woensdag, mei 31, 2006

International Dance Event

Vanavond vindt in het Bibliotheektheater (Hoogstraat 110, Rotterdam) het International Dance Event plaats. Met jazzdans, Bollywood dans, Latin Showdans, Kathak, streetdance en global streetdance. Aanvang 20.00 uur, toegang gratis. Daarom vandaag een mooi filmpje van een Indiase tempeldans dat ik heb opgespoord op het wereldwijde web.

Indiase tempeldans, klik hier
Meer informatie over het Dance Event: klik hier

dinsdag, mei 30, 2006

In de modder

Als ik bij de fietsenstalling aan kom rijden komt er juist iemand uitgelopen. Ik haal snel het pasje uit mijn zak om te voorkomen dat de deur van de fietsenstalling dichtgaat voordat ik er ben. Zodat ik in één keer naar binnen kan fietsen. Langzaam rijd ik het hellinkje af en hou mijn pasje voor de lezer. Ik wil in één keer doorrijden maar de deur gaat net een klein stukje dicht en daarna weer open. Daarom moet ik nog iets meer remmen. Ik houd in, sta even stil, verlies mijn evenwicht en val dan met fiets en al in een plas. In de modder. Zelf heb ik niets, maar de rechterkant van mijn broek is helemaal vies en nat. Zo kom ik op mijn werk aan, in een vieze broek.

maandag, mei 29, 2006

De lezeres

Miou-Miou is de lezeres in de film van Michel Deville naar het boek van Raymond Jean. "Meer dan ooit is in dit verhaal het lezen een onbestrafte zonde" staat te lezen in de aanbevelingen over het boek van Raymond Jean op de website van Amazon. Ze leest voor uit De Maupassant, Karl Marx en markies De Sade. Gisteravond laat was de film te zien op TV5, maar ik ben wijs en volg de raad van mijn vrouw op de film op te nemen, naar bed te gaan en de film de volgende dag te bekijken.
Miou-Miou, die in de film de lezeres speelt, heeft iedere nieuwe dag in de film een andere kleur wanten en trui aan en een andere kleur muts op het hoofd. Telkens alledrie in dezelfde opvallende kleur, felblauw, felrood, hardgroen.
Uiterlijk doet ze me denken aan de Vrouw van de Zee, alleen heeft zij donkerbruine ogen en de Vrouw van de Zee groene. Graag liet ik me nog een keer door haar voorlezen net als vroeger, bijvoorbeeld de verhalen uit Het Erotisch Labyrint van Alina Reyes. Maar ik weet dat dat niet kan.

zondag, mei 28, 2006

Hij droomt van jou

Hij droomt dat hij bij jou in de auto zit. Het is een regenachtige, bewolkte dag en de ruiten van de auto zijn beslagen. Jij kijkt vriendelijk lachend naar hem terwijl hij met jou praat. De auto staat in de buurt van een strandje. Jullie staan op een camping in de buurt en hebben elkaar hier ontmoet. Hij loopt naar buiten, trekt zijn schoenen en sokken uit en voelt de warmte van het water. Het is nog fris. Te koud om te zwemmen.
Dan is het ochtend. Hij ziet jou bij de ingang van het douchegebouwtje op de camping. Hij loopt met een handdoek onder de arm naar binnen naar de herenafdeling. Op een gang komen de deuren van de douchecabines uit. Hij loopt verder naar een zaal waar aan het plafond zo'n twintig of vijfentwintig douchekoppen hangen. Het is een kale zaal, aan alle kanten betegeld met grauwe tegels. Hij drukt op een knop en alle koppen beginnen warm water te spuiten. Als hij klaar is droogt hij zich af.
Hij ontbijt in een grote eetzaal. Dan trilt zijn mobiele telefoon. Een bericht van jou. Het is een filmpje. Je staat in een douchecabine, je bovenlichaam is ontkleed. Je beweegt sexy heen en weer voor hem. Als je je handen naar beneden beweegt om je slip uit te trekken stopt het filmpje. Hij glimlacht.
Zo wordt hij wakker, glimlachend.
Foto: Regendruppels van de Wereld in Waterdruppels

zaterdag, mei 27, 2006

Regendag

Ik fiets door de stad en bemerk dat ik ben aangestoken door de observaties van Maarten Koning in Het Bureau. Ik zie een man op een tandem met zijn zoon van tien achterop. De man is ouder dan ik, de zoon is jonger dan mijn jongste dochter. Moeizaam brengt hij de fiets weer op gang als het stoplicht weer op groen springt. Ze zijn op fietsvakantie en hebben een regendag, net als wij toen we op fietsvakantie waren. De hele dag blijft het regenen.
Zelf fiets ik rond door Rotterdam om mijn ADSL-aansluiting weer in orde te maken. Naar de Mediamarkt voor een netwerksnoer, naar Leen Bakker voor een lampje, naar de doe-het-zelfwinkel in de Lusthofstraat. Terwijl het blijft regenen. Als dit de vakantie was zou ik vrolijker zijn, zouden de beelden die ik zag afwisselend en nieuw zijn. Nu rijd ik langs bekende plaatsen die er vandaag grijs en grauw uitzien.
Foto: Regendruppels van de Wereld in Waterdruppels

vrijdag, mei 26, 2006

Bureau na vijf etmaal afgesloten

Gisteren, op Hemelvaartsdag, is Het Bureau afgesloten. De hoorspelserie van de NPS heeft met 474 afleveringen zijn einde bereikt. Dat is ongeveer 5 etmalen aaneengesloten luisteren wil je het allemaal beluisteren. Vanaf ongeveer aflevering 360, dat weet ik niet meer precies, heb ik meegeluisterd en ik moet zelf nog vijf afleveringen luisteren. Want ik beluister Het Bureau als podcast, dus nooit direct via de radio. Maar tot nu toe heb ik zo'n 27 uur lang geluisterd naar dit langstlopende Nederlandse hoorspel gebaseerd op Nederlands dikste boek. In het begin dacht ik nog vaak dat ik het op zou geven, maar op den duur werd het verslavend. Het boek had me al nooit aangetrokken, ik lees liever de belevenissen van de verdwenen wereld van Marcel Proust dan de wereld om me heen van het leven op kantoor. Maar op weg naar of komend van mijn eigen bureau luisterde ik graag even een kwartiertje naar de belevenissen van Maarten Koning, gespeeld door Krijn ter Braak. Een beetje een norse man, volgens de schrijver te nors en met te weinig relativeringsvermogen. Ook geniet ik van de prachtige achtergrondgeluiden, ritmisch geknip van een schaar als hij bij de kapper zit, het voortdurende geluid van lepeltjes die in kopjes roeren tijdens de koffiepauzes op het bureau. En natuurlijk de muziek van de Beau Hunks. "Nobody loves you when your down and out" in allerlei variaties.
Binnenkort is het voor mij dus eveneens afgelopen, maar mocht ik het na afloop al te erg missen dan zijn er nog 359 onbeluisterde afleveringen. Toch denk ik niet echt dat ik dat ga doen, er zijn nog zoveel andere podcasts in de wereld. De bijna vier onbeluisterde etmalen Bureau zullen door mij onbeluisterd blijven.

Le Grand Meaulnes

Mijn dochter heeft me opgedragen iedere keer als ik ergens op visite ga een oud boek mee te nemen, om er voor te zorgen dat mijn boekenkast niet steeds verder uit gaat puilen. Voor mijn vader die woensdag jarig was neem ik als bijcadeautje het boek "Le Grand Meaulnes" mee (Nederlandse titel: "Het Grote Avontuur"), het enige voltooide boek van Alain Fournier dat ik net met veel plezier heb uitgelezen.
Ik vraag hem of hij het al heeft. "Dat heb ik als zes keer gelezen," antwoordt hij. "Dan neem ik het weer mee," zeg ik, "Nee," zegt hij terwijl hij het boek terugpakt. "Maar nog nooit in het Frans." Dan weet ik dat ik het juiste cadeau heb meegenomen. Later bekent hij dat hij het boek 'slechts' vier keer heeft gelezen, mijn moeder heeft het tweemaal gelezen. Het is dan ook een prachtig boek waarvan ik haast zeker weet dat ik het vast nog eens ga herlezen.
Het is vandaag Hemelvaartsdag, 101 jaar geleden, op 1 juni 1905, zag Alain Fournier op Hemelvaartsdag de vrouw die hem zou inspireren tot het boek dat hem beroemd zou maken. Toen hij haar vele jaren later weer zag, in 1913, voltooide hij het boek.
Foto: Alain Fournier in 1913. Een jaar later werd hij gedood in de Eerste Wereldoorlog.

donderdag, mei 25, 2006

Dina

"Een goed kunstwerk kan de hele wereld omvatten." Cornelis Zitman, beeldhouwer, is te gast in het programma Kunststof, een dagelijks radioprogramma op Radio 1 van zeven tot acht 's avonds. Het lichaam van Dina, van wie deze uitspraak is, kan zeker heel wat omvatten. Zij was het model van o.a. Aristide Maillol en heeft op zevenentachtige jarige leeftijd de tentoonstelling van Zitman in het museum Beelden aan Zee geopend.
Foto: Mediterranee van Aristide Maillol, in brons te zien in Museum Boymans van Beuningen

dinsdag, mei 23, 2006

Onrust

De voorzitter is in het grijs/groen gekleed, in dezelfde kleuren als de grijze wand en het groene schoolbord achter haar. Ze spreekt gelijkmatig en rustig. Ze heeft iets uit te leggen aan het personeel van het bureau. Er wordt onderzoek gedaan of er een reorganisatie moet komen. Ze verduidelijkt haar verhaal met lichtbeelden op de achtergrond. Er is een voornemen tot reorganisatie. Alles klinkt logisch tot de discussieronde begint. Er wordt zelfs gelachen als ze vertelt over het gerucht dat iedereen wordt ontslagen die geboren is voor 1950. Dan komen de vragen. De eerste vragensteller zit helemaal vooraan. Hij stelt zijn vragen zacht en is van tijd tot tijd nauwelijks te horen. De antwoorden van de voorzitter wel.

Maar dan komen de moeilijke vragen. Het vloeiende verhaal van de voorzitter stokt. Waarom wordt alleen het bureau aangepakt en blijven de faculteiten buiten schot? Betekent dit dat als Pietje die bij een faculteit werkt en hetzelfde werk doet als Jantje die bij het bureau werkt en dit niet efficient blijkt te zijn, dat Jantje wordt ontslagen? is de vraag van de eindredacteur. De voorzitter wil op deze vraag niet antwoorden, evenals op de vraag of er afspraken zijn gemaakt met de decanen van de faculteiten. Hoe kan het anders dat de faculteiten niet aangepakt worden, zelfs als mocht blijken dat daar ook fouten worden gemaakt? De vraag rijst wie er de baas is op de universiteit. En wie de klanten zijn? Zijn dat de faculteiten of de studenten?

Langzamerhand gaat de voorzitter steeds meer in de achtergrond op. Na meerdere vragen vallen pijnlijke stiltes. De zaal begint leeg te druppelen. Iedereen heeft genoeg gehoord en trekt zijn eigen conclusies. Het verhaal dat bedoelt was om de onrust onder het personeel weg te nemen, heeft de onrust aangewakkerd. Zoals in de voorstelling van zaterdag God bekende geen plan te hebben, zo lijkt het alsof het college geen plan heeft. De voorzitter is op drift geraakt in een grote grijsgroene zee. Hopelijk verdrinkt ze niet.
Foto: een lachende voorzitter in minder woelige tijden

maandag, mei 22, 2006

Oops, we did it again and again

Niet alleen het songfestival was afgelopen zaterdag (helaas of gelukkig zonder Nederlandse deelnemer, dat laat ik aan de lezer over) ook het studenten singer/songwriterfestival Nootuitgang waarover ik al eerder in de weblog schreef. Namelijk over de Rotterdamse voorronde die net als vorig jaar gewonnen werd door het damesduo O.E.P.S. En wat gebeurt er in de finale? Juist! Ze winnen voor de tweede keer de derde prijs! Klik op de foto om hun liedje te horen. Meer te weten komen over het festival en luisteren naar het winnende Nijmeegse liedje kun je hier.

zondag, mei 21, 2006

Vossenjacht

Ik ben uitgenodigd voor de jubileumvoorstelling van KRT. Vroeger was dat het Katholiek Rotterdams Toneel, al enige tijd is het katholiek in klein veranderd. Ze bestaan nu 75 jaar en vieren dat met de voorstelling "Vossenjacht" van Ben Volpone, een tijdgenoot van Shakespeare, in een bewerking van Hugo Claus. Ze hebben me uitgenodigd omdat ik in het najaar wellicht bij hun ga regisseren. Daarom is het een goed idee om de spelers te zien met wie ik eventueel ga werken.
Ik zie een vrolijke komedie waar het spelplezier vanaf spat, zoals ze dat meestal zeggen. Ik geniet vooral van de spelers die op zijn overdrevenst spelen, het stuk behoeft geen realistisch spel. Een aantal elementen uit de commedia del'arte zijn gebruikt, maskers en driehoekige zuilen, maar het is niet tot in al zijn consequenties een commedia del'arte stuk. Dat geeft ook niet want het is niet zo geschreven. Dat is eerder nog een well made play, in de eerste scène wordt een mes getoond dat in het laatste bedrijf wordt gebruikt. Al met al een plezierige middag.
Daarna wordt er geborreld. Er zijn veel oud-leden op komen dagen voor wie het een echte reunie is. Ik drink een drankje, praat wat met een aantal spelers en met de regisseur en ga dan naar huis. Nu moet ik gaan nadenken wat ik hen wil laten spelen.
Vossejacht door KRT, gezien op zondag 21 mei in 't Kapelletje, wordt niet meer gespeeld, dit was de laatste voorstelling.

zaterdag, mei 20, 2006

Madonna's Man

Als we bijna bij De Zondvloed zijn begint het te regenen. Mijn vrouw stapt af om haar regenjas aan te trekken terwijl ik liever door wil fietsen. Ik weet dat we nog maar honderd meter van De Zondvloed zijn verwijderd. Ik schuil in een bushokje en als ik weer opstap is mijn achterband plat. We lopen verder. De regen wordt gelukkig minder tijdens het lopen. De Zondvloed is het oude casino op Katendrecht. Ik ben hier eerder geweest voor een dansvoorstelling. Binnen is het kaal en leeg. Er zijn nog maar weinig bezoekers en echt veel worden het er ook niet. We begroeten bekenden en drinken een kop koffie. Mijn vrouw vindt de koffie zo vies dat ze haar kopje niet leegdrinkt. Dan begint de voorstelling.

"Madonna's Man" is geschreven door Daphne de Bruin en gaat over Jozef en Maria als gewone mensen. Over hun gedachten over de zwangerschap van Maria, en over de geboorte, het leven en de dood van Jezus. Eerst komt Jozef aan het woord, dan komt Maria er bij en tenslotte God. De voorstelling bestaat voornamelijk uit losse monoloogjes, er is bijna geen contact tussen de personages. Dat vind ik jammer. Wat zich ontspint is een mooie kluwen van 'wat gebeurd zou kunnen zijn', maar er vindt geen dramatische confrontatie plaats.
God vertelt ons dat er geen plan is waar de schepping en de mensheid naar toe gaat, maar wat was dan zijn bedoeling met Jezus, zijn zoon? Grappig is zijn ontevredenheid over Jezus, God als de Heer der wrake tegenover Jezus als zijn zoon die liefde predikt. Al met al een prachtig gespeelde en humoristische voorstelling waar ik van genoten heb maar die me met enkele vragen achterlaat.
Op de terugweg als ik van metrostation Kralingse Zoom naar huis loop krijg ik nog een zinloze zondvloed aan regen over me heen. Met dank aan de Heer.
Madonna's Man met Astrid van der Laar, Marc Eikelenboom en Reinier van Mourik. Regie: Paul van Soest. Madonna's Man wordt nog gespeeld in Theater Roth, Kuipershof 8, Vlaardingen, op 22, 23 en 24 september. Reserveren: 06-50 43 59 02. Aanvang: vrij/za: 20.30, zo: 15.00 Entree € 7,50

vrijdag, mei 19, 2006

Storm

Als ik tussen de flats vandaan kom word ik bijna van mijn fiets geblazen tegen één van de twee paaltjes. Ik fiets verder naar de Plus supermarkt met voorop mijn fiets een grote tas met oude kleding voor de derde wereld of een ander goed doel. Daardoor kan ik maar met één hand fietsen en word ik voortdurend heen en weer geslingerd door de wind. Als ik de bocht omga bij Hal 4 zie ik mijn jongste dochter me tegemoet fietsen. Ik groet haar vluchtig met mijn ene hand aan het stuur, de andere aan mijn tas, knik ik even snel met mijn hoofd. Ik moet plots even denken aan de vrouw met de strenge ogen. De laatste keer dat ik haar zag had ze een rood regenjackje aan waardoor ze er eensklaps als een twaalfjarig meisje uitzag.

donderdag, mei 18, 2006

Why don't you return?

Omdat Ernst een opmerking maakt dat ik zo weinig uptempo-nummers schrijf, schrijf ik een nieuw nummer, een soort Bob Dylan- en Johnny Cash-pastiche, in ieder geval een echt cowboynummer. Als Huib met de opname-apparatuur aan komt zetten realiseer ik me dat Ernst vanavond niet aanwezig is. Desondanks nemen we het nummer op. Het heet "Why don't you return?" en is het eerste nummer in tijden dat ik in het Engels schrijf. Het gaat over een man die staat te wachten op zijn meisje dat niet op komt dagen. Hij loopt een café binnen, valt in slaap en wordt gewekt en op straat gezet door de serveerster als het café sluit. Dat alles in een vrolijk uptempo shuffle. Een fijn contrast.
Ik wilde graag een stukje laten horen van het nummer op dit weblog, maar mijn modem werkt niet naar behoren dus is het onmogelijk het nu op de site te zetten. Misschien later.
Foto: Bob Dylan in 1965

woensdag, mei 17, 2006

Oliva

Tijdens onze lunch ter ere van onze trouwdag praat mijn vrouw met de kok van Oliva die tien jaar geleden het koude buffet voor mijn veertigste verjaardag heeft verzorgd. Ze staan ver van mij af en ik kan hen absoluut niet verstaan. Daarom worden hun bewegingen een soort geluidloos ballet van gebaren. De gebaren van mijn vrouw zijn Hollands, zijn gebaren zijn Italiaans. Regelmatig gaan zijn handen de lucht in. Omdat hij naar me toe staat zie ik ook zijn gezicht bewegen, vol expressie. Hij ziet mij, zijn hand gaat omhoog ter begroeting, maar het geluidloze gesprek gaat verder. Even later komt hij naar me toe om me de hand te schudden en nog later komt hij onze bestelling brengen, twee frittata's, een heerlijk luchtige omelet met spek, gedroogde tomaat, ui en rucola op twee soorten grof brood besmeerd met groffe pesto in de kleuren rood en groen.

maandag, mei 15, 2006

Hel

Mijn vrouw ligt te slapen nadat ze onze dochter heeft weggebracht die vandaag vertrokken is naar Engeland. Ik denk ik niet aan de vierde verjaardag van onze trouwdag. Ze ligt zo vredig te slapen dat ik haar niet wil wakkermaken en laat haar liggen. Als ik weer langs het kapelletje kom staat daar dezelfde man. Nu trekt hij net een Craven "A" uit een vuurrood pakje sigaretten. Terwijl hij hem opsteekt spreek ik hem aan: "En?" vraag ik, alsof er geen dag tussen ons gesprek heeft gezeten. "Ik probeer haar te vergeten," zegt hij, "maar het lukt niet." Ik knik. "Het is als met dat geheugenonderzoek. Er zijn twee groepen die een rijtje met dierennamen moeten lezen. Alle dierennamen moeten onthouden worden, alleen de ene groep krijgt daarbij als opdracht dat ze de ijsbeer moeten vergeten. Een uur later worden beide groepen overhoord. De groep die alle dieren mag onthouden haalt een willekeurige gemiddelde score. De groep die de ijsbeer niet mag onthouden scoort veel slechter, maar niemand is er in geslaagd de ijsbeer te vergeten. Zo voel ik mij ook. Ik vergeet alles, maar haar niet. Er is nog geen dag voorbij gegaan waarop ik niet aan haar gedacht heb." En bidden lukt ook niet, zeg ik. "Nee," zegt hij en strijkt een lucifer aan om zijn sigaret aan te steken. Norwegian Wood (This Bird Has Flown), denk ik onwillekeurig. Als een phoenix uit de as rijst de gedachte aan haar steeds opnieuw in zijn hoofd. Zoals de personen in Huis Clos in het stuk van Sartre elkaar voortdurend blijven dwarszitten tot het einde der tijden en zo elkaars hel vormen, zo is de gedachte aan haar voor deze man de hel op aarde.

zondag, mei 14, 2006

Leven en dood

Tijdens mijn skaterondje zie ik bij de vijver aan de Kralingse Zoom eerst een ganzenpaar met zes kinderen, schattige gestreepte ganzenkuikens, dat ik gisteren bij hetzelfde rondje in de andere richting ook al zag. Daarna zie ik op het traject van de Parkshuttle, de bus zonder chauffeur die mensen van de Kralingse Zoom naar het Rivium brengt, het lijk van een dode muis. Op de foto bijna onzichtbaar want in dezelfde kleuren als het asfalt, in het echt in 3-d iets beter zichtbaar.

zaterdag, mei 13, 2006

Hemel

Voor het kapelletje staat een man te wachten. Hij haalt een Gauloise uit het hemelsblauwe pakje en steekt hem op. Ik denk aan K. Schippers die deze week onverwacht de Libris Literatuurprijs won. Daar doet de man me even aan denken. Hij inhaleert langdurig alsof hij weken lang niet gerookt heeft en nu de schade wil inhalen. In eenmaal extra veel schade wil aanrichten aan zijn luchtwegen. Ik wil doorlopen maar hij spreekt me aan.
"Ieder jaar kom ik hier," zegt hij, "en altijd is het kapelletje verlaten, maar nu..." Hij maakt een gebaar naar het kapelletje. Binnen zit een negerin op haar knieën te bidden. Haar ogen zijn gesloten en ze lijkt ver weg in haar devotie. "Ooit was ik verliefd, eigenlijk ben ik het nog steeds," gaat de man verder en neemt een trek, "maar ik raakte haar kwijt. Dat was hier, op deze plek, op een vrijdag de dertiende, mijn ongeluksdag. Ik zei voor de grap dat ik hier in dit kapelletje met haar wilde trouwen. Ze schrok. Ik geloof niet dat ze geloofde dat ik het niet zo serieus meende. Of wellicht was ik te snel met mijn opmerking. Die viel in ieder geval niet in goede aarde. Nu kom ik hier ieder jaar op dezelfde datum terug om te bidden voor haar terugkeer. Niet dat het me geluk gebracht heeft."
Hij laat een pauze vallen. Ik knik ten teken dat hij door moet gaan met zijn verhaal. Maar dan staat de negerin in het kapelletje plotseling op. Ze richt zich op en loopt op ons toe. Ik zie hoe mooi ze is. Ze heeft een prachtig glanzende mahoniehoutkleurige huid. Haar ogen lijken zwart licht af te geven. Ze lijkt geraakt door een goddelijk licht. De blikken van de man en de negerin kruisen elkaar kort, de man verslagen, de vrouw verlicht. De man keert me de rug toe en loopt naar binnen om de lege plaats in te nemen. Ik kijk de negerin na. Op straat ligt een halve Gauloise, de rook kringelt omhoog naar de stralend blauwe hemel.

vrijdag, mei 12, 2006

Vandaag en vandaag

In Worm speelt theatergroep Rotjong de voorstelling Vandaag en vandaag. Vier dialogen over verlangens, over kiezen en over het gaan voor één ding en niet voor van alles een beetje. Acht jonge spelers spelen twee aan twee de vier korte toneelstukken, speciaal voor Rotjong geschreven door vier jonge schrijvers. Het meest geraakt word ik door MDMA van Enver Husicic en gespeeld door Randy Cruden en Céline Heijerman, een spannende dialoog over verleiding en verkrachting. Het lijkt wel een zichzelf repeterende gramofoonplaat, de dialoog herhaalt zich, tussendoor is er een spannend vormgegeven beeld van de verkrachting van het meisje door de jongen. Is het werkelijkheid of fantasie? Dat blijft in het midden.
Ook geniet ik erg van de dialoog tussen Zoer en Bus, geschreven door Maarten Bakker en gespeeld door Sandro Lima en Melissa Fortes. Over een verboden liefde tussen broer en zus, de zus wil er mee stoppen, de broer wil er mee doorgaan. Het is altijd een genot naar Sandro te kijken als hij toneelspeelt, zijn open gezicht, zijn humor. Ik heb van hem genoten in Straat, nu geniet ik opnieuw.
De andere twee dialogen zijn niet minder van kwaliteit maar de bovengenoemde twee doen me het meest. Gaan kijken dus!
Vandaag en vandaag van Rotjong is nog op 13, 14 en 15 mei te zien in Worm en op 29 en 30 september in Locus 010. Informatie en boekingen: Lindsay 06-14619920, lindsay@rotjong.nl en natuurlijk www.rotjong.nl

donderdag, mei 11, 2006

Oops, I did it again!

Voor de tweede maal wint het duo O.E.P.S. in café Plan C met een cabaretesk liedje de Rotterdamse voorronde van de singer/songwriterwedstrijd voor studenten Nootuitgang. Er is sterke concurrentie op deze geweldige avond die gepresenteerd wordt door Yuli Minguel, ooit deelnemer aan de eerste Idols. Er is een knappe zanger met gitaar, Niclas, die wordt begeleidt door twee bronstige blazers zoals hij zelf zegt, met een trompet en een trombone. Vooral deze combinatie is bijzonder en zou een reden zijn om op te vallen in de uitverkochte finale in Enschede op zaterdag 20 mei. Mijn andere favoriet is of zijn Yvette en Yop. Yop is zanger van de groep Surface Noise die vorige maand het Oor van Erasmus won. Zij zingen met zijn tweeën een mooi liedje over de onder- of opgaande zon, begeleid door gitaar en synthesizer. Het heeft grote charme en intimiteit die ze goed weten over te brengen. De jury kiest hen samen met O.E.P.S. als gedeelde favoriet, het publiek kiest O.E.P.S. en daarmee is het pleit beslecht. Zij gaan volgende week op weg naar Enschede. Zelf had ik graag gezien dat iemand anders had gewonnen, nu lijkt het of er maar twee mensen van de Erasmus Universiteit Rotterdam zijn die iets kunnen terwijl de avond bol stond van talent. Dat neemt niet weg dat ik ze veel succes wens, vorige keer eindigden ze als derde, ditmaal op naar nummer 1!
Op de website van Nootuitgang kun je alvast stemmen op je favoriet en luisteren naar enkele van de deelnemers. O.E.P.S. staat daar uiteraard nog niet bij. De topscore tot nu toe is voor Robert Zwamborn van de TU Delft met het nummer Someday in July met 34% van de stemmen. Mijn persoonlijke voorkeur gaat uit naar Très b (zie foto) uit Maastricht, luister hier zelf naar Très b.

woensdag, mei 10, 2006

Korenveld met kraaien

Enige tijd geleden berichtte ik over de wedstrijd van dagblad Trouw met als titel Het Mooiste Schilderij van Nederland. Het was een beetje weggezakt in mijn achterhoofd maar nu is het moment daar dat er gestemd kan worden. Er zijn tien schilderijen genomineerd waaruit gekozen kan worden. Zelf heb ik jammergenoeg geen schilderij aangedragen. Meest bijzondere schilderij is dat van Reinhart Dozy die volgens de zoekmachines helemaal geen schilder is maar een beroemde arabist en kenner van de Oosterse wereld. Hij is vertegenwoordigd met een Drents droomlandschap. Misschien zat hij in het Midden-Oosten te dromen van thuis.
Favoriet op dit moment is Het meisje met de parel van Vermeer met 25% van de stemmen. Uit politieke overwegingen had ik willen stemmen op het meest moderne schilderij, dat is van Robert Zandvliet (zie illustratie) maar uiteindelijk heb ik zelf gestemd op het Korenveld met kraaien van Vincent van Gogh omdat ik dat van de tien genomineerde schilderijen toch het mooiste vind.

dinsdag, mei 09, 2006

Helicopter

De helicopter landt vlak voor ons op het gras van het uiteinde van de Wilhelminapier. We zitten met de collega's te lunchen op het Maaskantterras ter ere van mijn twaalf en een halfjarig jubileum als ambtenaar. Mijn fiets heb ik al geïncasseerd maar dit is mijn feestje. Ik heb getracteerd op zelfgebakken chocoladetaart en daarna zijn we per watertaxi vertrokken naar Hotel New York. Met een meer dan een half uur durende omweg door de havens van Rotterdam, langs de bajesboot en prachtige hijskranen. Straks keren we weer terug naar ons werk met de watertaxi maar nu zitten we gezellig te eten. Ik heb gekozen voor de kipwrap met pittige jalapenasaus en het smaakt me goed. Nicoline die naast me zit had de burgemeester al opgemerkt die een eindje verderop in een microfoon staat te praten. Een veiligheidsbeambte staat een eindje verderop maar alles ziet er vredig uit. Belangrijke mensen worden niet vermoord in complotten, maar door gekken die een mes of pistool trekken waar weinig tegen te doen is. Er rijdt een ambulance voor en een brandweerauto en we vermoeden dat de burgemeester een interview geeft over de veiligheid in de stad of over diensten als de ambulance en de brandweer. Totdat twee helicopters komen aangevlogen en landen op het gras. Van de rechterhelicopter is de onderste helft van het glas feloranje en achter het glas zit een vrouw die op een pop lijkt, op haar oranje benen weggelopen uit Thunderbirds. Is het Lady Penelope die hier haar opwachting komt maken. Het haar is net zo keurig opgemaakt, een plastic kapsel uit de oude doos. Het lijkt de koningin wel! Het is de koningin! Niet om mij te feliciteren met mijn jubileum zoals ik kortstondig hoopte. Ze loopt naar de burgemeester en samen lopen ze naar het World Port Centre. Ik probeer met mijn mobiel een foto te maken maar de koningin is op de foto niet meer dan vier pixels groot. Sowieso ziet ze er naast onze burgemeester erg klein uit. Een pop die uit de doos is gelaten. Niet met oranje benen zoals leek toen ze in de helicopter zat, maar een wezen uit een andere wereld dan de onze.

maandag, mei 08, 2006

Narisk # 28

We hebben de verplichting nog een voorstelling van Platte Tekst in Humanitas te spelen. Door omstandigheden is die voorstelling al een paar keer uitgesteld. Nu zou die op 15 mei gespeeld gaan worden. Vanavond is de repetitie. Maar Liesbeth is ziek. Buikgriep. Dus kunnen we niet repeteren. De allerlaatste voorstelling begint steeds meer als mosterd na de maaltijd te voelen. Eigenlijk heeft niemand er nog zin in. Morgen ga ik de mevrouw van Humanitas bellen om te zien of we er nog onderuit kunnen komen. Misschien heeft niemand bij Humanitas behoefte dat we komen spelen. Anders is een nieuwe optie de 22e of de 29e mei. Dan wordt het dus nog later. Alleen nog maar meer mosterd na de maaltijd.

zondag, mei 07, 2006

Hotel du Libre échange # 02

Ik bestudeer het script van het stuk Hotel du Libre échange om te zien of ik nog iets kan of wil schrappen om het stuk sneller te maken, in te korten. Dat blijkt niet makkelijk. Alles hangt met alles samen. Ik schrap hier en daar wat terzijdes en monoloogjes, maar in totaal kom ik denk ik niet verder dan een pagina of drie. Hij kan er wat van die Georges Feydeau. Geen woord teveel. Een goed geschreven stuk, grappig en onderhoudend. Ik heb er zin in!
Illustratie: Georges Feydeau

zaterdag, mei 06, 2006

Of/niet

Of/niet is een voorstelling van Tg Stan waarin Harold Pinter gecombineerd wordt met Alan Ayckbourn. De spelers van Tg Stan spelen voor het eerst sinds jaren weer samen met hun vieren zonder anderen en wilden politiek engagement en situatiekomedie met elkaar combineren. Hoewel beide soorten stukken even goed gespeeld worden en dat is heel erg goed, blijft de inhoudelijke reden voor die combinatie behalve die persoonlijke redenen, duister. Party Time gaat over een club waar iedereen bij wil horen en Tg Stan is een groep toneelspelers waar je graag bij zou willen horen. Als je toch zo goed zou kunnen spelen als deze vier acteurs! Dit gedeelte staat in een naar en koud licht dat de kilte van het stuk goed verbeeldt. Het stuk Relatively Speaking is een comedy of errors, een spel der vergissingen waarin de verwarring op een kluchtige manier steeds verder oploopt. Zo zou ik graag mijn Feydeau gespeeld zien. Ik doe vanavond in ieder geval inspiratie op. De spelers staan in Party Time op een leeg en kaal toneel met plastic tassen en voor het tweede stuk halen ze alle attributen uit die tassen. Het water voor het geklots in de badkamer, het gras om de tuin te verbeelden. Ik lach me een bult. Het stuk speelt nog in de Toneelschuur in Haarlem en de Brakke Grond in Amsterdam en is echt een aanrader.
Meer informatie over Of/Niet met film- en audiofragmenten op de website van Tg Stan

vrijdag, mei 05, 2006

The Sheer

Het is 5 mei. Na een spetterend optreden van Saunawest, winnaars van de Grote Prijs van Zuid-Holland, treedt The Sheer op. Zij worden dit jaar per helicopter van Bevrijdingsfestival naar Bevrijdingsfestival gevlogen en doen ook Rotterdam aan. De zanger roept ons op "radio" naar 4411 te sms'en dan ontvangen we de nieuwste single "The girl that lost her mind" en steunen we tegelijk Mensen in Nood. Natuurlijk ben ik bereid om op deze manier twee vliegen in één klap te slaan. En een leuk nummer van The Sheer en tegelijk een goed doel steunen, dat kan niet elke dag. Maar helaas... Eenmaal thuisgekomen blijkt de downloadservice van Free Record Shop, geen Mac, geen iTunes en geen iPods te ondersteunen. Ik vul mijn code in op de site van The Sheer en er start geen download. Volgens de site niet omdat ze tegen de Mac zijn maar omdat ze een ander beveiligingssysteem voor de tracks gebruiken. Toch verdacht. Waarom geen twee versies aangeboden, één voor de Windowsgebruiker en één voor de Macgebruiker? Dat is toch niet zo moeilijk?

donderdag, mei 04, 2006

Tigra


Ik was een paar dagen op vakantie o.a. in Antwerpen, het land van de Tigra-lady. Ze bestaat nog steeds maar nu met een waarschuwing over haar dodelijkheid op het pakje, een ware femme fatale. Vanaf vandaag weer dagelijks nieuwe berichten op mijn weblog.

Fedde Spoel