deze jury over Wasco: "Wasco's werk zit tussen strips en kunst in. Misschien dat het even wennen is hoe hij met het medium aan het experimenteren is, maar de kijker wordt beloond met fantasievolle tekeningen en verhaaltjes van ontwapenende en kleurrijke schoonheid. Hij maakt net zo gemakkelijk strips met tekst als tekstloze strips: eigenlijk zijn de laatste nog beter." De strips zijn kleine grafische kunstwerken. Dat maakt zijn strips zo apart. En zoals Harm nog steeds stand houdt in Idols op televisie, ondanks dat-ie daar een vreemde eend in de bijt is, reken ik er op dat Wasco gaat winnen. Om hem daarbij te helpen roep ik de lezers van dit weblog op om op hem te stemmen!

Stem hier op Wasco: http://www.parool.nl/stripstrijd/

vrijdag, februari 10, 2006

Narisk # 15: Persbericht

Platte tekst
Op de redactie van een noodlijdend regionaal dagblad doen vijf afwisselend tactloze, naieve, impulsieve, volkse, ambitieuze en omhooggelikte collega’s tenenkrommende (toenaderings)pogingen om de dagelijkse sleur te trotseren.
Annelies, Caro, Ron en Josefien zijn in hun werk tot elkaar veroordeeld. Aangestuurd door de temperamentvolle Rutger vormen zij de inhoudelijke kracht achter een noodlijdend regionaal dagblad. De vijf zeer verschillende individueën in dit collectief doen hun best om ‘de schone schijn’ op te houden. In hun oprechte pogingen om de dagelijkse sleur te doorbreken verliezen de redactieleden zich keer op keer in pijnlijke, lachwekkende en soms tenenkromende situaties. Op het flexkantoor worden in rap tempo banden gesmeed en verbroken. Momenten van harmonie en conflict wisselen zich af. Zijn deze collega’s, tot elkaar veroordeeld, of is er meer?
Platte tekst is het derde theaterproject van de amateur- toneelvereniging. Narisk werkt met de methode van Helmert Woudenberg, getiteld vuur-water-lucht-aarde, waarin de genoemde vier elementen centraal staan. Achttien improvisaties op basis van krantenberichten vormen de basis van het stuk.
Met dank aan: Rotterdamse Raad voor Kunst en Cultuur, Prins Bernhard Cultuurfonds en Humanitas
Spel: Cindy van Heijningen, Ferrie Weeda, Nienke Hagedoorn, Niels van Hout, Liesbeth Slats; kostuums: Thomas Voorn; decor: Niels van Hout; regie: Fedde Spoel.
Speeldata: vrijdag 31 mrt, 20.30 uur; zaterdag 1 april, 20.30 uur; zondag 2 april, 14.30 uur. Theater ‘t Kapelletje, v.d. Sluijsstraat 176, toegang: € 5,-, reserveren: 010-4667778

Rood

Het meisje achter het bureau heeft roodgeverfd haar. De wanden van haar kabinet op de kunstbeurs zijn rood en aan de wanden hangen metershoge portretten van Marilyn Monroe. De actrice heeft haar mond half open als klaar om te kussen. De wanden reflecteren rood op het gezicht van het meisje achter het bureau waardoor ze in een rood schijnsel zit. Ze lijkt te blozen in rood licht. Als ik binnen wil stappen lacht ze vriendelijk naar me, uitnodigend. Het heeft iets van een hoerenkeet, een erotisch kabinet. Ik voel een lichte schaamte en heb de neiging om door te lopen. Dan stap ik over de drempel.

donderdag, februari 09, 2006

Mind the Gap # 05

KorèHuib is ziek. Ik kan me niet herinneren dat hij ooit eerder ziek was, maar vandaag is hij het. Toch moet er gerepeteerd worden, de voorstelling nadert. Denise heeft hard geoefend in de afgelopen week en dat is duidelijk te merken. Van nood moet ik zelf met mijn handen op de stoel slaan en de truc met de doek uithalen, maar we komen een stuk verder. De kamerjas en de doek zijn in ieder geval klaar zodat er mee gerepeteerd kan worden. Er komt meer lucht in het stuk, vele puntjes worden op de i gezet. Ik geloof dat we het hele stuk zeker een keer of zes doen. Alles neemt duidelijk vorm aan. Tevreden fiets ik terug naar huis.

Mind the Gap wordt opgevoerd tijdens het Monologenfestival in 't Kapelletje op zaterdag 18 februari aanstaande.

De Boskoopmonologen: Wachten in de regen

Ik ga naar Boskoop om een lokatie te regelen voor de monoloog van de licht dementerende mevrouw, Marie. Eerst moet ik wachten omdat de trein niet eerder gaat. Ik bel de dame met wie ik een afspraak heb dat het een half uur later wordt. Als ik naar buiten loop schijnt de zon, maar ik zit nog niet op de fiets of een hagelbui valt op me neer. Ik wil snel via het postagenstschap om een aantal brieven te posten maar daar staat een lange rij. Geen tijd om te wachten, ik moet een trein halen dus ik spring opnieuw op de fiets. De hagel is overgegaan in regen en ik regen nat terwijl ik naar de Kralingse Zoom fiets.
De metro is er snel en ik ben op tijd op het station. Ik sta te wachten op de sneltrein van 12.54 uur, die heeft vijf minuten vertraging. Ik wacht en wacht totdat op het bord de sneltrein van 12.59 uur verschijnt. Die heeft ook vijf minuten vertraging. Ik vrees voor mijn afspraak. In Gouda ren ik snel naar het juiste perron om mijn aansluitende trein(tje), de lightrail naar Alphen aan den Rijn, nog te pakken. Ik zie hem voor mijn neus wegrijden. Opnieuw een half uur wachten. Ik bel de dame van het zorgcentrum om te zeggen dat ik weer een half uur later ben. Ze wil me graag persoonlijk spreken. Ze had me gezegd dat ze vanaf twee uur bezet is. Voor die tijd zal ik er niet zijn.
In Boskoop aangekomen begint het precies weer te regenen. Vanaf dat ik op de Kralingse Zoom op de metro stapte was het droog. Ik loop door de regen naar het zorgcentrum. Moet van al dat hemelwater ondertussen vreselijk nodig pissen. Als ik van het toilet kom komt mijn afspraak aanlopen. Een stevige jongedame die Brenda heet. Ze brengt me naar een klein zaaltje dat uitermate geschikt is voor mijn doeleinden. Een kleine ruimte met tafeltjes en stoelen. Marie kan aan één van de tafeltjes zitten en van daar haar verhaal doen. Brenda gaat het overleggen met het management van het zorgcentrum. Tevreden verlaat ik het tehuis.
Ik bel met het politiebureau om te zien of het mogelijk is daar nu onmiddellijk ook een afspraak te maken. Daar is niemand. Om de tijd te doden tot ik terug moet loop ik de afstanden die het publiek moet lopen als ze alle monologen willen bekijken. Het zijn niet echt grote afstanden.
Ik neem de trein terug en die blijft even staan in Waddinxveen. Ik vrees het ergste voor mijn volgende afspraak. Alles gaat goed. Ik ben op tijd thuis voor het eten, op tijd bij de mentor van mijn oudste dochter, voor het concert van mijn jongste dochter en daarna door naar Het Gebroken Oor. Daarvoor ben ik veel te vroeg. Ik moet een half uur wachten op Frans. Dus besluit ik de trein te nemen. Ik stap in zonder kaartje. Dus weer uit de trein in Schiedam om een kaartje te kopen. Uiteindelijk ben ik niet veel vroeger dan Frans in Delft voor de repetitie.
Op de terugweg twintig minuten wachten op de tram. In de regen. Het is koud in Rotterdam. Tegen half één ben ik thuis. Opnieuw nodig pissen. Van de kou en de natheid. Wat een dag!

dinsdag, februari 07, 2006

Faire l'amour

Japanse omslag van Faire l'amourVan sommige schrijvers wil je alles lezen. Jean-Philippe Toussaint was zo iemand tot aan het boek "La télévision". Dat boek vond ik te dik, te langdradig en op de één of andere manier kon ik er met mijn hersens geen vat op krijgen. Het boek dat er na kwam was Autoportrait (à l´Étranger), een dun boekje over de reis van een schrijver in Japan met een prachtige scène waarin een Japanner aan Jane Birkin vraagt om in haar eentje "Je t'aime moi non plus" te zingen. Een boek dat weinig om het lijf had maar te dun was om te vervelen. Daarmee dacht ik dat J.-P. voor mij had afgedaan. Totdat ik op een dag in de bibliotheek Faire l'amour ontdekte en het zonder al te veel verwachtingen meenam. Vooral aangetrokken door de tekst op de achterkant: " C'est la nuit où nous avons fait l'amour ensemble pour la dernière fois. Mais combien de fois avons-nous fait l'amour ensemble pour la dernière fois ? Je ne sais pas, souvent." (Het verhaal van een scheiding; een nacht, in Tokyo. Het is de nacht waarin we voor de laatste keer gevrijd hebben. Maar hoe vaak hebben we voor het laatst gevrijd? Ik weet het niet, vaak.) Dat laatste woord, souvent, dat deed het hem. Het bleek een prachtig boek met vele memorabele scènes, de laatste vrijpartij in het hotel, de laatste vrijpartij in de sneeuw. Dus nu ben ik terug bij het begin en wil ik opnieuw alle boeken lezen van J.-P. Toussaint. Gisteren ben ik begonnen in zijn laatste boek: Fuir (Vluchten).

maandag, februari 06, 2006

De Boskoopmonologen: de eerste workshop

Met de twee regisseurs en de directeur van de Theaterfabriek rijd ik naar Boskoop. We gaan de volgende fase in. De schrijvers zijn klaar en achter ons gelaten. Ze komen natuurlijk nog terug om de voorstellingen te zien, maar hun rol is nu even uitgespeeld. Nu is de beurt aan de spelers en aan de regisseurs. Ik heb vijf amateurspelers, één regisseur en heb daarom twee regisseurs van de Theaterfabriek bij me. Vanavond zijn de rollen verdeeld en de regisseurs hebben allebei twee spelers toegewezen gekregen. Het is een inspirerende avond waar onder leiding van Paul uitgebreid gesproken wordt over monologen. Wat zijn het, wat is het doel, hoe moet een monoloog gespeeld worden en wat zijn de valkuilen?
Wat ik persoonlijk altijd het moeilijkst vind is het moment waarop je begint te spreken. Je moet op de een of andere manier een aanleiding vinden om te beginnen met praten, in je eentje. Daarin moet een onontkoombare logica zitten.

zaterdag, februari 04, 2006

Walking on the wild side

"In de mijnbouwprovincie Shanxi in Noord-China zoeken drie vrienden aan het begin van de jaren '90 uit verveling hun toevlucht in seks en geweld. Als een confrontatie met een bende scholieren uit de hand loopt, slaan de drie op de vlucht. Debuterend regisseur Han Jie baseerde deze coming of age-film op gebeurtenissen uit zijn eigen jeugd." De film Walking on the wild side waar bovenstaande tekst over gaat, heb ik gezien op de Discoverydag waar ik vorige week over schreef onder de titel De troosteloosheid van het bestaan. Deze film heeft op het filmfestival een Tiger-award gewonnen. Terecht want het is ondanks alle gruwelijke gebeurtenissen, met als tragisch dieptepunt het in elkaar slaan met loden pijpen van een onschuldige middelbare scholier, een indrukwekkende film over opgroeiende jongeren. Sommige films blijven in je hoofd achter en zingen of zeuren rond. Zo weet ik nog dat ik ongeveer twintig jaar geleden op het filmfestival Blue Velvet zag en er in eerste instantie niks aan vond. Het was mijn eerste ervaring met het werk van David Lynch. Ik snapte de film niet, vond het allemaal nogal kitscherig en overdone. Ik was onder de indruk van de angstwekkende Dennis Hopper, maar toen ik de bioscoopzaal verliet wist ik niet wat ik had meegemaakt. Was ik voor de gek gehouden of was dit een meesterwerk?

vrijdag, februari 03, 2006

Het Gebroken Oor Podcast # 5

Dit is de vijfde en voorlopig laatste podcast van Het Gebroken Oor. Van tijd tot tijd zal ik nog nieuwe en oude liedjes toevoegen aan dit weblog, maar ik stop met het maken van radio-uitzendinkjes. Ditmaal een grotendeels instrumentaal programma met alleen muziek van Het Gebroken Oor zonder Peter en mijzelf. Zang is van Willem, Ernst speelt toetsen, Huib de drums en Frans de bas.

Luister hier naar de Het Gebroken Oor Podcast # 5

De Boskoopmonologen: De lezing

TheaterfabriekIk heb de schrijvers en de spelers op een donderdagavond verzameld om de vijf Boskoopmonologen te lezen en te bespreken. Helaas zeggen twee spelers op het laatste moment af vanwege familieomstandigheden, maar daar is niets tegen te doen, overmacht. De spelers lezen achter elkaar alle monologen voor en we zijn allen onder de indruk van wat bereikt is. Vijf personen rondom de figuur van Jan Boskoop van wie de boerderij is verbrand, geven in een monoloog hun mening en verslag van de gebeurtenissen rondom de brand. Maandag begint Paul Röttger van de Theaterfabriek met zijn workshops aan spelers en regisseurs en begint de volgende fase van het project. In april zijn de voorstellingen in het kader van het project van Kunstgebouw: Oude Routes, Nieuwe Wegen.

Op de terugweg van Alphen aan den Rijn ontmoet ik in de trein een Italiaanse jongedame. Ze vraagt welke kant de trein uitrijdt en gaat tegenover me zitten, waarschijnlijk omdat ze graag in de richting waarin de trein rijdt wil reizen. Persoonlijk lijkt me dat meer iets voor oude dames maar ik zeg er niets van. Ze moet ook naar Rotterdam en op het perron in Gouda raken we in gesprek. Ik vermoed dat ze op de dansacademie zit vanwege haar accent en haar uiterlijk, een lange slanke dame met lang haar, opvallend gekleed. Ze blijkt echter juist afgestudeerd aan het conservatorium, in juli, en gaat over twee dagen terug naar Italië. Ze zingt, speelt fluit en gitaar en heeft volksmuziek gestudeerd. Ze is afkomstig uit de omgeving van Triëst, vlakbij Slovenië. Het conservatorium en Rotterdam bevallen haar goed ondanks het feit dat een vriendin van haar geslagen werd door een onbekende man die meeliep naar haar huis en ongevraagd mee naar binnen wilde, en dat er onder haar eigen raam de afgelopen week een moord is gepleegd.

donderdag, februari 02, 2006

Het Oor van Erasmus

The Better OffsDe Better Offs, rete strakke punk, zijn mijn favoriet, samen met Spaug, melodieuze liedjes door een hoog zingende zanger en met een drumster die mijn hart steelt, ze speelt keihard en superstrak; maar zij worden geen van beiden de winnaar van de tweede editie van Het Oor van Erasmus. De prijzen gaan naar Surface Noice, de favoriet van de jury, een modern bandje met een zanger die me aan Arnon Grunberg doet denken, een krullebol met bril die niet bewegen kan maar daardoor wel charmeert, en naar Typhoid Fever, de favoriet van het publiek, de laatste is meer rock zoals er mijns inziens dertien in het dozijn gaan. Maar heeft het publiek niet altijd gelijk? De twee laatste gaan in ieder geval door naar de finale.

De finale van Het Oor van Erasmus vindt plaats op 13 april, opnieuw in Exit, Mauritsstraat 173, Rotterdam

Luister hier naar de zeker niet slechte en in ieder geval originele winnaar van de juryprijs: Surface Noise