dinsdag, juli 18, 2006

Wrijven

Op mijn knieën zittend wrijf ik de linoleum vloer. Stukje bij beetje wrijf ik elke tegel op. Ik moet denken aan een Japanse prent van een man die een spiegel opwrijft. Zijn benen in een vreemde houding, gekruist of zoiets, één arm naar voren met in de hand een doekje. Eerst heb ik de vloer schoongemaakt met water met een beetje ammoniak, nu gebruik ik half water, half poetsmiddel, volgens de gebruiksaanwijzing op de verpakking.
Ook denk ik aan Paul, die me ooit vertelde dat hij het dweilen van de vloer van het huis van zijn moeder als een soort van bidden beschouwde. Het leert je nederigheid, zo'n eenvoudige basale handeling. Onderdanigheid. Een beetje een Zen-gedachte wat me weer terugbrengt bij de Japanner op de prent.
Illustratie: schoonmaakmiddelen voor de linoleum vloer

maandag, juli 17, 2006

In De Talententuin VII

Tijdens het optreden moeten wij terug met het bootje, anders moeten we tot één uur 's nachts blijven. Dat willen we niet, maar ik kom graag nog een keer terug.
Foto: Fedde

In De Talententuin VI

Als we klaar zijn met optreden treedt een jazzcombo op, met saxofoon, piano, bas, drums en zang. De zangeres is een lange dunne vrouw met donker haar, zonder borsten, zoals je er tegenwoordig veel ziet in Nederland. Ze heeft een in de breedte gestreept jurkje aan boven een donkere legging. Misschien zijn die streepjes bedoeld om haar toch iets breder te doen lijken. Hetgeen jammerlijk mislukt. Haar benen houdt ze gebogen en haar rug ook waardoor ze een beetje een S lijkt. Ze lacht voortdurend met ogen als dunne streepjes en een grote brede mond vol grote tanden. Die uitdrukking is ontwapenend. Ze wekt de indruk van iedereen te houden. Ze heeft een mooie stem waarmee ze jammergenoeg wat afgezaagde jazzliedjes zingt. Dan vervormt haar gezicht in vreemde grimassen, maar toont, op een andere manier ontwapenend, haar gevoelens.
Foto: Willem

Het Gebroken Oor in De Talententuin

Het Gebroken Oor tijdens het optreden, v.l.n.r. Peter, Huib, Ernst, Fedde en Willem.

zondag, juli 16, 2006

In de Talententuin V

We spelen een lekker optreden, zonder Frans, want die is al op vakantie. Dus ik bas en behoudens een paar kleine foutjes gaat dat goed. We spelen een ruige set voor het diner en een rustige set tijdens. De wind waait het geluid soms een beetje weg, maar we krijgen veel goede reacties. "De bas staat je goed," is één van de reacties. Ik voel me Sting, Paul McCartney en Hennie Vrienten tegelijk.

In de Talententuin IV

De tuin is uitgestrekt en er staan schilderijen langs het pad en sculpturen. Het weer is geweldig als ik het pad afloop, dwalend en op weg naar het einde.
Beeldje van een naakte vrouw

In de Talententuin II

Peter

In de Talententuin III

Ernst

In de Talententuin

Na even zoeken vinden we de plaats waar de boot moet aanleggen. Twee jongens in groene t-shirts en Huib staan al te wachten bij het water. Dit is veengebied. Overal lange sloten water met daartussen veldjes met boomkweek. Dit is Boskoop. Hier kun je alles kopen om een bos aan te leggen. Bamboe, buxuxhaagjes. Na even wachten komt een plat bootje aan. We wachten op Willem tot hij me belt. Hij blijkt verkeerd gereden naar de plaats waar de bezoekers en niet de artiesten van De Talententuin moet opstappen. Kort daarna zien we de witte Volvo komen en kunnen we op de boot.
We varen in hel zonlicht tussen de plantages door op weg naar de Talententuin. We stappen uit bij een terras bij een boerderij, laden uit en krijgen een drankje aangeboden. Nu begint het wachten. We zijn er om drie uur en hoeven pas om vijf uur op te treden. Nadat we even op het terras hebben gezeten, loop ik de tuin in en verken ik het terrein. Aan het einde van het pad is een grasveld met opnieuw een bar. Hier zal het avondprogramma plaatsvinden. De twee jongens, theatermakers, hebben hun spullen opgesteld. Het is hier rustiger dan op het eerste terras waar de band staat te spelen die voor ons is. Ik loop nog een stukje om en kom op het kampeerterrein. De bezoekers kunnen ook een nacht blijven en hier kamperen. Er staat een prachtige geïmproviseerde douchecel, gemaakt van een hokje en een tuinslang. Ik ga op een paar boomstammetjes zitten en lees wat in de schaduw. In afwachting van ons optreden.

vrijdag, juli 14, 2006

Jamie Lidell

"Multiply" heet de grootste hit van Jamie Lidell en dat is precies wat hij doet. Hij vermenigvuldigt zijn stem, maakt er samples van, zet ze in een loop en maakt op deze manier de begeleiding van zijn liedjes. Daaroverheen zingt hij die dan weer. En prachtig zingen kan hij. Op een gegeven ogenblik verliest hij zichzelf in de techniek en blijft hij als een house-dj doorgaan met het maken van ritmes en geluiden. Dan verslapt de aandacht van het daarvoor uitzinnige publiek. Maar als hij een echt liedje zingt met zijn mooie stem heeft hij onmiddellijk de aandacht terug.
Hij wordt begeleidt door een vj die sierlijk om hem heen ronddanst en op de achtergrond voortdurend voor nieuwe beelden zorgt. De vj is gemaskerd en luistert naar de naam Pablo. Tot en met het einde van de show houdt hij zijn masker op.
Behalve de hierboven genoemde dip heeft Jamie het publiek volledig in de hand en laat het er uit eten.
Als toegift geeft hij het succesnummer "Multiply" en iedereen zingt mee en gaat volledig tevredengesteld naar huis.

donderdag, juli 13, 2006

Nostalgie

Als de kapster mijn haar wast denk ik aan mijn moeder. Ze waste onze haren nog toen we al tieners waren omdat ze niet geloofde dat we het zelf goed genoeg zouden doen. Met haar sterke slanke vingers masseerde ze onze hoofdhuid. Zonder pardon ging ze door als we zeep in onze ogen kregen. Streng en doortastend ging ze door. Als nu de kapster mijn haar wast denk ik daar met weemoed aan terug. Herinnerd aan mijn jeugd, aan de douchecel in het ouderlijk huis waar dit ritueel op vijdagavond plaatsvond. Drie grote jongens moesten onderhanden genomen worden. Daarna met zijn allen met natte haren op de bank voor de tv. 1 van de 8, de Berend Boudewijnshow. Nostalgie. De kapster knipt mijn haren jongensachtig kort.

Generale repetitie

Vanavond vindt de generale repetitie plaats van ons optreden in Boskoop, aanstaande zaterdag in De Talententuin. Huib heeft eindelijk een nieuwe snare gekocht, het kleine trommeltje met aan de onderkant metalen snaren dat in het midden staat bij een drumstel. Of het daaraan ligt is niet zeker, maar we spelen vanavond lekker. Soms loopt er iets mis en vliegen we in een nummer uit de bocht, maar over het algemeen gaat het goed. Ikzelf weet de juiste balans te vinden tussen niet al te moeilijk doen op de bas en niet al te eenvoudig te spelen omdat ik niet beter kan. Een nummer wordt op mijn verzoek geschrapt omdat ik vind dat ik het niet goed genoeg kan spelen (Het geeft niet wat je me te eten geeft). Ik heb er zin in.
Het Gebroken Oor speelt a.s. zaterdag 15 juli 2006 aan het einde van de middag om 17.15 uur in De Talententuin. De boot er naar toe vertrekt om 16.00 uur. Meer info op de site. Komt dat zien!

woensdag, juli 12, 2006

Koele nacht

Het is een koele nacht als ik langs de Lek terugfiets uit Ammerstol. Boven de rivier hangt een prachtige ronde maan, groot en lichtgeel. Tijdens de rit stijgt de bol langzaam hoger en wordt witter en koeler van kleur. De hitte van de dag is totaal verdwenen en het is heerlijk fietsweer.
Vanavond heb ik de theatergroep meegedeeld dat ik I. uit de groep heb verwijderd en iedereen is opgelucht en blij. Een moeilijke maar naar de reacties van de groep te oordelen, juiste beslissing. We hebben een tekstrepetitie gedaan in de tuin van één van de spelers. Het stuk duurt ongeveer zo lang als ik voorspeld had. Drie maal drie kwartier, een echt avondvullend stuk.
Het laatste stuk langs de IJssel, tussen de Algerabrug en De Esch fiets ik illegaal boven op de dijk, dat gaat een stuk sneller en is minder vermoeiend dan benedenlangs over het fietspad waar je voortdurend moet stijgen en dalen. Ik kijk wel voortdurend om of er geen politieauto aan komt. Vanaf het fietspad beneden kijken twee skaters naar me omhoog.
Illustratie: in tegenstelling tot wat vaak beweerd wordt zie ik onderweg veel koeien op het land, en ook dit paard in de wei.

dinsdag, juli 11, 2006

Le Rouge et le Noir

Voor slechts twee eurokwartjes koop ik "Le Rouge et le Noir" van Stendhal in twee delen bij het Rotterdams Leeskabinet. Twee jaar geleden vertrok ik naar Italië met Stendhals "De Kartuize van Parma" in mijn bagage. Een boek dat ondanks het afgeraffelde einde grote indruk op me maakte. Dat boek speelde in de streek waar ik naar toe op vakantie ging. Voor mijn vakantie naar Turkije is dit Franse boek minder geschikt.

maandag, juli 10, 2006

Familiebedrijf

Als ik de bocht om fiets merk ik dat mijn voorspatbord helemaal los zit. Ik pak hem aan de onderkant beet en tegelijkertijd zie en hoor ik een ringetje over de straat rollen. Ik stap af, zoek het ringetje. De moer is van de bout waarmee het spatbord vastzat en niet meer te vinden. Met het spatbord in de hand fiets ik vanuit de stad richting huis en stop bij de fietsenwinkel waar mijn fiets vandaan komt.
In de werkplaats is een ouder echtpaar bezig. Aan de kassa staat de oude vrouw met het grijze haar in een paardenstaart die daar altijd staat. De fietsenverkoper/maker is bezig een klant te helpen. Een jongere vrouw met bril loopt op me toe om mij te helpen. Het is zaterdagmiddag en druk in de zaak. Het is een familiebedrijf, realiseer ik me opeens. Vader en moeder, dochter en schoonzoon. De vrouw aan de kassa kan ik niet plaatsen. De vader, een tanige en slanke man, ziet er uit als een oude wielrenner. De vrouw met de bril verkoopt me een borgmoer. Ik zet hem er zelf op. "Zo, je fiets al aan het slopen?" vraagt de fietsenverkoper/maker in het voorbijgaan als ik moer stevig aandraai.
Ik stel hem een wedervraag over mijn derailleur. Bij de school van mijn jongste dochter ben ik onder gelach van de oudste dochter met de fiets gevallen en mijn derailleur is verbogen. Of ik die kan terugbuigen? Dat kan niet, er moet een nieuwe haak aan. Ai, daarvoor ben ik niet verzekerd, enkel voor diefstal. Ik besluit het nog even zo te laten en fiets naar huis.

zondag, juli 09, 2006

Verloren dag

Morgen is het een rustdag in de Tour de France. Vandaag is het er één hier in huis. Iedereen is loom. Het weer nodigt niet uit naar buiten te gaan. Ik doe 's middags een dutje, mijn vrouw 's avonds. Denise is gistermiddag al in slaap gevallen. We draaien wat om elkaar heen zonder iets uit te voeren. Zondag. Stilte voor de storm. Morgen gaan de dames het huis schilderen. Nog een week en we gaan op vakantie naar Turkije. Ik lees wat in drie verschillende boeken en hang rond in huis. Ik kook eten, schrijf een paar emails en in mijn blog.

zaterdag, juli 08, 2006

Camping Rotterdam

Uiteindelijk komt het allemaal goed. Even denk ik dat ik de nacht alleen moet doorbrengen in een tent op Camping Rotterdam. Ik heb een plek en overnachting voor twee personen gewonnen dankzij de Uitmail van het Rotterdams Uitburo. Mijn vrouw wil niet, mijn oudste dochter wil niet, mijn jongste wilde wel maar heeft het gevoel dat ze het te druk heeft. Ze moet haar vriendin helpen met de voorbereiding van haar verjaardagsfeestje. Dan zegt de moeder van de vriendin dat dat echt niet nodig is, dat het echt leuk is om met haar vader naar Camping Rotterdam te gaan en dat ze deze kans niet moet laten schieten. Dus kijken we met zijn vieren naar de voorstelling van theatergroep BARR, een prachtig gestileerde bewerking van 'Kleine Teun' van Alex van Warmerdam, alles in de kleuren rood en wit (het decor), en blauw en wit (de kostuums). Met een levende geit tegen de dijk waarover vroeger de trein reed die noord en zuid met elkaar verbond. De trein rijdt al jaren onder de grond, de dijk ligt er nog. Vanaf boven heb je een geweldig uitzicht over de rivier en de bruggen. Dan kijken we naar en dansen bij de Cuban Brothers, seksistische heren die fantastisch dansen op enigszins afgezaagde discomuziek. Vrouw en oudste dochter fietsen naar huis, Denise en ik blijven achter.
Ik slaap nauwelijks, lang na middernacht vindt nog een gesprek plaats vlak naast de tent. Begeleid door housemuziek probeert een jongen of man één van de aanwezige dames te versieren. Of het lukt blijft in het ongewisse, op zeker moment vertrekken ze naar de Stille Disco die elders op het terrein blijkbaar nog aan de gang is. Als ze vertrokken zijn moet ik pissen en loop naar het toilet. De Stille Disco is inderdaad nog in volle gang. Met koptelefoons op hun hoofd bewegen de dansers over het voetbal- en basketbalveld.
Om zeven uur ben ik alweer op. Het is heerlijk weer. Door de zonnige straten loop ik naar de bakker op het Stieltjesplein. Toerist in eigen stad. Als een echte toerist bekijk ik de omgeving, het standbeeld ter ere van Koningin Wilhelmina op het Burgemeester Hofmannplein, de Maas, de foto van de oude Willemsbrug tegen een gevel. Met twee croissants en twee broodjes kaas keer ik terug naar mijn dochter en ontbijt met haar in de zon op ons picknickkleed.
Illustratie: Boomerangkaart als reclame voor Camping Rotterdam

vrijdag, juli 07, 2006

Nachtelijk ongeval

"Modiano is een meester in het oproepen van welke emotie en sfeer dan ook," schrijft Arnon Grunberg op de achterkant van het boek "Nachtelijk Ongeval" (Accident Nocturne). Dat is niet waar. Zoals in elk boek schrijft Modiano over vergeten plaatsen, vervagende herinneringen en is de sfeer zoals in elk boek melancholiek. Er is zoals altijd een onzichtbare vader die zich bezig houdt met licht criminele handelingen. In dit boek is zijn vader op het moment van het nachtelijk ongeval zojuist verdwenen om nooit meer terug te keren. Er is een meisje, Hélène Navachine, dat uit het oog is verdwenen, maar niet uit het hart. Op dat moment wordt de schrijver, op de rand van volwassenheid, aangereden, maar een hotel gebracht, overgebracht naar een kliniek en komt in contact met de vrouw die hem heeft aangereden, Jacqueline Beausergent. De rest van het boek is een zoektocht naar deze vrouw. Langs pleinen en straten en in café's in een nachtelijk Parijs, op zoek naar de zeegroene Fiat die hem aanreed. Met behulp van plattegronden en kaarten. Ze roept herinneringen op aan een vroeger ongeval en hij is benieuwd of deze vrouw dezelfde is als degene die hem eerder heeft aangereden. Zo suggereert hij verbanden tussen personen die er misschien helemaal niet zijn. Tussen de grote man ("Het schijnt dat hij bepaald geen koorknaapje is") die hem naar de kliniek brengt en zijn vader. Tussen de zwarte hond uit zijn jeugd die is overreden. Aan het einde van het boek komt een prachtige scène voor waarin hij een zwarte hond volgt die hem aan deze hond doet denken en die misschien een reïncarnatie is van de doodgereden hond. In zijn surrealisme deed de scène me denken aan "De Eerste Leerschool der Liefde" van Flaubert waarin één van de hoofdpersonen ook voortekenen ontleent aan een zwerfhond. Het thema van de eeuwige wederkeer wordt daarnaast verbeeldt in de figuur van de mysterieuze dokter Bouvière door wie hij in contact komt met Hélène.
Adressen en plaatsen spelen een belangrijke rol, vooral door het adressenboekje van zijn vader dat hij altijd bij zich draagt. Op een gegeven moment is er een lijstje uit het telefoonboek met de namen van de bewoners van nummer 4 op de Avenue-de-Mun waarvan hij vermoedt dat Solière, de man die hem naar de kliniek heeft gebracht, er woont en die hem in contact zou kunnen brengen met Jacqueline:
Borscher (J.): PASSY 13 51
Fin. en Onr. Goedmaatschappij Trocadéro: PASSY 48 00
Destombe (J.): PASSY 03 97
Dupont (A.): PASSY 24 35
Goodwin (Mevr. C.): PASSY 41 48
Grunberg (A.): PASSY 05 00
Mc Lachlan (G.V.): PASSY 04 38

De zesde persoon op de lijst is Arnon Grunberg die de tekst op de achterflap heeft geschreven. Dat kan na het lezen van dit boek geen toeval zijn.

donderdag, juli 06, 2006

Portret


Portret van Julia, onze oudste dochter, dat ik heb gemaakt als verjaardagscadeau voor mijn vrouw. Deel twee, onze jongste dochter, moet nog volgen.

woensdag, juli 05, 2006

Jarig

Vandaag is mijn vrouw jarig, maar niet getreurd want:
Ouderen zijn het gelukkigst
Mensen zijn niet het gelukkigst als ze jong zijn. Ze worden gelukkiger naarmate ze ouder worden, maar dat hebben ze zelf niet goed in de gaten. Dat concluderen onderzoekers van de University of Michigan en het VA Ann Arbor Healthcare System in het juninummer van Journal of Happiness Studies. Ze vroegen enkele honderden jongeren (21-40 jaar) en ouderen (60+) hoe gelukkig ze waren en hoe gelukkig ze dachten dat iemand van hun eigen en de andere leeftijdscategorie was. Ook werd de jongeren gevraagd te voorspellen hoe gelukkig ze op hun 70ste denken te zijn, en de ouderen om zich te herinneren hoe gelukkig ze op hun 30ste waren. Beide leeftijdscategorieën dachten dat 30-jarigen gelukkiger zouden zijn dan 70-jarigen, terwijl het omgekeerde duidelijk het geval was.
Lees verder

dinsdag, juli 04, 2006

Dinsdagimpressies

Op de stoep aan de Blaak staat een jonge vrouw met lang kroezend haar, ze doet me een beetje denken aan Katja Schuurman, een insect te redden. Met een stokje licht ze het op van het trottoir, het lijkt een hommel of een bij. Vlak ernaast ligt de cirkel van haar kabelslot, haar fiets staat op de standaard. Ik blijf even staan kijken hoe ze worstelt het beest op het stokje te krijgen. Als het gelukt is loopt ze met het beestje balancerend op de rand van haar stokje naar de rand van het trottoir. Ik stap op en fiets verder.



Langs de Lek zitten overal groepjes mensen te baden. Het is warm, het is heet. In diverse bochten van de rivier zijn bochten waar zich kleine strandjes gevormd hebben. Ik fiets voorbij, nergens is beschutting, de zon brandt op mijn hoofd. Twee oudere mensen zitten te zoenen, dat vertedert me.



Groningse mop op de radio: een boer en een knecht werken al twintig jaar samen. 's Ochtends bij aankomst zegt de boer "Moi" en de knecht antwoordt: "Moi". 's Avonds bij het afscheid vindt hetzelfde ritueel plaats. Boer: "Moi", knecht: "Moi". Op een dag komt de knecht aanrijden op een gloednieuwe fiets. Zegt de boer: "Zo, nije fiets?" en ze gaan aan het werk. De volgende dag komt de knecht na twintig jaar trouwe dienst niet opdagen. De hele week komt de knecht niet meer. Dan komt de boer zijn knecht op de markt tegen: "Hé, waarom kom je niet meer?" - "Dat voortdurende ge-ouwehoer over mijn fiets!"



De lijstenmaker heet Bart Peeters maar lijkt er niet op.


maandag, juli 03, 2006

De felle gloed

Flaptekst:
Burning bright of zoals de Nederlandse titel luidt De felle gloed is een boek van de grote Amerikaanse auteur en Nobelprijswinnaar, John Steinbeck. Een hopeloos verlangen kwelt joe Saul; het verlangen naar een zoon. Hij weet niet dat hij die zijn jonge vrouw Mordeen nooit zal kunnen schenken. Mordeen die zielsveel van hem houdt, wil niets liever dan hem een kind geven, maar zij weet dat Joe Saul haar niet kan bevruchten. Door haar liefde gedreven, omdat zij zijn verdriet om het gemis van een kind, niet langer kan aanzien, vraagt ze een andere man de zoon, die Joe Saul van haar wil hebben.
Een gegeven als dit kan alleen uitgewerkt worden door een zo groot schrijver als Steinbeck. De felle gloed is een menselijk drama met grote spanningen geworden, een drama van liefde, trots, vernedering en zelfopoffering.
Fragment:
Het was nu volkomen duister in de keuken en heel in de verte rommelde de donder. Victor legde zijn hoofd op haar knieën en de tijd en het jaar draaiden verder en verder zoals de aarde draait, zwaaiend als een tol. Het jaar veranderde en de wereld vloog door de grote ellips. Het jaar en de seizoenen draaiden boven het huis weg. In Mordeen groeide de baby. En het jaar rolde verder.
'Ik heb daar ook aan gedacht,' zei Victor. 'Mijn verstand kan zeggen dat ik moet gaan - maar ik zou weigeren. Dat weet ik. Want ik denk aan de zomer die nu op z'n eind loopt en de stoppels op het veld en het hooi dat uit de staken in de schuur puilt en de afgewaaide appels in de boomgaard. En aan jou - de zwelling onder je borsten, en mijn kind dat tegen de zachte muren schopt en zich omdraait, en dat ik niet in staat zal zijn mijn hand daar te leggen en het bewegende leven te voelen.'
'Stil, Victor. Het is jouw kind niet. Een jaar zal je verdriet grondig doen verdwijnen - het is er al mee bezig -,'
'Een jaar,' zei hij in de duistere ruimte. De donder kraakte in de verte en een blauwe straal verlichtte de kamer.
'Ik ken het jaar dat voorbij gaat. De herfst wordt steeds killer en de rijp maakt het sterke gras bij de rivier onder de katoenbomen knisperend en geel. De merels troepen een week lang zenuwachtig samen en dan zijn ze verdwenen. De wind en de vluchten wilde ganzen snellen naar het zuiden boven de gloeiende giftbomen. En jij - jij loopt zwaar rond, je schouders achteruit getrokken om de groeiende last van mijn kind in evenwicht te houden en je gezicht straalt en je ogen glimlachen de hele dag en je lippen steken misschien omhoog als je in je slaap glimlacht.'
'Stil, Victor,' zei zij heftig. 'Het is jouw kind niet. En vind je niet dat het hier wat koud wordt? Ik geloof dat de regen in hagel gaat veranderen.'
Conclusie:
Meesterlijk!
Omslagillustratie: Hermanus Berserik

zondag, juli 02, 2006

L'Apparition

In L'Apparation van Didier van Cauwelaert wordt de oogheelkundige Nathalie Krentz, atheïst en joods, door de kardinaal Fabiani, advocaat van de duivel van de katholieke kerk, uitgenodigd om de verschijning in 1531 van de maagd Maria aan de Mexicaanse indiaan Juan Diego, te onderzoeken. Juan Diego staat op het punt om heilig verklaard te worden en daarom is het van belang van het wonder wetenschappelijk te laten onderzoeken. Een spannend gegeven dat me aan Harry Mulisch deed denken en omdat ik genoten had van diverse andere boeken van Didier van Cauwelaert verheugde ik me op dit boek. Vooral Un Aller Simple, waarvoor hij de Prix Goncourt heeft ontvangen had grote indruk op me gemaakt. Helaas viel dit boek me tegen. Aanvankelijk word je meegezogen in het verhaal, dan stokt het even, tot het weer opnieuw spannend wordt als Nathalie probeert een van haar mede-onderzoekers probeert te versieren, de Amerikaanse astronoom Kevin Williams. Een komisch hoogtepunt in het boek is als hij vertelt over zijn leven met zijn vrouw Wendy, over de inktvis in hun aquarium die de vissen van Wendy opeet. Maar het einde, als Nathalie, in het begin sceptisch en cynisch, een zin vindt voor haar leven is me te zoet en veel te "happy-end"-erig. Volgens de achterflap boeiend van begin tot eind, dwaalden mijn gedachten vaak af en had ik moeite tot het einde door te lezen.
Omslagillustratie: Bruno Mallart

zaterdag, juli 01, 2006

Archief # 02


En nog een plaatje gevonden op mijn bureau, in een oud AD Magazine van 2002, met Europese vissoorten en hun namen in de diverse Europese talen. Voor in het restaurant op vakantie.