vrijdag, april 28, 2006

Je kunt het toch niet meenemen


Het laatste stuk dat ik lees van de stukken die ik besteld heb voor Arto Post Laboro is "Je kunt het toch niet meenemen" waarvoor de auteurs in 1936 de Pulitzer prijs in ontvangst mochten nemen. Net als het stuk waarmee we begonnen (De man die kwam eten) is dit stuk van Hart en Kaufmann. Ik ben bang dat het leuker is dan het Hotel du Libre échange dat we nu definitief gekozen hebben, maar dat is niet zo. Het heeft een erg zoete moraal aan het einde, de boze zakenman komt tot inkeer, hij kan zijn kapitaal toch niet meenemen en iedereen leeft nog lang en gelukkig. Ik hou niet van happy endings, ik word er zo depressief van, zegt iemand in de eerste klucht die ik eind tachtiger jaren regisseerde, "Het belang van Ernst" van Oscar Wilde.
Illustratie: scènefoto van You Can't Take it with You door het Plymouth State Theatre

donderdag, april 27, 2006

Wildplassen

Na ons optreden op het Dunya festival, zo'n jaar of drie geleden, werd ik bekeurd voor wildplassen. Niet onterecht, vond ook ikzelf, want als iedereen het park bij de Euromast zou onderplassen zou het al gauw een zootje worden. Sindsdien heb ik nog heel wat wildgeplast en als je het bedrag van de boete die ik kreeg, ongeveer 45 euro geloof ik, deelt door het aantal plassen dat ik daarna in het wild heb gedaan, dan heb ik per plas niet zoveel betaalt. Maar na de bekeuring wel altijd op redelijk nette plekken, in het bos, in de goot en uit het zicht van de mensen.
Maar in de afgelopen week heb ik een tweetal wildplassers gezien die het op plekken deden waar ik het nooit zou doen. De eerste was rond middernacht op de hoek van de Coolsingel en het Weena, bij het Hofplein en recht voor het Hilton Hotel. Tegen een boompje weliswaar, maar verder open en bloot zonder zich ergens om te bekommeren.
Vanochtend reed ik rond half tien over het fietspad van de Maasboulevard en daar stond beneden aan de weg die langs het water loopt weer een wildplasser. En dan niet met zijn rug naar het verkeer en met zijn piemel richting water. Nee, hij stond met zijn apparaat zodat iedereen kon zien hoe hij daar stond te plassen. Zou het een nieuwe trend zijn?
Alhoewel ik me van lang geleden een keer herinner dat een oudere en enigszins verlopen uitziende vrouw in de Frits Ruysstraat tegen een winkelpui geleund stond, overduidelijk dronken, waarbij onderuit haar rok een grote straal urine op straat kletterde, zodat ik me afvroeg of ze niet alleen nodig moest maar daarbij ook nog eens geen onderbroek aanhad.

woensdag, april 26, 2006

Hotel du Libre échange # 01

Hotel du Libre EchangeDe eerste repetitie. Ik doe eerst een aantal oefeningen volgens de vuur-water-lucht-aarde methode van Helmert Woudenberg. Een aantal spelers hebben er al eens mee gewerkt, een aantal heeft er iets van gezien maar het zelf nooit gedaan en een aantal kent deze methode niet. Maar het geeft mij de gelegenheid te kijken wat voor vlees ik in de kuip heb, hoe de spelers spelen. Mijn eerste speelster, Petra, zegt dat ze moeite heeft met lucht (denken, rede, praten), maar bij alle elementen voegt ze lucht toe en bij lucht zelf laat ze zich niet helemaal gaan. Kirstin, de tweede speelster, is erg krachtig in haar vuur. De vonken spetteren er van af. Zo ga ik een tijdje door. Ik doe nog wat aan scèneopbouw volgens de methode en laat als laatste Irene en Ad nog schakelen tussen de vier elementen ook. Dan houd ik een korte pauze waarin ze even teksten moeten leren zodat ze na de pauze kunnen kennismaken met het stuk.
We doen twee scènes, een scène tussen het echtpaar Pinglet en Marcelle en een scène tussen Maxime en Victoire. Ik laat ze oefenen in terzijdes en in het door de vierde wand heen spelen. Ik streef naar weinig realisme en een groteske speelstijl na. Ik heb er na deze eerste repetitie alle vertrouwen in dat dat gaat lukken.
Illustratie: foto van het tableau de la troupe van de voorstelling uit 2004 van het Théatre du nouveau monde uit Montréal, Canada.

dinsdag, april 25, 2006

De koppelaarster

Ondanks dat het stuk gekozen is, besluit ik de laatste twee stukken ook nog te lezen. Bij "De Koppelaarster" van Thornton Wilder kom ik niet veel verder dan pagina 20. Het boeit me niet en dus leg ik het weg om door te gaan met het vijfde en laatste stuk uit de doos die Sabine van de NVA me heeft opgestuurd, van de schrijvers van "De Man Who Came To Dinner", het stuk waarmee ik begon.
Illustratie: affiche voor "The Matchmaker" (De Koppelaarster) van het Ford's Theatre in Washington.

maandag, april 24, 2006

Hotel du Libre échange

Het volgende stuk dat ik lees is van Georges Feydeau. Lang geleden heb ik van deze schrijver de klucht "Kat in de zak" geregisseerd over een familie die een pianist in huis denkt te halen, die helemaal niet blijkt te kunnen pianospelen. Dit stuk, "Hotel du Libre échange" (1894), is ook een echt Franse klucht over een man die het wel ziet zitten om het aan te leggen met de mooie vrouw van zijn beste vriend. Als de vriend een nacht weg moet dreigt de vrouw hem te bedriegen waarbij de man natuurlijk graag van de gelenheid gebruik wil maken. Ze spreken af in een hotel waar zo'n beetje alle hoofdpersonen elkaar weer ontmoeten. Veel heen en weer geloop en open en dichtgaande deuren. Ik vind het een prachtig stuk en mijns inziens goed te bezetten door de groep die ik ga regisseren, Arto Post Laboro. Het enige probleem is dat het niet te scannen is. Het is een copie van een stencil en de letters zijn op sommige plaatsen tamelijk onleesbaar. De scanner bakt er niets van.
Maar aan het einde van de middag heb ik telefonisch contact met Ad en hij gaat de boekjes bestellen. Het wordt dit stuk.
Illustratie: foto van de voorstelling uit 2004 van het Théatre du nouveau monde uit Montréal, Canada.

zondag, april 23, 2006

Het doek valt

Het derde stuk dat ik opnieuw uit de doos haal van de NVA is "Het Doek Valt", net als het vorige stuk van toneeluitgeverij Vink. Dit stuk lees ik tot de helft. Het gaat over een huis waar een groot aantal vrouwen woont in gezelschap van een generaal. Dat laatste personage doet me ook aan Loenatik denken, aan de majoor. Wat de dames precies in het huis doen wordt me uit de eerste helft van het stuk niet duidelijk. Ze zijn enigszins excentriek en enigszins armlastig, maar waarom ze samen in een groot Engels huis wonen blijft duister. In de eerste helft van het stuk helpen ze de zielige en langzaam stervende hond van een vervelende bewoonster om het leven, uit naastenliefde, en besluiten vervolgens, na het succes van die actie, om de lastige eigenares te vermoorden. De verkeerde wordt per ongeluk vermoordt en dat leidt tot verwikkelingen waarvan ik niet de moeite neem om ze te lezen. Op naar het volgende stuk.
Illustratie: Affiche van De Nieuw Amsterdam voor de voorstelling Doek.

De Terugkeer van mevrouw Savage

Het tweede stuk dat ik lees is "De Terugkeer van mevrouw Savage" van John Patrick. Uitgegeven door de echte komedie en kluchtenuitgeverij Vink. Het wordt me aan de deur bezorgd door Ad van Arto Post Laboro. Het is een stuk dat ze daar al gelezen hebben, of in ieder geval Kirsten, zijn vrouw. Ze heeft ook al een schema gemaakt van wie wanneer op welke pagina voorkomt en een mogelijke rolverdeling. Dit stuk is een soort Loenatik. Een gekkenhuis met een dokter en een verpleegster. Het geld van om het huis in stand te houden is op en op dat moment keert mevrouw Savage terug. Een ontzettend rijke dame die het gekkenhuis en de inwoners zou kunnen redden.
Ik vind het stuk nogal clichématig, het uitgangspunt is dat de wereld waanzinnig is en de bewoners van het gesticht eigenlijk wel mee vallen. De krankzinnige personages gedragen zich natuurlijk vreemd, wat voor de spelers heel aantrekkelijk kan zijn, maar de 'normale' karakters doen ook nogal rare dingen, die niet kloppen bij hun karakter. Niet mijn stuk, dus ik lees verder.
Illustratie: affiche van de film Loenatik

Boskoopmonologen: Cool Casanova

Het is de laatste serie Boskoopmonologen. Voor het eerst ben ik zelf in de gelegenheid alle vijf monologen op rij te zien op de vijf locaties. Ik loop samen met drie van de schrijvers de locaties af en bij de laatste serie, op de Otweg, is de vierde en laatste schrijver aanwezig. Het is een koude dag, een harde wind, alhoewel niet zo hard dat het de monologen stoort. De vorige zaterdagen waren zonniger en warmer. Het is jammer dat deze laatste zo koud is. Kitty begint bij de warme kachel, maar Caroline zit bij het koude water van de Gouwe en doet daar de laatste monoloog. De spelers beginnen zoals afgesproken precies op tijd zodat we van de eerste twee monologen net een klein stukje missen, maar dat geeft niet echt. De strekking van de verhalen is goed te volgen.
Na de laatste monoloog treedt als afsluiting bij het buffet aan de Otweg Het Gebroken Oor op, mijn band, voor het eerst sinds anderhalf jaar. Het optreden is als de repetitie, losjes en ontspannen en ik krijg veel positieve en ook verbaasde reacties omdat natuurlijk bijna niemand weet dat ik zing en speel. Hierbij een klein stukje beeld en geluid van het optreden. Het refrein van het nummer Cool Casanova. (6,8 MB, Quicktime)

zaterdag, april 22, 2006

Oog om oog, tand om tand

Het is eerste stuk dat ik pak uit de doos met stukken die Sabine van de NVA me heeft gestuurd is "Oog om oog, tand om tand" van Eugène Labiche. Een echte Franse boulevardkomedie. Een echtgenoot, een muzikant, wordt door zijn vrouw betrapt als hij naar een dame van lichte zeden gaat en ze waarschuwt hem: "Oog om oog, tand om tand". Ze ziet hem naar binnen gaan en naar buiten bij de dame in kwestie en trekt haar conclusie. Wat zij niet weet is dat de lichtekooi niet is komen opdagen en dat haar man haar helemaal niet heeft bedrogen. Ze legt het aan met een graaf die wel interesse in haar heeft en hij komt bij haar thuis. De graaf wordt voortdurend door de boze echtgenoot buiten de deur gezet maar weet telkens weer binnen te komen. Hoogtepunt is het moment waarop ze vier notarisklerken binnenlaat. Geen dorre ambtenaren zoals je verwacht bij kantoorklerken, maar vier schuinsmarcheerders die het haar best naar de zin willen maken. De echtgenote wordt met de vier klerken in haar eigen huis opgesloten, maar in plaats van dat ze van de gelegenheid gebruik maakt zich te misdragen, volgt ze haar man naar het feest waar hij die avond moet spelen. Volgens een onnavolgbare logica ontwikkelt het stuk zich. Ik geniet er van maar acht het niet geschikt voor mijn groep.
In november regisseer ik Arto Post Laboro uit Schoonhoven, maar ik ben nog op zoek naar een passend stuk. (Wordt vervolgd)

donderdag, april 20, 2006

Optreden

We repeteren voor een optreden. Dat is lang geleden want het laatste echte optreden met het gehele Oor was volgens mij in mei 2004 bij de Audioloop. Onlangs hebben Peter en ik met zijn tweeën opgetreden op Gedichtendag, en zelf heb ik nog eens solo opgetreden in de Theaterstraat maar het is hoog tijd. We spelen lekker, los en ontspannen. Een mix van oud en nieuw. Wat me opvalt is dat het geluid leger is dan ooit, iets wat ik mooi vind. Vroeger werd alles vol gespeeld, te druk. Ik hoop dat het tijdens het optreden ook lukt. Dat vindt plaats na de laatste serie Boskoopmonologen, aanstaande zaterdag aan de Otweg 16, tussen half zeven en half acht. Toegang gratis!
Zaterdag is de vierde en laatste reeks Boskoopmonologen. Klik hier voor de route en de plattegrond. Meer info over De Boskoopmonologen hier

woensdag, april 19, 2006

De Man Die Kwam Eten > Exit

Ik word gebeld door Ad. Er is gisteravond na mijn vertrek nog gesproken over het stuk en over de bezetting. Het lijkt onmogelijk het stuk te bezetten. Er is geen acteur aanwezig die de kracht heeft om Sheridan Whiteside, de mannelijke hoofdrol, te spelen. Dus stelt hij voor dat we een ander stuk zoeken. Hij nemt een stuk, "De Terugkeer van Madame Sauvage," dat ik niet ken. Ik zoek op internet maar kom het nergens tegen. Ik bel met de Nederlandse Vereniging voor Amateurtheater, met de repertoireadvieslijn en leg mijn probleem voor aan Sabine. Ik vertel welk stuk we wilden doen, wat het probleem is en over het soort stuk dat ik zoek. Luchtig, bezetting met veel vrouwen en drie mannen, boulevardkomedie, Labiche, Feydeau.
Een uur of wat later belt ze terug met een aantal titels die ze me op gaat sturen. "Vrouwen geen probleem" van Woody Allen wil ik niet, dat heb ik een paar jaar terug al gedaan, evenals het melodrama "De Twee Wezen", maar ze heeft een aantal titels die me bevallen, o.a. Labiche, Feydeau en Coward. Morgen worden ze per post verstuurd, overmorgen kan ik beginnen met lezen.

De Man Die Kwam Eten # 01

Met een man of elf zitten we rond drie aan elkaar geschoven vierkante tafeltjes en lezen het stuk. De Man Die Kwam Eten. Een ouderwetse Hollywood-komedie rond een radiopresentator die door een ongelukje, uitgegleden op de stoep voor het huis van de familie Stanley, bij het genoemde gezin vlak voor Kerstmis vastzit in een rolstoel. Het is de eerste repetitie, een leesrepetitie. Ik wil dat de groep het stuk zelf ervaart. De grappen hoort. Dat lukt, is mijn idee.
We hebben nog een probleem met de mannen, er zijn er, zoals zo vaak bij veel verenigingen, te weinig. Ik heb het stuk enigszins ingekort en een aantal kleine rollen geschrapt, maar het probleem is er nog steeds. Ik hoop dat het ons lukt het voor volgende week op te lossen, zodat ik echt kan beginnen.
Schoonhoven is wel ver, het is behoorlijk laat als ik eindelijk thuis ben.
Illustratie: The Man Who Came To Dinner gespeeld door het Chanticleer Theatre in 1954

maandag, april 17, 2006

De Boevenplaneet

Toen mijn jongste dochter zo'n twee-drie jaar was had ze zo'n ondeugende uitstraling dat ik vaak zei dat ze ontsnapt was van de Boevenplaneet. Dat is nu zo'n tien jaar geleden. In het Gebroken Oor Archief is een liedje getiteld Boevenplaneet dat nu dus ook zo'n tien jaar oud is. Ik vind vooral het Storm and Thunder-achtige intro en het hele lange uitro erg mooi. De tekst is hier en daar nogal kinderlijk maar dat past goed bij een meisje van twee-drie.
Luister hier naar De Boevenplaneet (mp3, 8,3 MB, 5:59)
Illustratie: Omslag van Zeven Boeven en een bom, een Prisma pocket die ik las toen ik zelf een jaar of tien was. Ik heb geen flauw idee meer waar het boek over gaat. De tekening is van Rudy van Giffen, denk ik, die ook de omslagen en illustraties maakte voor de Bob Evers serie.

zondag, april 16, 2006

Blauwbaardkamer

We staan op blote voeten voor de Blauwbaardkamer. Hilde en ik. We hebben een wit schaaltje bij ons met daarin een rode vloeistof (bloed?). Hilde vist er een sleutel uit die op de deur past en we gaan naar binnen. We staan in het pikdonker en horen een stem. Die spreekt over de durf om naar binnen te gaan terwijl je weet dat je gestraft zult worden. Zo staan we een paar minuten te luisteren. Dan wordt een lucifer aangestoken en zien we een naakte man liggen, op zijn rug, met het hoofd naar ons toegekeerd. We staan achter een gordijn waartussendoor we kunnen kijken. Hij staat op een steekt de kaarsen van een soort van kroonluchter aan. De kroonluchter is gemaakt van botjes, van een konijn? Het is bijna Pasen. Als vier kaarsen zijn aangestoken loopt de man op ons toe en geeft Hilde een hand. Hij neemt haar mee. Hij plaatst haar op een stoel met rood fluweel bedekt. Hij pakt een zinken teil en vult die met water. Dan begint hij haar voeten te wassen. Hij doet het langzaam en zorgvuldig terwijl ik toekijk. Uit de ghettoblaster die rechts van me staat komt nu klassieke muziek, ik denk Bach. Over lijden en verlossing gaat het. Het is bijna Pasen. Als hij klaar is met wassen neemt hij opnieuw de hand van Hilde en leidt haar terug naar de deur. Lachend gaan we naar buiten.
De Blauwbaardkamer van Hanneke Pauw is een theatrale performance/installatie en was te zien op Motel Mozaïque

Boskoopmonologen: Derde reeks

Ik fiets weer van Gouda naar Boskoop en ben van plan ditmaal alle monologen op locatie en op volgorde te gaan zien. Ik rijd langs de hefbrug van Boskoop en zwaai naar Caroline die al klaar zit om Mies te gaan spelen onder de banier die er ook al staat. Alles onder controle, lijkt het. Ik fiets snel door naar de Otweg om de monoloog van Louise te zien. Dan wordt er gebeld. Karen. Of ik wil helpen de banieren bij het gemeentehuis op te zetten en bij het zorgcentrum. Daar gaat mijn plannetje. Ik verander van koers en rijd naar het gemeentehuis. Daar staat Henk al klaar om te spelen. Ik vertel dat Karen er ieder moment aan kan komen met de banier en loop naar de bloemenwinkel De Vier Jaargetijden aan de overkant om vast water te halen. Daar kennen ze me al. Als ik vier emmers water klaar heb staan bij het gemeentehuis komt Karen aanrijden. Ik stuur haar door naar het zorgcentrum met de laatste banier en zet samen met Henk de banier op. Dan fiets ik naar het zorgcentrum. Daar helpt de dame van de restauratie me aan acht emmers en een karretje. Ik tap de emmers snel vol, het worden er uiteindelijk zeven, twee emmers zitten zo stevig in elkaar vast dat ik ze niet uit elkaar krijg, maar omdat het niet al te hard waait moet dat voldoende zijn. Terwijl ik bezig ben komt Peter aan die Marie speelt bij het zorgcentrum. Als ik klaar ben hoop ik nog snel naar Ben te kunnen rijden, maar dat haal ik niet. Terwijl ik naar het station rijd zie ik zijn publiek al de kant van het zorgcentrum op lopen en fietsen. Mijn plannetje is in duigen maar ik zie toch nog drie monologen, Marie bij het zorgcentrum (zie de foto), Chris op het station en Mies bij de hefbrug. Volgende week weer een nieuwe kans.
Eén van de spelers, Ben van Leeuwen, heeft een fotopagina gemaakt met foto's van de monologen, om die te bekijken klik hier. Copyright foto Peter Thissen als Marie: Ben van Leeuwen.
Volgende week is de vierde en laatste reeks Boskoopmonologen. Klik hier voor de plattegrond. Meer info over De Boskoopmonologen hier

zaterdag, april 15, 2006

Public Animal

John Buijsman speelt de voorstelling Public Animal over de dichter en enfant terrible C.B. Vaandrager. Ik zie de voorstelling op Motel Mozaïque, min of meer per ongeluk. Bij de deur van de lift naar de studio van de Rotterdams Schouwburg zit een dame nummertjes uit te delen. De dame leer ik de volgende dag wanneer ik moet werken op het festival, kennen als Margreet. De nummertjes blijken voor de voorstelling van John Buijsman te zijn. Ik neem er ook één. Ik dacht dat ik de voorstelling al gemist had, wist niet zeker of ik er naar toe zou gaan. Het programma dat ik heb uitgeprint blijkt niet helemaal te kloppen. Iets waar ik ook de volgende dag achter kom als mensen bij mijn balie komen die graag naar John Buijsman willen en helaas te laat zijn.
Ik heb nooit eerder een voorstelling van John Buijsman gezien, ken hem van de televisie, maar hoor van alle kanten positieve berichten over zijn solovoorstellingen. Bij de ingang loop ik K. tegen het lijf die op het kostuumatelier van het rotheater werkt. Samen gaan we naar de voorstelling.
Het begin is onmiddellijk goed. Rechts op het podium zitten de muzikanten Keimpe de Jong (toeters) en Andreas Suntrop (snaren) in smetteloos witte pakken met boven hun hoofd een neon aureool. Op de achtergrond op een scherm een beeld van de grafsteen van Vaandrager of Vaan in de volksmond. Ze beginnen gelijk snoeihard te spelen. Muziek waarop een grappige manier citaten van andere muziek in verwerkt zitten. John Buijsman komt op in een bruine montycoat met de soort bril die ik vroeger ophad toen ik als punkzanger optrad. De mijne had rode glazen, deze zijn bruin. Hij vertelt over zichzelf in de derde persoon, de artiest op zoek naar garen en naald om een knoop aan zijn jas te zetten. Het is de flitsende start van een boeiende en ontroerende voorstelling. Alle teksten zijn van Vaan, gemonteerd tot een lange monoloog omlijst door muziek.
Daardoor valt me het verschil op met Onderbuikblues. Ook een lange monoloog, maar die was te lang hetzelfde. Hier is door middel van muziek, door middel van beeld en grappige vondsten (het bakken van een ei in een pannetje, geserveerd op een lp van wit vinyl en uiteindelijke opgegeten vanuit de ingewanden van een typemachine) variatie aangebracht en lucht in de tekst.
Een prachtige voorstelling!

Eerder op de avond heb ik al een mooi kleine voorstelling gezien van een leerling van de Arnhemse toneelschool, in de werkplaats onder het toneel van de grote zaal, een aantal nummers van de IJslandse zangeres Emiliana Torrini die me niet zo kunnen boeien, en de discodansvoorstelling van Marco Berrettini: Sorry, do the Tour! Die voorstelling is helaas te langdradig. Er zit een groot aantal prachtige momenten in, zoals de kleine meisjes in tutuutjes die allemaal tegelijk sterven als zwanen. Maar het is te veel, te lang. De man met de schaar had er wat stukjes uit moeten knippen.

vrijdag, april 14, 2006

Reclamedag: The Bizz of Buzz

Jaarlijks organiseert de Marketing Associatie van de Erasmus Universiteit een Reclamedag. Dit jaar met als thema The Bizz of Buzz, over het fenomeen Buzzen. Wat is Buzzen, werkt het en zo ja, hoe? Dat waren de vragen die ik mezelf stelde voordat ik er naar toe ging. Rondsurfen op internet leerde me dat Buzzen een nieuwe vrom van mond-tot-mond-reclame is, in het Amerikaans Word-of-Mouth of afgekort WOM genoemd. Mensen verspreiden informatie over, maken reclame voor een product via mond-tot-mond reclame, maar niet meer op de gewone manier, nee, ze gebruiken moderne technieken als email, blogs en het internet. Niet omdat ze er geld voor krijgen, nee, gewoon omdat ze ergens enthousiast over zijn.
Ik zit in een groepje met Lucas, vanochtend helemaal uit Maastricht hier naar toegereisd, en Brigitte, geen marketer maar iemand die finance studeert. Op het laatste moment ben ik van groep 3 naar groep 2 geschoven omdat die nog maar uit twee personen bestond. Met zijn drieën zijn we alle drie vreemde eenden in de bijt. Geen van ons studeert marketing aan de Erasmus Universiteit. Zelf val ik natuurlijk sowieso op door mijn leeftijd.
De dag is begonnen met een college van Peeter Verlegh, marketingdocent in Rotterdam. Hij vertelt over zijn onderzoek naar buzz-marketing, de do's and don'ts. Hij vertelt makkelijk en smeuïg, hij was al eens bij Studium Generale te horen maar dat had ik gemist. Een goede spreker. Na hem is Willem van Buzzer aan de beurt, die door Peeter de hele dag verkeerd wordt aangekondigd als zijnde van Buzzer punt NL. Hij vertelt hoe ze werken met 6000 buzzers waarvan er een aantal in de zaal blijken te zitten. Tenslotte houdt een dame (Mirjam? Naam vergeten, ze lijkt een verlengde versie één van mijn schoonzussen) van BVH Dienstencommunicatie een sceptischer verhaal. Hoe nieuw is buzzen eigenlijk en werkt het wel?
Daarna zijn er twee workshops die wij met ons team gaan doen, na een presentatie van twee bedrijven, Microsoft en het al genoemde Buzzer. De presentatie van Microsoft gaat over hun nieuwe besturingssysteem, opvolger van XP, Windows Vista. In de presentatie laat Derk zien hoe slick het er allemaal uit ziet en onze groep besluit dus een campagne op te zetten rondom het "wow-effect!". We bedenken een spel dat via internet verspreid moet worden rondom Pasen. Find the Easter Eggs, een interactief spel waarbij je zelf een haasje bent dat in de Windows Vista omgeving een aantal eieren moet vinden. Interactief te spelen met je eigen vrienden, makkelijk door te mailen naar anderen.
De tweede presentatie is van bovengenoemde Willem van Buzzer. Hij laat zien hoe ze bij buzzer werken. Er is van alle kanten veel kritiek op de cd van Amy Kelly, een Ierse zangeres die momenteel gebuzzd word, en die velen te soft vinden. Wat doe je met negatieve kritiek? Volgens Willem valt dat allemaal mee. Als je de cd zelf niet mooi vindt kan het zelfs nog dat je hem doorgeeft aan iemand anders die er dan weer wel over gaat praten. Voor dit bedrijf moeten we voor hetzelfde Windows Vista een buzzcampagne bedenken. Welke doelgroepen zet je in, hoe geef je de campagne vorm? Wij kiezen voor de 'empty nesters', ouderen van wie de kinderen de deur uit zijn, maar die wel veel geld hebben, een grote markt zijn, die graag foto's en films willen delen via het internet met hun kinderen en vrienden.
Het is een lange en zware dag. Maar welbesteed. Ik ga tevreden en moe naar huis, maar moet die avond dan nog naar Het Oor van Erasmus.
Oordeel zelf over Amy Kelly en klik hier. (Real Media, hi bandwith)

Surface Noise wint Oor van Erasmus

Ik heb al eerder geschreven over Surface Noise toen deze band de juryprijs won van de tweede voorronde van Het Oor van Erasmus. Vanavond wonnen zij in de spannende finale tussen henzelf en de drie andere overgebleven bands, te weten Typhoid Fever, Intra Muros en Locals Only. Terecht, vind ikzelf. Het meest origineel, de beste podiumact, de interessantste liedjes én: een toegift van The Kinks, het nummer Till The End Of The Day, ook nog eens in een bijzondere versie. Kijk, daarmee steel je mijn hart.
Luister hier naar één van de liedjes van Surface Noise: Dramatic Love Songs

woensdag, april 12, 2006

Dark

Ik loop door museum Boijmans op weg naar de poëtische stadsguerilla bij de tentoonstelling Dark. Denk ik. Ik kom uit in het paviljoen en ontdek daar dat ik verkeerd ben. Ik ben niet de enige. Voor me staat een vrouw met een paardenstaart in een Ollie B. Bommeljasje en met blauwe gympen aan, die dezelfde verkeerde weg is gelopen. We kijken elkaar aan en ik zeg dat ik weer niet goed geluisterd heb naar de portier die me de weg wees, zoals altijd. We vinden het wel, zegt ze. Ik kijk op mijn plattegrond en zie dat we naar boven moeten, naar de tentoonstelling, dus lopen we gezamenlijk naar de Spaanse trap. Op de trap stelt ze me een bijzondere vraag.
"Hoe heet jij?" vraagt ze. Ik noem mijn naam. "En jij?" stel ik als wedervraag. Zij noemt de hare. Omdat onze voornamen niet echt veel voorkomend zijn realiseren we ons wie we zijn. Ik ken haar van het subsidiebureau, van galerie TENT en weet dat ze nu in Boijmans werkt. We kennen elkaar alleen van de telefoon en via email maar hebben elkaar nog nooit ontmoet. Ze ziet er anders uit dan ik verwachtte, niet blond, wel knap. "Je werkt nu in Boijmans," zeg ik. "Ik heb in een column van Ernest van der Kwast gelezen dat hij door drie dames is opgesloten in de Stadsgalerij van het museum. Jij bent één van die drie dames."
Als het programma van dichters op de tentoonstelling is afgelopen gaat iedereen naar het paviljoen waar het vervolgd wordt. Ik blijf achter op de tentoonstelling en loop geheel alleen door de verlaten zalen van het museum. Een heerlijke ervaring. Alle kunst voor mezelf. Niet gestoord door andere kijkers. Alleen hier en daar een suppoost die een oogje in het zijl houdt. Voor straf mis ik de uitreiking van het boekje met teksten van het programma, maar dat geeft niet. Dat zou, misschien via de boekenkast, toch maar in de prullenmand belanden.
Illustratie: Rita Ackerman, waarvan op de tentoonstelling Dark mooi werk hangt.

dinsdag, april 11, 2006

De vrouw met de strenge ogen

Voor me fietst een vrouw in een pluizige grijze jas, mooi van pasvorm, chic, er onder uit steken twee welgevormde naakte benen. Het ziet er erg sexy uit, het lijkt alsof ze naakt is onder haar jas. Ik denk aan het schilderij van de Chirico waarop een naakte vrouw met een prachtige rug, van achteren afgebeeld, haar naakte billen op het zadel, de stad in fietst. De stad in dezelfde sfeer als op het bijgevoegde plaatje. Deze vrouw rijdt op een oude wrakkige fiets die niet bij haar jas past. Ik haal haar in en zie dat het 'de vrouw met de strenge ogen' is die ik wel eens in en bij de Plus zie. Haar ogen doen me denken aan een schilderij van Jawlensky dat ik eergisteren in het Haags Gemeentemuseum zag hangen. Ze parkeert haar fiets naast de mijne in de fietsenstalling. Zelf ben ik vandaag ook op een wrakkige fiets, ik wil mijn oude fiets naar de fietsenmaker brengen om te laten repareren zodat ik weer een eigen nachtfiets heb om 's nachts de stad in te gaan.
Illustratie: Giorgio de Chirico. Mystery and Melancholy of a Street

maandag, april 10, 2006

Chinese fietsbel

Zoals mijn voornaam veel voorkomt in Friesland en redelijk zeldzaam is in Rotterdam, zo geldt datzelfde voor mijn Chinese fietsbel. Dus is mijn nieuwe fiets niet compleet zonder mijn Chinese fietsbel. De oude schroeven zijn net te kort voor de dikte van de buis waar hij op moet. Dus fiets ik nog een keer langs de fietsenwinkel voor een paar langere. Om de een of andere reden heb ik de verkeerde schroef als voorbeeld meegenomen. Maar er ligt nog een oude Hollandse fietsbel in de schuur met een stel schroeven die net een paar millimeter langer zijn. Dus nu tingelt mijn nieuwe fiets als vanouds vrolijk wanneer ik over een hobbel in het wegdek rijd.

zondag, april 09, 2006

Het licht en de waarheid

Soms ontstaan de vreemdste verbanden. Op zaterdag ga ik naar de voorstelling Onderbuikblues van het rotheater. Mooi gespeeld en een intrigerend verhaal van een man in de metro die scheldt op de wereld om hem heen. Ik ben niet totaal onder de indruk, vind dat Peter Handke wat meer met het rode potlood in zijn uiteindelijke tekst had kunnen strepen. Aan het einde van het stuk komt een vrouw in onderjurk op met een meer dan manshoge brandende lucifer die in haar tekst de man in zekere zin ongelijk geeft. Hij strijdt tegen de lelijkheid maar is zelf lelijk. Ze wekt de suggestie de waarheid en het licht te zijn. Tenminste dat is mijn associatie. Maar ik ben niet zeker.
De volgende dag ben ik in het Gemeentemuseum in Den Haag. Hopend op gratis toegang in verband met het museumweekend, blijkt genoemd museum niet deel te nemen aan dit evenement. Voor mij niet echt erg, want ik heb een museumjaarkaart, voor mijn vrouw moet betaald worden. Gelukkig was het parkeren gratis. Op de tentoonstelling Courbet en de naakte waarheid maak ik een foto van mijn vrouw. Ik loop een aantal zalen verder over de tentoonstelling vol vrouwelijke naakten tot ik het me realiseer. Op het schilderij dat ik zojuist gefotografeerd heb staat een vrouw die een lamp omhoog houdt. Ik loop terug. Ik lees het bordje naast het schilderij. De Waarheid.

zaterdag, april 08, 2006

Boskoopmonologen: Tweede reeks

Ik lig op mijn buik op de kade van de Gouwe in Boskoop en met een emmer schep ik water op. Wie had kunnen denken dat ik dit zou doen voor mijn project de Boskoopmonologen? De banieren zijn gearriveerd die moeten aangeven waar het publiek moet zijn voor de monologen. De banieren staan op een voet die gevuld wordt met tachtig liter water in vier gelijke compartimenten van twintig liter elk. Ik haal het water uit de Gouwe voor de monoloog van Caroline die Mies speelt, de vrouw van Jan Boskoop, hoofdfiguur van de Boskoopmonologen. De enige figuur die zelf niet aan het woord komt. Helaas is er deze middag opnieuw weinig publiek komen opdagen. In de krant heeft een artikel gestaan, maar dat heeft het nog niet gedaan, zorgen voor veel publiek. Alle publiek dat aanwezig is is geronseld door de deelnemers aan het project. Er zijn klachten over de publiciteit.
Caroline, en ook de anderen, speelt de monoloog mooi en ontroerend, over een vrouw die steeds verder van haar man verwijderd raakt. Ontroerend.

Met andere woorden: komt dat zien. Klik hier voor de plattegrond.
Meer info over De Boskoopmonologen hier

Nieuwe fiets

Onverwachts blijk ik twaalf en een half jaar in dienst te zijn. De personeelsorganisatie heeft een fout gemaakt. Het heuglijke feit is al drie jaar geleden gepasseerd maar zij verkeerden in de veronderstelling dat a.s. 15 juni het feestje zou zijn. Plotseling krijg ik een stapeltje geld in mijn schoot geworpen dat ik belast in ontvangst kan nemen of ik kan kiezen het geld te gebruiken voor een nieuwe fiets zonder belasting over het bedrag te betalen. Ik kies het laatste en koop een fonkelnieuwe Gazelle. Ik voel me als Piet Pelle en besluit de volgende dag op mijn nieuwe fiets vanaf Gouda langs de Gouwe naar Boskoop te rijden.

vrijdag, april 07, 2006

Carillon

Het carillon van de universiteit speelt Ne Me Quitte Pas van Jacques Brel als ik mijn fiets uit de stalling haal. Vroeger, toen mijn kantoor nog op de vijfde verdieping was, luisterde ik tussen de middag vaak naar het carillon. Nu we verhuisd zijn naar de zeventiende zitten we net te hoog om het goed te kunnen horen. Er zijn mensen die zich ergeren aan het carillon. Die blijkbaar liever in stilte lunchen. Ik ben niet zo iemand. Ik vind het tot de folklore van deze universiteit behoren. Het carillon is ons in 1969 door de gemeente geschonken en blijkbaar zijn er nog steeds enthousiastelingen die de moeite nemen het iedere dag te bespelen. Geen standaard muziekje op ieder uur, nee, live muziek door een echte beiaardier. Dit keer dus Ne Me Quitte Pas van Jacques Brel. Duizend keer gehoord, vind ik het nog steeds mooi, en zelfs, en dat verbaast me nog het meest, door het carillon. Vaak worden er populaire deuntjes gespeeld die ik niet vind passen bij het geluid en de klankkleur van een carillon. Dit nummer past wonderwel. Zacht melancholiek getinkel van belletjes doet me mijmeren over verloren liefdes, een dode geliefde, geheime liefdes en verboden liefdes.

I'm not like everybody else

In zijn Lof der Zotheid-lezing voor Studium Generale vertelt Bas Haring over het gegeven dat sommige ideeën net als virussen beter in staat zijn om te overleven dan andere ideeën. Waarom denken we over zoveel dingen hetzelfde terwijl we niet weten of zo'n idee goed is voor onszelf, goed is om te overleven. Over sommige dingen denken we hetzelfde omdat ze waar zijn, zoals dat de aarde rond is. Andere ideeën zijn handig. Je kunt je maar beter niet mengen in een ruzie tussen twee Hell's Angels. De derde soort ideeën is niet waar en niet handig. Toch denken we ze en verspreiden ze zich zonder dat we dat willen. Eén van die ideeën is het idee dat we beter willen zijn dan iemand anders.
We spiegelen ons aan idolen, die we tot voorbeeld stellen, om net zo te worden als die ander. We willen niet lijken op de willekeurige man of vrouw in de straat. Ik heb altijd gehouden van het nummer I'm Not Like Everybody Else van The Kinks omdat ik niet wilde zijn als ieder ander. Nog steeds wil ik dat niet. Ik wil nog steeds bijzonder zijn, onvergelijkbaar met ieder ander. Het liefst wil ik uniek zijn. Ondertussen wordt dat steeds moeilijker. Ik ben een vader als ieder ander, ik draag kleren als ieder ander en ga dagelijks naar kantoor als ieder ander. Ik heb een weblog als ieder ander. Toch roept van binnen nog altijd een stemmetje: "Ik ben anders!"

donderdag, april 06, 2006

Verboden Liefde

We spelen de hele avond het nummer Verboden Liefde (met wat uitstapjes tussendoor, o.a. Let's Stick Together van Bryan Ferry, het tegenovergestelde van Verboden Liefde). Ik vraag aan Ernst of ik de cd die we hebben opgenomen mee naar huis mag nemen omdat ik benieuwd ben naar het resultaat. Volgens mij is er een mooie opname uitgekomen. Dat mag. Maar aan het begin van de repetitie-avond was de stroom al een keer uitgevallen van het opnameapparaat, en tijdens het zogenaamde finalizen, het definitief op de cd schrijven van de opnamen, gebeurde dat nog een keer. Thuisgekomen blijkt niets op de cd te staan. Na heel lang wachten vindt de computer de tracknummers, de tracks en de tijd dat een nummer duurt. Als ik ze afspeel hoor ik enkel een lichte ruis. Verboden muziek?
Kunst: Verboden Liefde door Hildegarde Handsaeme

woensdag, april 05, 2006

De Boskoopmonologen: De plattegrond


Van de route langs de Boskoopmonologen heb ik een kaart gemaakt, met de tijden en welke personen op welke tijd te verwachten zijn. Dat maakt het een stuk makkelijker de juiste plekken te vinden. Druk de kaart af op een A4-tje en ga komende zaterdag (of één van de twee zaterdagen daarna) op pad!

Klik hier of op de plattegrond voor een grote versie van de plattegrond

dinsdag, april 04, 2006

De Pimko's

Wij zijn de Pimko's wat doen wij hier? Wij maken feest en drinken glaasjes bier!

Thomas, de kostuumontwerper van Narisk, geeft les op de AKI, de Academie voor Kunst en Industrie, de kunstacademie waar ik meer dan vijfentwintig jaar geleden op heb gezeten. Hij heeft me het boek geleend dat is gemaakt ter ere van vijftig jaar AKI. Het boek zoeft me als in een teletijdmachine terug in de tijd. Naar de tijd van de Pimko's, de Suzannes, en de tijd dat ik nog regelmatig affiches en flyers ontwierp.
Hiernaast de flyer voor de Pimko's, ontworpen door Frits M. Woudstra (rechts op de foto).

maandag, april 03, 2006

De Angstige Stad

Ik heb voor het eerst sinds lange tijd een grafisch ontwerp gemaakt. Voor de jaarlijkse Rotterdam Lezing met als titel De Angstige Stad. Die wordt elk jaar georganiseerd door Studium Generale i.s.m. het AD Rotterdams Dagblad, het Studentenpastoraat en de bibliotheek. Vinod had me gevraagd een flyer en een poster te ontwerpen. De drukker had een fout gemaakt en de posters in plaats van op A3 op A1 afgedrukt. Daardoor moesten we een week langer wachten op de A3-posters en als goedmakertje hebben ze ons een stuk of dertig van de A1-posters gratis geleverd. Nu heb ik een prachtig groot formaat afdruk van mijn eerste ontwerp sinds vele jaren.

zondag, april 02, 2006

Narisk # 27

De laatste voorstelling heeft een soort van loomheid die me wel bevalt. De sfeer van een lange dag, er zit een grote rust in de voorstelling. Daardoor is-ie iets minder dan die van de dag ervoor, maar toch goed.
Nadat we het decor hebben afgebroken gaan we uiteen. Ik ga die avond vroeg naar bed.

zaterdag, april 01, 2006

Narisk # 26

De tweede voorstelling is de beste. Niet al te grote spanning, alles op zijn plaats. We bsluiten om de beamer de hele voorstelling lang aan te laten en dat werkt. Sommige beelden krijgen we als cadeautje geschonken.

De Boskoopmonologen: De busrit

De volgende ochtend reis ik in mijn trouwpak naar Alphen aan den Rijn voor de officiële opening van het Oude Routes, Nieuwe Wegen-project. In het nieuwe gemeentehuis wordt iedereen ontvangen om vervolgens per bus langs een aantal billboards te rijden waarop de foto's zijn tentoongesteld die voor de fotowedstrijd zijn gemaakt. In de bus houdt één van mijn spelers, Ben van Leeuwen die Chris speelt, zijn monoloog en mag ik het eerste exemplaar van het boekje dat gemaakt is van alle vijf monologen uitreiken aan de commissaris van de koningin van Zuid-Holland. Ik moet vragen wie dat is want ik weet niet hoe die er uit zit. Ik vraag het aan een hoge piet van Kunstgebouw en de man blijkt schuin voor hem te zitten. Ik hoop maar dat hij het niet gehoord heeft. Als ik hem het boekje later geeft laat hij daar, als dat wel zo is, in ieder geval niets van blijken. Ik vind het een beetje een saaie man, een kantoormens als ieder ander. Geen kleurrijke figuur als de burgemeester van Rotterdam of een Vonhoff of een Wiegel.
We stappen uit de bus in Boskoop, gaan niet door naar het officiële gedeelte in Alphen. Ben en Paul lopen naar het station waar Ben zijn monoloog nogmaals moet doen. Ik loop naar Henk en Anton die bij het gemeentehuis staan.
Gelukkig zijn er een vijftal toeschouwers als Henk aan de eerste monoloog begint. Hij doet het prachtig, verstild. Als Anton later dezelfde monoloog doet zijn ook twee schrijvers van de partij, de andere twee schrijvers zaten in de bus en gaan op een andere dag zien hoe het project geworden is. Later op de middag zie ik nog drie andere monologen op de boerderij van Ans Verkleij, ik deel bloemen uit aan iedereen en rijd tevreden terug naar Rotterdam voor de tweede voorstelling van Narisk.