vrijdag, maart 31, 2006

Narisk # 25

Het lukt me om tussen het eten en de voorstelling alle lichtstanden te maken. Er zitten zo'n zestig mensen in de zaal. De tribune in 't Kapelletje is helemaal gevuld, het balkon is leeg. Daar zit ik met de technicus, Alex. Terwijl ik de lichtstanden maak is Gerda in de kleedkamer bezig de laatste hand te leggen aan de grime. Het is een race tegen de klok en in grote spanning wordt begonnen. Op het laatste moment besluiten we om de beamer door de spelers met de afstandsbediening aan en uit te laten zetten. Dat is gedoemd om te mislukken en gaat dus tijdens de voorstelling ook mis. Ferry krijgt de beamer niet aan dus ren ik naar beneden om op het juiste knopje te drukken. Dan gaat de beamer ook nog eens niet uit. Nienke heeft de tegenwoordigheid van geest om in het voorbijgaan de beamer achteloos uit te zetten, maar dan dient zich een ander probleem aan. De beamer besluit nadat er lange tijd geen beeld is geweest om zichzelf uit te zetten. Opnieuw ren ik naar beneden om op een willekeurig knopje te drukken, maar het is al te laat. Het apparaat heeft zichzelf al uitgeschakeld waardoor Niels geen close-up van zichzelf op de achtergrond heeft. Op zich geen ramp, maar toch jammer.
De voorstelling gaat verder fantastisch. De spelers spelen goed en krijgen een luid applaus. Ik hoor geen onvertogen woord van het publiek en zelfs de voorzitter van de RVA, meestal nogal kritisch, vindt het een goede voorstelling. Het is ons gelukt!

Narisk # 24

Het geluid van de toetsaanslagen op de laptops verrast me tijdens de eerste voorstelling. Tot nu toe hebben we zonder laptops geoefend. Nu hoor ik een geluid dat nog niet eerder tot de voorstelling behoorde. Het klinkt prachtig.
's Ochtends regel ik de laatste zaken voor de Boskoopmonologen, 's middags doen we de techniek voor de voorstelling. Alles kost meer tijd dan verwacht. Voordat het decor helemaal is ingericht, voordat alle lampen hangen, voordat alle lichtstanden zijn gemaakt. Het standen maken stel ik uit tot 's avonds voor de voorstelling, want ik wil per se een doorloop doen in de middag. We doen een iets langduriger doorloop, iets tussen een doorloop en een repetitie in, tussendoor geef ik aanwijzingen.
Dan gaan we Turks eten in Munzur. Ook dat duurt langer dan verwacht. Ik ren weg van tafel als ik mijn bord leeg heb. In 't Kapelletje is Gerda er al om de grime die ze 's middags heeft aangebracht bij te werken. Net als ik is ze zeer bewonderend voor het decor van Niels. We hebben het beeld van de beamer gericht op de achterwand van de nis in het Kapelletje en dat ziet er schitterend uit.

Narisk # 23

We bouwen ons kantoor op het toneel van 't Kapelletje. Het ziet er prachtig uit. Een decor van achttien tafels en vijf bureaustoelen. Ik ben blij dat we hier een extra avond voor hebben want al met al zijn we een uur of twee bezig voor alles staat. Gelukkig hoeven we dat vandaag niet meer te doen. Nu repeteren we de eerste helft van het stuk in het decor, met aanwijzingen van mij om het stuk scherper te maken.
In het AD Rotterdams Dagblad van donderdag staat een artikel van een halve pagina over ons stuk, met een grote foto, helaas zonder vermelding van waar en wanneer. Daarvoor moet de oplettende lezer zoeken in de agenda op een andere pagina. Ook in de agenda van NL010 staat een klein artikeltje, met foto. Laat het publiek nu maar komen!
Platte tekst, door Narisk
Speeldata: vanavond, vrijdag 31 mrt, 20.30 uur; zaterdag 1 april, 20.30 uur; zondag 2 april, 14.30 uur. Theater ‘t Kapelletje, v.d. Sluijsstraat 176, toegang: € 5,-, reserveren: 010-4667778

donderdag, maart 30, 2006

Jan zoekt vrouw

Behalve de poster voor Romance and Cigarettes hangt de stad ook vol met posters met Jan zoekt vrouw. Omdat ik als ik terugkom van mijn oefenavond met de band, lang moet wachten op de tram heb ik de mogelijkheid de poster uitgebreid te bestuderen. Die dient om aandacht te trekken op het nieuwste nummer van het blad Jan, een vrouwenblad met een mannennaam dat deze week extra goedkoop wordt aangeboden. De kop die de meeste aandacht moet trekken doet denken aan het oktobernummer van vorig jaar van Linda, een vrouwenblad met een meisjesnaam (zie hiernaast): Man zoekt vrouw, daarin zoekt Jan Smit een vrouw (Jan zoekt vrouw).
Een van de trekkers is de kop: “Mannen kraken het geheim van een goede relatie. Minder praten, meer seks, echt het werkt.” Ik heb mijn twijfels of dit echt werkt. Op de korte termijn wel natuurlijk. Mannen houden niet van praten en als je veel met elkaar knuffelt, vrijt, liefde geeft, dan is dat prettig voor allebei. Ten slotte is seks het enige wat je alleen met je partner doet. Praten, naar de film gaan, uit eten, naar het café, je kunt het allemaal ook met vrienden doen. Heb je seks met iemand anders dan je partner dan geeft dat gedonder. Maar wordt alles wat je vaak en regelmatig doet, zelfs seks, niet op den deur eentonig en een sleur? Wil die man dan nog steeds bij die vrouw blijven? En wil die vrouw nog steeds bij die man blijven die er of niets van kan, of te vaak wil naar haar zin?

woensdag, maart 29, 2006

Romance and Cigarettes

In de stad hangt een opzienbarende poster voor de film Romance and Cigarettes. Opzienbarend omdat hij uit een politiek correct land als Amerika afkomstig is. Een vrouw ligt achterover, zonder hoofd, als een schaars gekleed seksobject zonder identiteit. En ze rookt een sigaret. Opmerkelijk in een land waar vrouwen officieel met respect behandeld horen te worden, waar roken ongeveer doodzonde nummer 1 is, na het jezelf opblazen, want dan ben je een terrorist. In zekere zin is roken een soort van jezelf opblazen, maar dan in negatief. De explosieven gaan je lichaam binnen en blazen je binnenste op, het meest onschadelijke deel, alhoewel niet geheel ongevaarlijk voor omstanders, komt weer naar buiten. Ik ben benieuwd waar de film over gaat, hij gaat morgen in première in Nederland.

dinsdag, maart 28, 2006

De man met de vogelkop

Voor het stoplicht staat een man op een fiets. Hij heeft een leren jack aan en heeft een kortgeknipt hoofd. Hij beweegt zijn nek alsof hij een vogel is. Heen en weer gaat het hoofd. Steeds opnieuw. Voortdurend op zijn hoede. Het heeft iets aggressiefs zoals hij zijn hoofd heen en weer beweegt. Een spits gezicht, zijn neus als snavel.
Ik ben op de terugweg van mijn maandelijkse bezoek aan de vormgeefster in de Looiershof aan de Westzeedijk en sta voor het stoplicht bij de Maastunnel. Op de heenweg had ik net als gisteravond ongelooflijke moeite tegen de wind in te komen. Geregeld was ik gedwongen af te stappen, mijn knieën trokken het niet meer.
Aan de muur van het toilet van de vormgeefster hangt een zwartwitfoto waarop ze zelf te zien is als ze een jaar of vier is, samen met een broer, vermoed ik. De vormgeefster is niet veranderd. Ze ziet er nog precies hetzelfde uit. Ouder geworden, maar verder exact hetzelfde gezicht.

De Boskoopmonologen: Laatste workshop

's Avonds is de laatste workshop van Paul met de regisseurs en spelers van de Boskoopmonologen. Voor het eerst zie ik alle vijf monologen bij elkaar. We spelen op de locatie aan de Otweg 16 rond een gezellige houtkachel in de verbouwde hooiberg. Eén monoloog wordt buiten gespeeld, bij de geitenschuur. Maar het waait nogal. De wind raast rond de gebouwen. Ondanks het lawaai van de wind zijn de monologen goed te volgen. Ik ben blij verrast. Het is een mooi geheel geworden.
DE BOSKOOPMONOLOGEN
Spelers: Henk Keuken, Rosita Geitenbeek, Anton Postmus, Kitty Schrever (Toneelvereniging Toi Toi, Waddinxveen), Peter Thissen (Theaterprojectgroep SPIN, Waddinxveen), Ben van Leeuwen en Caroline de Bruijckere (Toneelvereniging Onder Ons, Hazerswoude).
Schrijvers: Theo de Wit, Antje Hooijenga-Koppel, Hans Krüse en Lijda Hiemstra-van Dijk.
Regisseurs: René Roza (Theaterprojectgroep SPIN, Waddinxveen), Egbert Balsma en Arianne Meijboom (Theaterfabriek)
Vijf personen schilderen elk op hun eigen manier het beeld van een stugge boer die niet wilde wijken voor de spoorlijn. De monologen kunnen als serie, maar ook onafhankelijk van elkaar bekeken worden.
1, 8, 15, 22 april 2006 | 15:00 - 17:00 uur
Boskoop: Otweg 16 (Louise, de zus), het station (Chris, de museumdirecteur), het Zorgcentrum/bushalte, Boezemlaan 4 (Marie, de buurvrouw), het politiebureau, Raadhuisplein 1 (Gjalt, de dakpannenbakker) en de hefbrug (Mies, de vrouw). De route kan zowel vanaf de Otweg naar de hefbrug als vice versa gelopen worden.

De Boskoopmonologen: Laatste vergadering

Ik ben te vroeg voor de laatste vergadering in het project Oude Routes, Nieuwe Wegen. Ik drink rustig een kopje koffie en lees de Sp!ts. Voor de verandering spit ik de sportpagina's door, een gedeelte van de krant dat ik meestal niet lees. Dan heb ik een rustig gesprek met Babs over de voortgang van mijn project, over wat er nog moet gebeuren.
De vergadering zelf duurt als altijd langer dan gepland. Of in ieder geval langer dan waar ik op heb gerekend. Het is lastig vergaderen in een project waarin zoveel deelprojecten verzameld zijn.

zondag, maart 26, 2006

De Boskoopmonologen: De locaties

Er is een probleem ontstaan rondom de locaties van de Boskoopmonologen. Op verzoek van regisseurs en spelers heb ik geregeld dat alle monologen worden gespeeld rondom Otweg 16. Maar dit komt in conflict met de locaties die vermeld staan op de prachtige kleurenfolder die Kunstgebouw heeft laten drukken. Op woensdag maak ik een nieuw schema, een compromis tussen beide. Eerst worden de monologen op locatie in Boskoop gespeeld, daarna is voor de liefhebbers (die alle monologen willen zien) een serie op de Otweg. Niet iedereen is even blij met deze oplossing, maar zelf denk ik dat het niet anders kan. Ik overtuig de regisseurs van de noodzaak van mijn oplossing en hoop dat ik morgenavond niet te veel tegenstand ontmoet. Oorspronkelijk hebben ze zich gecommitteerd aan het originele idee, op verschillende locaties in de stad Boskoop, dus ik ga er van uit dat het geen onoplosbare problemen oplevert.
DE BOSKOOPMONOLOGEN
Spelers: Henk Keuken, Rosita Geitenbeek, Anton Postmus, Kitty Schrever (Toneelvereniging Toi Toi, Waddinxveen), Peter Thissen (Theaterprojectgroep SPIN, Waddinxveen), Ben van Leeuwen en Caroline de Bruijckere (Toneelvereniging Onder Ons, Hazerswoude).
Schrijvers: Theo de Wit, Antje Hooijenga-Koppel, Hans Krüse en Lijda Hiemstra-van Dijk.
Regisseurs: René Roza (Theaterprojectgroep SPIN, Waddinxveen), Egbert Balsma en Arianne Meijboom (Theaterfabriek)
Vijf personen schilderen elk op hun eigen manier het beeld van een stugge boer die niet wilde wijken voor de spoorlijn. De monologen kunnen als serie, maar ook onafhankelijk van elkaar bekeken worden.
1, 8, 15, 22 april 2006 | 15:00 - 17:00 uur
Boskoop: Otweg 16 (Louise, de zus), het station (Chris, de museumdirecteur), het Zorgcentrum/bushalte, Boezemlaan 4 (Marie, de buurvrouw), het politiebureau, Raadhuisplein 1 (Gjalt, de dakpannenbakker) en de hefbrug (Mies, de vrouw). De route kan zowel vanaf de Otweg naar de hefbrug als vice versa gelopen worden.

zaterdag, maart 25, 2006

Kledingstukken


Ik fiets naar de markt om inkopen te doen voor het verjaardagsfeest van mijn jongste dochter.

Ze is gisteren dertien jaar geworden.

Soms tref je onderweg de vreemdste dingen aan.

Ditmaal liggen er in de goot langs het fietspad allerlei kledingstukken.

Alsof iemand onderweg een striptease heeft uitgevoerd.

Als ik terugfiets met mijn boodschappen zijn de kledingstukken verdwenen.

vrijdag, maart 24, 2006

IJsland

WoerdenDe man die voor me op de roltrap staat en me de doorgang belemmert heeft sneeuwwit poeder op de schouders van zijn zwarte chintz-jack. Roos. Ik ben te laat aangekomen in Utrecht. De vorige keer dat ik voor Studium Generale naar Utrecht ging had ik vertraging op de terugweg en moest ik via Den Haag reizen om Rotterdam te bereiken. Nu heb ik op de heenweg al vertraging. Wisselstoring tussen Woerden en Utrecht. Ik neem op Rotterdam-Alexander de stoptrein naar Utrecht, blij dat er zo snel een trein is, maar de trein kiest onderweg Woerden las eindpunt. In de kou moet ik afwachten wanneer de volgende trein komt om me naar Utrecht te brengen. Op het perron wordt omgeroepen dat de wisselstoring is opgelost maar dat we nog steeds rekening moeten houden met vertraging. Het is koud. Een ijzige wind blaast in mijn nek terwijl ik in mijn tijdschrift lees over Björk. Die volgens schrijver Atte Jongstra over oneindig lavalandschap en besneeuwde tafelbergen in de verte zingt. Ik voel met hem mee.
De volgende trein laat gelukkig niet al te lang op zich wachten en ik kom pas weer tot een soort van stilstand op de roltrap naar beneden waar de man met de sneeuw op zijn schouders, spreekt in een onbegrijpelijke taal. Eerst denk ik Turks, dan Tilburgs, vervolgens: IJslands?

donderdag, maart 23, 2006

Handsome 3

We organiseren het tweede Happy Hour in de Smitse maar dit keer is het café zo vol dat de optredende artiesten, de Handsome Three, een barbershop kwartet er niet meer in passen als ze al boven het geluid van de bezoekers uit zouden kunnen komen. Nu staan ze in de hal naast de roltrappen van het T-gebouw wat een aantal surrealistische situaties oplevert. Een man die er uit ziet als Samuel Beckett durft hen eerst niet te passeren en het hoogtepunt is als een man met een racefiets, compleet uitgedost in bijbehorend kostuum, achter hun langs loopt en achter een geheim deurtje verdwijnt.

Slappe avond

Het Gebroken OorEr zijn van die avonden dat het gewoon niet wil lukken en vanavond is zo'n avond. Elk nummer dat we aanpakken hebben we wel eens beter gespeeld. Er is moeilijk een vinger op te leggen wat er precies mis gaat, maar de vonk wil er niet van af spatten. Frans is ziek en ik speel bas, ik voel het nog aan mijn linkerwijsvinger daaraan zit het begin van een blaar. Morgen zal dat ongetwijfeld weg zijn. Maar ik heb al vaak geschreven dat als er een bandlid ontbreekt dat er dan beter gespeeld wordt. Vanavond is dat niet het geval. We blijven tot het einde toe modderen. Dan gaan we naar huis. Ik denk dat Ernst de opnames van vanavond maar beter kan vernietigen.

woensdag, maart 22, 2006

Flea

"Weet jij de echte naam van Flea van de Red Hot Chilli Peppers?" vraagt mijn oudste dochter. Als je die vraag goed beantwoord in de radioshow van Giel Beelen waar zij iedere dag naar luistert, kun je een kaartje voor Pinkpop winnen. Dat wil zij wel. "Ik dacht dat is iets wat mijn oude vader wel zal weten." Ik weet het niet. Namen als Robert Zimmerman en Davy Jones, de echte namen van Bob Dylan en David Bowie kun je me gemakkelijk vragen, maar over de echte naam van Flea heb ik nooit nagedacht en er ook nog nooit van gehoord. Terwijl het overduidelijker dan de namen van Dylan en Bowie een pseudoniem is. Ik bestudeer de cd-hoesjes van de drie cd's van de Peppers maar daarop wordt alleen het pseudoniem vermeld. Daar gaat ons gratis kaartje naar Pinkpop. Michael Balzary is het goede antwoord, leert Google mij. Zou ik dat over vijfentwintig jaar ook nog weten?
Giel Beelen laat ook nog eens drie fragmenten van nummers van de Peppers horen die geraden moeten worden. Ook hier moet ik het antwoord schuldig blijven. Als de vragen door een luisteraar goed beantwoord worden merk ik dat het om drie nummers gaat die ik niet ken. Ik word echt een oude vader.

dinsdag, maart 21, 2006

Animal Farm

Geert WildersAnimal Farm is het eerste wat ik denk als ik in het ochtendblad Trouw lees over de plannen van de Partij van de Vrijheid van Wilders. Alle dieren zijn gelijk. In het boek van George Orwell nemen de dieren de macht over op de boerderij. Ze verjagen de dictatoriale boer die onschuldige dieren vermoordt en nemen de macht over. Onder de noemer van vrijheid en gelijkheid stichten ze een communistische vrijstaat voor dieren. Totdat de varkens, de domste, lafste en gevaarlijkste van alle dieren, de macht overnemen. Ze veranderen de stelling "Alle dieren zijn gelijk" in "Alle dieren zijn gelijk maar sommige dieren zijn meer gelijk dan andere dieren." Ook Wilders wil af van het gelijkheidsbeginsel. De PVV heet de partij van Wilders: de Partij van de Varkens.

zondag, maart 19, 2006

Wasco op straat


In Amsterdam heeft Wasco vanaf het Ostadetheater met krijt duizenden beestjes op straat getekend. (Weet je wat ik zie als ik gedronken heb?) Wees er snel bij want voor je het weet heeft de regen dit kunstwerk vernietigd.

zaterdag, maart 18, 2006

Aanrader

Mijn dochter snapt niet dat er mensen naar een voorstelling als Hersenschimmen van het rotheater gaan met zo'n enge poster. Daar wil toch niemand naar toe. Wij gaan toch en zien één van de prachtigste voorstellingen van en met Guy Cassiers en Joop Keesmaat, hun beider afscheid van het rotheater. Een aanrader.

vrijdag, maart 17, 2006

Martin Luther

In Nighttown vindt het festival Uitgesproken plaats, een over diverse theaters verdeeld festival in het kader van de Boekenweek. Ik ontmoet er de zusjes Koch die denken dat ik gekomen ben om Carel Kraaijenhof te zien, de bandoneonspeler die sinds zijn optreden op het huwelijk van P.W.A. en Máxima ongelooflijk furore heeft gemaakt. Het mooiste moment van zijn optreden is als hij in het halfduister gaat zitten, niemand applaudiseert, het lijkt alsof iemand hem opmerkt en of het optreden nog niet begonnen is. Dan begint hij in zijn eentje een langzame tango te spelen. Het is het hoogtepunt van zijn optreden.
Maar eigenlijk was ik gekomen om Spinvis eens te zien. Overal krijgt hij goede recensies maar ik zie nog steeds niet echt wat er zo bijzonder aan is. Dus ik wil nu wel eens in levende lijve zien of het wat is. Dat valt tegen. Hij treedt op met levend lijk Simon Vinkenoog die slechte gedichten voordraagt en de muziek is muzikaal gezien erg mager. Lange improvisatie-achtige stukken waarin een thema steeds herhaald wordt terwijl diverse bandleden soleren op cello, trompet, toetsen of gitaar. Hadden ze geen jonge dichter in de aanbieding en had de muziek niet meer uitgewerkt kunnen worden? Ik heb de neiging aan het einde van het optreden heel hard boe te roepen maar houd me in. Waarom ben ik toch zo beleefd?
Ontdekking van avond (voor mij althans) is Martin Luther. Simpele formule, gitaar, bas en drum met zang. Simpele nummers die ergens over gaan. Ik kom op het idee de toetsenist en de trompettist van Het Gebroken Oor te ontslaan, zelf geen gitaar meer te spelen en op dezelfde voet met het Oor door te gaan. Terug naar de basis, back to the roots. Roots, dat is de naam van de band waar Martin Luther uit afkomstig is.

Afgelast

Ik reis naar Schoonhoven om de groep te zien die ik vanaf april ga regisseren. Ik moet me vreselijk haasten en schrok het avondeten snel naar binnen om de bus te halen op station Capelsebrug. Ik ben op tijd en rijd al lezend naar Schoonhoven. Ik moet opnieuw zoeken naar het theater. Ik verdwaal in de kleine straatjes en vraag twee keer de weg. Eerst aan drie fietsers die nog nooit van 't Klooster (de straat waar ik moet zijn) hebben gehoord en in een kapsalon. Daar weet een man me de juiste weg te wijzen. Ik loop snel door, bang toch nog te laat te komen. In het theater is het stil. Te stil. Aan de bar staan slechts drie mensen. Verder is de foyer verlaten. De zaal rechts van me is leeg. Er is een speler geblesseerd en de voorstelling gaat niet door. Ad brengt me na een kop koffie en een kort gesprek over de voorstelling van Narisk snel terug naar de bushalte waar ik precies op tijd ben voor de bus terug. Opnieuw valt me op hoe open en enthousiast Ad is, hij heeft een ontwapenende charme. Een open blik, een soort verbazing die je raakt. De buschauffeur matst me als ik zeg dat ik voor niets naar Schoonhoven ben gereisd en brengt me op de strippen van de heenweg terug. Ik pak mijn fiets bij station Capelsebrug en besluit door te fietsen naar Nighttown.

donderdag, maart 16, 2006

Het Geluid van de Grootstad

We spelen "Het Geluid van de Grootstad", een nummer van onze eerste CD, op allerlei verschillende manieren. Ska, hardrock, rumba, samba, punk, rock&roll, van alles passeert de revue. Het één klinkt beter dan het ander maar het is een soort gevoel van meedoen is belangrijker dan winnen dat overheerst.
Het is een nummer dat ik lang geleden geschreven heb toen ik nog in Enschede woonde. Niet bepaald een grootstad, meer een slapende provincieplaats waar de motoren oerend hard de slapende boeren deden ontwaken, maar het was geïnspireerd door titels als The Sound of the City, Symphonie eines Grosstadtes, titels die klinken als een klok waar ik mijn titel aan wilde toevoegen. Mijn vriend Frits had een nummer geschreven met als titel "Rock&Roll Riool", een titel die ik in het nummer heb hergebruikt. De melodie is gedeeltelijk gepikt van nummers als "All along the watchtower", "I don't wanna go to Chelsea" en de "Motorcade". De manier waarop ik het toen speelde leek het een nummer van Chris Spedding.
Ik ben benieuwd naar het resultaat dat ik nog niet heb gehoord. Vorige week heeft Ernst ons via het internet een aantal opnamen gestuurd, dus ik hoop dat hij dat ditmaal weer doet. Vooral naar de laatste versie ben ik benieuwd, die duurt heel kort omdat er niet meer ruimte was op de cd waarop we aan het opnemen waren. Het is een Engelstalige versie waarvan ik de tekst ter plekke heb geïmproviseerd.

dinsdag, maart 14, 2006

Liefdesgezicht, het nummer

Vorige week vertelde ik over het nummer Liefdesgezicht dat we met z'n vieren (Willem: acoustische gitaar, Frans: acoustische bas, Ernst: melodica en ik: elektrische gitaar en zang) hadden opgenomen. Nu is het hier te horen. En het is zelfs mogelijk mee te zingen met de prachtige tekst van Ilhan Berk.

LIEFDESGEZICHT

Liefdesgezicht voorovergebogen staart naar het water
Haar lange witte hals verschijnt in het water
Wind uit oude tijden, de wind plukt een roos van haar mond

Haar mond, dat eindeloze beeld van liefde
Dringt verder en verder mijn nachten binnen
Als ontkleedde ze zich en verscheen haar naaktheid hier

Haar weerbarstige witheid achterlatend gaat zij heen

Naar: Ilhan Berk
Luister hier naar Liefdesgezicht

maandag, maart 13, 2006

Narisk # 22

Voordat we beginnen bespreken we wat er moet gebeuren. Thomas heeft verder gewerkt aan de kostuums en die worden aangetrokken. We beginnen laat aan de echte repetitie. Iedereen is moe. Dat is te merken tijdens de warming up. Er wordt niet als gewoonlijk gegiecheld en gelachen, maar iedereen is in zichzelf gekeerd. Sommige spelers hebben de ogen dicht, sommigen bewegen langzamer dan anders. Het is doodstil zonder dat er sprake is van een grote concentratie.

Als we de doorloop spelen blijven het losse scènes. Op de een of andere manier is het verband zoek. De scènes vloeien niet logisch in elkaar over. Toch worden er weinig tot geen fouten gemaakt in de volgorde van de scènes. Waar vroeger nog al eens erg geaarzeld werd gaat het al meer vanzelf dan de vorige keren. Ik heb er vertrouwen in dat het goed komt. We gaan allemaal zonder cafébezoek naar huis. Slapen. Rusten.
Platte tekst, door Narisk
Speeldata: vrijdag 31 mrt, 20.30 uur; zaterdag 1 april, 20.30 uur; zondag 2 april, 14.30 uur. Theater ‘t Kapelletje, v.d. Sluijsstraat 176, toegang: € 5,-, reserveren: 010-4667778

Groningen # 05

Op de terugweg is een Indische jongen langdurig verwikkeld in een privégesprek over de mobiele telefoon met een meisje dat vijftien jaar jonger is en die hem in zijn woorden, heeft versierd. Het is interessant om te horen hoe hij smeekt, vleit, streng is, boos wordt, alles terwijl iedereen om hem heen alles kan meeluisteren. Het is een knappe jongen met een beetje een verweerd gezicht, maar dat hindert niet. Donkere krullen, ik denk een Javaan. Hij spreekt zichzelf tegen, doet alsof hij van haar af wil en dan weer alsof hij verschrikkelijk van haar houdt. Het lijkt me een charmeur, een bedrieger.

Luister, schatje laat me uitpraten…
Je hebt me niet ge-sms’t
Ik lag te slapen
Begrijp je, capisce?
Schatje
Ik ben om half twaalf naar bed gegaan
Op zaterdagavond
Om negen uur opgestaan
Je had me toch kunnen roepen.
Kijk, ik ken je familie
Je moeder
Ik ben te oud voor je
Laat me gaan
Schatje
Alsjeblieft
Ik ben nu bij Assen
Mijn beltegoed is op
Hoor je de piep
Piep (doet piep na)
Piep-piep (nogmaals)
Je gaat niet ophangen
Dat is een belediging
Ik vind je lief
Ik vind je zoet
Schatje, luister

Op een gegeven moment loopt hij de coupé uit en gaat naar de wc. Als hij terugkomt is het gesprek afgelopen.

Ondertussen is het later geworden. Ik heb afscheid genomen van Arie in Amersfoort en zit in de trein naar Rotterdam. Veel halfslapende mensen met koptelefoons in de oren, net als ik. Ik luister naar nummers die ik heb gedownload van Motel de Moka.

Groningen # 04

‘s Ochtends lees ik mijn boek uit, De Schaduw van de Wind. Ik word teleurgesteld door het einde. De belofte die rond pagina 350 wordt gedaan, wordt niet ingelost. Tussen genoemde pagina en het einde is het reuzespannend, ik lees ‘s nachts tot half twee door omdat ik wil weten hoe het verder gaat en als mijn belangrijkste vraag is opgelost ga ik naar bed. De ochtend er op lees ik het boek uit en voel me enigszins onbevredigd.

‘s Middags breng ik samen met Arie een bezoek aan Hella in het verpleeghuis. Sinds tijden zie ik Elle-Kari terug, een vriendin van Hella van de IVO-MAVO. Ze is ouder geworden, haar gezicht ziet er doorleefd uit. Ik moet moeite doen haar te herkennen als ik haar zie, terwijl ik vreemd genoeg onmiddellijk weet wie ze is.

zaterdag, maart 11, 2006

Groningen # 03

Naderhand loop ik naar het huis van mijn ouders. Ik loop ook nog even door de hoerenbuurt in de Vischhoek, daar zit een aantrekkelijke dame achter een raam maar ik loop snel door terwijl ze me wenkt. De illusie is altijd mooier dan de werkelijkheid. Ik aarzel of ik terug zal gaan maar loop door een andere straat terug en gewoon door naar het huis van mijn ouders. Daar lees ik in het NRC Handelsblad een artikel over de Wallen in Amsterdam die naar de mening van een plaatselijke wethouder zouden moeten worden afgeschaft.

Groningen # 02

In Groningen bezoek ik eerst het museum. Ik bel Aly om iets in de stad af te spreken.
Dan loop ik de stad in. Ik loop door de hoerenbuurt, waar de lichte vrouwen achter de ramen zitten. Mijn hart klopt sneller. Aan de ene kant ben ik bang te bezwijken voor de verleiding ergens naar binnen te gaan, aan de andere kant test ik mezelf hoe sterk ik ben het niet te doen. Ik zie geen enkele vrouw die me raakt en ik loop de Folkingestraat in.
Ik dwaal een aantal uren door de stad. Ik bezoek voornamelijk boekwinkels en kledingzaken, o.a. de zaak waar ik mijn trouwpak heb gekocht. De prachtige overhemden daar gaan mijn budget te boven, 69 tot 129 euro. Mijn tassen worden zwaarder en zwaarder en als ik in de Zwanestraat een boekwindel binnenstap word ik gebeld door Aly. Ze stelt voor om in De Beurs af te spreken in de Folkingestraat. Daar ben ik vlakbij.
Ik loop de Beurs in om even naar het plafond te kijken. Het is nog net als vroeger toen ik hier de Golden Earring zag optreden. Ik herinner me dat ze het nummer Money als toegift speelden, een oude soulklassieker van Motown die de Beatles ook speelden. Indertijd rook het tijdens een popconcert nog naar het graan dat er dezelfde middag was verhandeld. Net zoals wanneer ik naar een basketballwedstrijd ging in de groentenveiling in Zuidlaren. Daar rook het dan naar groente en fruit.
In het café speelt een pianist en het is er gezellig druk. Een gezin van vier leden verlaat net een tafeltje dus ik neem plaats en bestel een biertje. De serveerster vraagt of ik een Amsterdammertje wil. Ik vraag haar wat ze daarmee bedoelt, niet wetend of dat een fluitje of een vaasje is. Een vaasje. Ik vertel haar dat ik uit Rotterdam kom en daarom natuurlijk niet weet wat een Amsterdammertje is.

Groningen # 01

Ik reis naar Groningen. Op het station Utrecht lopen een jongen en een meisje rond met een heetwatertank op de rug. In de plastic bekertjes die ze bij zich hebben zit onder een laagje aluminiumfolie een laagje oploskoffie verborgen. Als ik bij de jongedame een kopje koffie bestel trekt ze het laagje alufolie van de bodem los en schenkt er heet water op. De koffie is lekkerder dan verwacht.
In de trein schrijf ik op de laptop de notulen van de laatste vergadering van TVG De Banier. Op de Veluwe zijn de bossen wit van de sneeuw. Het meisje met de koffie van station Utrecht reist met ons mee om de reizigers van koffie te voorzien.
Ik lees in De Schaduw van de Wind over geheime liefde, over geheime ontmoetingen. Ik lees over Julián Carax die al zijn schepen verbrand en er met zijn geheime liefde vandoorgaat. Ik vrees het ongeluk dat zal volgen. Het komt niet goed met deze liefde. Het meisje sterft, de jongen leeft allleen in Parijs en schrijft boeken
en heeft van het verlangen hogere kunst gemaakt.

Volksoperahuis

Jaarlijks organiseert het Volksoperahuis een feestje in de Rotterdamse Schouwburg. Ditmaal met de voorstelling Zeeuwse Nachten. Een prachtige voorstelling over de Nederlandse en Zeeuwse cultuur(verschillen).
Na de voorstelling deelt Jef Hofmeister oesters uit, zingt het Zevenhuizer shantykoor Kraaiennest en dansen we op de plaatjes die Jef draait, La Diligence, Dat is Peter en ook nog Waarom Kijk Jij Mij Niet Aan uit de voorstelling Zie De Mannen Vallen van Hauser Orkater. Alles valt op zijn plek. Het Volksoperahuis is verder gegaan waar Hauser Orkater met die voorstelling is gestopt. Op geheel eigen wijze.

donderdag, maart 09, 2006

Liefdesgezicht

"Liefdesgezicht voorovergebogen staart naar het water." Zo begint het gedicht Liefdesgezicht van de Turkse dichter Ilhan Berk. Enige jaren geleden zette ik dit gedicht om in een liedje. Het is een prachtig spel met woorden over een vrouw die opduikt vanaf een blanke pagina en zichzelf omvormt tot een gedicht met in plaats van een gezicht een gedicht. De vrouw ontkleedt zich op papier en verdwijnt uiteindelijk weer in al haar naaktheid in het wit van de pagina, haar weerbarstige witheid achterlatend. Ik weet niet eens van wie de vertaling is, maar het is in ieder geval goed gedaan.
Gisteravond waren we met zijn vieren, Frans, Willem, Ernst en ik en hebben dit nummer opgenomen met een staande bas, een melodica, een elektrische en een acoustische gitaar. Soms, vooral tijdens de acoustische gitaarsolo van Willem, deed het met even denken aan I Scare Myself van Dan Hicks and his Hot Licks.

Luister naar een reclamespotje voor Dan Hicks uit 1972

woensdag, maart 08, 2006

Verkiezing

Gisteren waren de gemeenteraadsverkiezingen. Vier jaar geleden ben ik getrouwd op 15 mei, de verkiezingsdag van de landelijke verkiezingen waarbij massaal op de pasgedode Pim Fortuyn werd gestemd, nu over een maand of twee. Pim Fortuyn werd bij die vorige gemeenteraadsverkiezingen in maart met ruime meerderheid verkozen, bij de landelijke verkiezingen deed hij dus al niet meer mee omdat hij op zes mei doodgeschoten was. Nu is de PvdA teruggekomen met een zetel meer dan Pim vier jaar geleden eigenlijk in zijn eentje en op eigen kracht binnenhaalde voor Leefbaar Rotterdam en zonder dat iemand wist hoe hij het zou doen, achttien tegen zeventien. Mijn eigen partijen, ik heb impulsief voor het eerst op de Stadspartij gestemd en mijn andere stem op GroenLinks uitgebracht, zijn allebei een zetel teruggevallen. Waardoor de Stadspartij geen enkele zetel meer heeft in de Rotterdamse raad.
Huwelijksdag. Mijn vrouw wilde dat ik voor haar koos. Wat ik zonder moeite deed. In de Trouw die we sinds gisteren ongevraagd door de brievenbus krijgen staat een artikel over polygamie dat ik nog wil lezen. Misschien ben ik liever polygaam, ik heb nu op twee partijen gestemd. Zondag hadden we een gesprek over T., die zijn vrouw een aantal jaren bedroog en tenslotte van haar is gescheiden. Mijn vrouw had hem zien lopen, in zijn eentje, tijdens de Museumnacht. Ze maakte wat boze opmerkingen over zijn lafheid, ik probeerde hem een beetje en een beetje zwak, te verdedigen. Want natuurlijk is er een element van lafheid als je het niet vertelt aan je vrouw. Maar ik vind dat je de situatie niet kunt beoordelen voordat je de zaak van beide kanten kent. Ik weet niet wat T. gedacht heeft, wat zijn motieven waren. Ook een soort verkiezing, voor wie kies je en waarom, wat zijn je motieven? Bestaat er een enige en echte ware of zijn we liever allemaal polygaam en durven we het niet te zijn? Tegelijkertijd wordt er meer gescheiden dan ooit. Wordt er teruggekomen op de gemaakte keuze.
Jan Marijnissen vroeg in het verkiezingsdebat of het kabinet niet terug moet treden nu er zo weinig steun voor het beleid is. Dat vind ik geen juiste vraag. Je wordt gekozen voor vier jaar, dan moet je die vier jaar afmaken en aan het einde word je pas afgerekend. Zo moet je je huwelijk ook afmaken, in voor- en tegenspoed, tot de dood je scheidt.

dinsdag, maart 07, 2006

Mind the Gap # 10

Het juryrapport van het Monologenfestival is binnen. Dat valt niet tegen. Natuurlijk is er kritiek, met name op het einde als Denise terugloopt naar haar stoel nadat ze naakt op de grond is gestort. Toch vind ik dat het einde zoals wij het gedaan hebben er bij hoort, een onlosmakelijk onderdeel van de voorstelling is.
Enkele regels uit de tekst van Fred Vaassen: "Het publiek was van het begin tot het eind geboeid. (...) De regie was ook van hoog peil. (...) Ondanks deze bemerkingen een voorstelling om trots op te zijn."
Lees hier het volledige oordeel van de jury.
Mind the Gap is opgevoerd door Denise Beeckmans, met percussie van Huib de Jong, vormgeving van Gerda Brinkman, in een regie van Fedde Spoel, tijdens het Monologenfestival in 't Kapelletje, Van der Sluijsstraat 176, op zaterdag 18 februari 2006

Motel de Moka

Ik heb een nieuw weblog ontdekt, Motel de Moka. Veel muziek, teksten in het Spaans waar ik weinig van begrijp, maar het is de muziek die site zo leuk maakt. Veel onbekende Spaanstalige artiesten, maar ook de B-52's. Vaak drie berichten per dag, met vier of zes liedjes om te beluisteren of om down te loaden. (Is dat laatste goed Nederlands of is het "om te donwloaden"? In te laden zou beter zijn. Nog een keer:) Met vier of zes liedejes om te beluisteren of in je computer, je iPod of andere mp3-speler te laden. Klik hier!

Narisk # 21


Niels en Thomas

Ferry en Thomas

Vandaag worden de kostuums gepast die Thomas met de spelers heeft gekocht. Altijd een spannend moment. Op wat kleine wijzigingen die nog in het kostuum van Caro moeten worden aangebracht, ziet het er allemaal goed uit. Prachtig. We spelen de doorloop voor het eerst in kostuum. In sommige scènes is de concentratie helemaal zoek, zoals in de monoloog van Caro, omdat Liesbeth door het rollebollen over de vloer met Niels een gigantische rode vlek in haar gezicht heeft. Daarentegen loopt het over het algemeen allemaal goed en vanavond speelt Cindy in haar drie opeenvolgende scènes over kinderen willen, kinderen krijgen en kinderen weghalen, de sterren van de hemel.
Platte tekst, door Narisk
Speeldata: vrijdag 31 mrt, 20.30 uur; zaterdag 1 april, 20.30 uur; zondag 2 april, 14.30 uur. Theater ‘t Kapelletje, v.d. Sluijsstraat 176, toegang: € 5,-, reserveren: 010-4667778

zondag, maart 05, 2006

Boymansmonologen

De geblondeerde actrice zit met haar ogen dicht naast het schilderij van Cornelius van Haarlem dat ze in haar monoloog beschrijft. Ze draagt een eenvoudige bruine jurk die nauw om haar lichaam sluit. Vroeger was ze mijn buurvrouw in de straat waar ik toen woonde. Zij woont er nog steeds, weliswaar in een ander huis, ik niet meer. Het is het schilderij van een man die met het hoofd naar beneden in het vuur van de hel valt. Een overspelige. Zijn geslacht hangt slap naar beneden, je kijkt op zijn billen en zijn benen steken naar voren. Het valt me op dat zijn rechtervoet buitenproportioneel klein lijkt. Een fout in het perspectief of een fout in mijn waarneming?
Het is druk in het museum in het middelpunt van de Rotterdamse Museumnacht. Bewakingspersoneel praat in walkietalkies, uit de walkietalkies komen krakende stemmen. Het personeel maant de bezoekers niet te dicht bij de schilderijen te komen zonder respect voor de actrice die haar best doet boven het omgevingsgeluid uit te komen. Nieuwe bezoekers komen het zaaltje luid pratend binnen.
Halverwege haar monoloog stopt de actrice. Ze kan niet verder in deze cacafonie. Ze excuseert zich voor de schrijfster die leunend op krukken staat toe te kijken. Ze nodigt ons uit de monoloog later te beluisteren in de rust van het Rotterdams Centrum voor Theater.
De jeugdige actrice met het lange krullende haar heeft meer geluk. Zij staat in een rustig hoekje van een kabinet met prenten uit de tijd van Rembrandt en vertelt over haar vader, Rembrandt.

De tekst van Sigrid Merx die Diane Coolen tijdens de Museumnacht probeerde uit te spreken over De Val van Ixion is hier te lezen op de site van Museum Boijmans.

zaterdag, maart 04, 2006

Het mooiste schilderij van Nederland

Kees van DongenTerwijl bij Het Parool de Stripstrijd onverminderd doorgaat, helaas zonder Tuitel en Phiwi die zijn afgevallen, kunnen we alweer opnieuw stemmen, ditmaal voor het mooiste schilderij van Nederland. Hiernaast één van de schilderijen die door de scheidend directeur van het Van Gogh-museum wordt voorgesteld voordat hij naar het buitenland vertrekt, van Kees van Dongen. Het blauw en rood doet me aan Matisse denken, ik kende dit schilderij niet, maar het is prachtig. Ik ga me beraden op wat ikzelf het mooiste schilderij van Nederland vind en kom er nog op terug. (Mondriaan misschien?)

vrijdag, maart 03, 2006

Wit


Als ik vanochtend wakker wordt staat in plaats van de poes aan onze deur, een buurman zijn auto schoon te krabben. De auto's zijn allemaal bedekt met een dikke laag sneeuw. Het lijken allemaal iglo's waar binnen de eskimo's dicht tegen elkaar kruipen en elkaar een neuskus geven. Het is enigszins mistig.
Alles is prachtig besneeuwd als ik naar mijn werk fiets. Op ieder takje aan elke boom ligt een dikke laag. Ik fiets iets voorzichtiger na mijn val afgelopen woensdag. Het is glad onder de sneeuw en de weerman heeft gewaarschuwd dat het gevaarlijk is in Rotterdam. Ik stap niet af maar rijd extra voorzichtig het bochtje om waar ik woensdag ben gevallen. Ongedeerd kom ik aan op mijn werk.

donderdag, maart 02, 2006

Lied van de Vrijheid: Luister hier!

Ik heb er nog een klein beetje aan gesleuteld, gemonteerd en gerepareerd, maar hier is-ie dan. De Gebroken Oor-versie van Het Lied van de Vrijheid van Thé Lau, in het Duits getiteld: In Freiheit.
Illustratie: Kapitein Rob, Skip en zeilschip De Vrijheid

Lied van de Vrijheid definitief

Vanavond komt het er op aan. Nu moet de definitieve versie van het Lied van de Vrijheid van Thé Lau worden opgenomen. Vorige week hadden we geen opnameapparatuur, dit keer is de laatste repetitie voor de deadline van 6 maart. We doen ons uiterste best en ik ga met een cd met een stuk of twaalf versies naar huis. Nagenoeg gelijk allemaal, maar het gaat er om de beste versie uit te zoeken en die op te sturen. Het is uiteindelijk een kruising geworden tussen de twee versies die ik van tevoren had bedacht, de ruige Rammstein-versie in het Duits en de Neil Young-versie met mineurakkoorden. Terwijl ik dit schrijf worden ze door mijn computer in mijn mp3-speler geladen zodat ik ze straks rustig kan beluisteren en vergelijken. Ik ben benieuwd. Tussendoor hebben we stukjes geluisterd en ongetwijfeld zal in elke versie wel een kleine fout zitten. Ik gok op de één na laatste opname als de beste. Als ik mijn keuze heb gemaakt zal het nummer hier in dit weblog te horen en downloadbaar zijn.

woensdag, maart 01, 2006

Sneeuw

Ik rijd in een vliegende sneeuwstorm naar de cultuurscout waar ik een afspraak mee heb. Helemaal wit kom ik aan. Ik ben bij de verkeerde deur, dus moet ik nogmaals door de sneeuw een aantal gebouwen verderop zijn. En ik was al te laat. Gisteren ben ik op weg naar de vormgeefster van Studium Generale witgesneeuwd, nu weer. Vorig jaar was het ook al zo wit aan het begin van maart op een moment dat je denkt dat de lente al bijna aan zal breken. De cultuurscout is net terug van een week in Tsjechië waar ze paard heeft gereden in de sneeuw. Na het gesprek over mijn regisseurschap, ze wil graag onderzoeken of het mogelijk is om in Kralingen-Crooswijk een theatervoorstelling te maken met wijkbewoners, iets waar ik me ondertussen aardig in heb gespecialiseerd, fiets ik naar de universiteit en maak onverwacht toch nog een geweldige schuiver en beland languit in de sneeuw.

Op de foto: vorig jaar in de sneeuw.