maandag, april 30, 2007

Blankenberge # 15

Het zit er op! De laatste voorstelling is gespeeld. Een gedeelte van de kritiek van mijn vrouw verwerk ik in de voorstelling. Ik pas het gebruik van de muziek aan en laat de spelers zonder sieraden en met minder schmink spelen. Ze starten onvervaard en maken een groot aantal kleine foutjes, maar het ritme is beter dan voorheen. Er zit meer schwung in de voorstelling. Na de pauze worden ze mijns inziens iets te nonchalant en ontspoort het soms. Maar dan kan ik niet echt goed kijken omdat ik ook foto's maak. Voor het plakboek en wellicht binnenkort enige plaatjes in dit blog.
Ik ben niet ontevreden maar ook niet helemaal ontevreden. Ik heb fijn met de spelers gewerkt, het is een leuke groep. Wat me vooral aanspreekt is dat alle leeftijden vertegenwoordigd zijn. Ik had graag een maandje extra gehad. Het is een lang stuk en aan de ritmiek had met meer repetities best iets gedaan kunnen worden. Volgende keer nog beter!

zondag, april 29, 2007

Blankenberge # 14

Het is niet leuk als je vrouw je voorstelling maar niks vindt en er vervolgens gehakt van maakt. Ik had niet verwacht dat het de soort voorstelling was die zij mooi zo vinden maar zo erg... nee, dat komt niet alle dagen voor. Ongeveer een uur lang word ik 's ochtends in bed doorgezaagd over mijn bedoelingen en over wat er allemaal niet goed aan was en de avond ervoor was ze ook al een half uur lang bezig geweest. Niet overal heeft ze ongelijk en niet over gelijk, maar het was iets tactischer geweest het wat mooier in te kleden omdat het over een voorstelling gaat die nog gespeeld wordt en moet worden.

Zelf vond ik de tweede voorstelling duidelijk minder dan de dag er voor en vaak kan dat net dat ene beetje zijn dat het voor een ander onverdraaglijk maakt. Voor de pauze kabbelde het teveel. Bleef alles teveel op een en hetzelfde tempo, in een en hetzelfde ritme.
Gelukkig waren de reacties uit het publiek niet zo negatief als die van mijn vrouw. Sommige mensen waren ronduit enthousiast. Het gedeelte voor de pauze is wellicht te lang en misschien had ik daar toch iets in moeten schrappen. Iets wat ik bij deze voorstelling niet heb gedaan, schrappen. Iets wat bijna nooit voor komt als ik een stuk regisseer, dat ik niets schrap.

zaterdag, april 28, 2007

Blankenberge # 13: eerste voorstelling

De eerste voorstelling zit er op en is goed ontvangen. Sommige spelers waren erg nerveus en zelf had ik ook wel liever iets meer tijd gehad om te repeteren. Maar iedereen speelde sterker dan ik tijdens welke repetitie dan ook gezien had. Sommige mensen vonden het stuk te lang. Sommige mensen vonden dat ik het de spelers erg moeilijk had gemaakt door hen zonder requisieten te laten spelen. (Viel wel mee, vond ik zelf, en ze konden het best.) Zelf vind ik het stuk nog steeds geweldig en helemaal niet te lang. Het is lang geleden dat ik zo'n lang stuk heb geregisseerd alhoewel de klucht die ik vorig jaar in Schoonhoven deed maar iets korter was. Ik ben tevreden, op naar de volgende, vanavond in 't Kapelletje.

vrijdag, april 27, 2007

Blankenberge # 12: Generale repetitie

Een slechte generale is een goede voorstelling wordt er in het toneelspelers bijgeloof altijd gezegd. Als dat waar is, waar ik niet zeker van ben, vorige week bij Blokhoofd hadden we een goede generale en een goede eerste voorstelling, dan hebben we vanavond een goede voorstelling. Nog de hele dag techniek doen, etc. en dan is het vanavond zover.

Blankenberge door KRT, 't Kapelletje, Van der Sluysstraat, aanvang 20.30 uur, toegang € 5,-. Daarna nog op zaterdag en zondag, zelfde tijd, zelfde plaats.

donderdag, april 26, 2007

Peking Duck

"PEKING - Het vuur in de oven van een van de oudste restaurants van de Chinese hoofdstad zal niet worden gedoofd ondanks de sloop van de gelegenheid waar al zeker 115 miljoen Peking-eenden zijn gegrild in meer dan 140 jaar tijd. De Britse krant The Times meldde dit donderdag vanuit Peking. Het restaurant Quanjude in de Qianmenstraat werd in 1864 geopend door een pluimveehouder die had besloten restaurateur te worden. Sindsdien brandt het vuur in de oven en grill van Quanjude continu. De enorme bouwprojecten in Peking leidden al tot de sloop van vrijwel de hele, oude buurt rond Quanjude. Maar ze hebben nu ook de uitspatting zelf bereikt."

De uitspatting? Dit bericht is door het ANP gevonden op de website van The Times en is ongewijzigd overgenomen door dagblad Trouw, Planet Internet, MSN en De Gelderlander. Wat wordt hier bedoeld? Uitspattend vuur? Uitdovend vuur? Uitspattend water om het eeuwige vuur te doven.
Tegelijk vraag ik me af of dit het restaurant is waar wij ooit Peking Eend hebben gegeten, in 1987. Ik weet nog dat het in de buurt was van het Qian-an-menplein, maar de naam weet ik niet meer. Ik zoek het na, vind drie foto's van ons bezoek aan het restaurant, maar geen naam van de uitspatting zelf.

woensdag, april 25, 2007

Dronken mannen

Tegelijk met het rokjesseizoen is ook het dronkenmansseizoen geopend. Terwijl ik gisteren naar mijn repetitie fietste liep een dronken man vloekend en tierend over de Westzeedijk ter hoogte van de Kunsthal. Druk gebarend met zijn armen, kwaad op de hele wereld om hem heen. Vanochtend vroeg, op weg naar mijn werk, zat er al eentje in het ochtendzonnetje op een scooter te drinken voor de supermarkt. In de winter verscholen in opvangtehuizen voor dak- en thuislozen zijn ze nu weer losgelaten op straat. Met gezichten die er uitzien alsof ze een nacht in het zoutzuur hebben gelegen, vol putten en verweerd, met een onnatuurlijke huidskleur.

Terwijl ik aan het schrijven ben wordt ik gebeld. Jongste Dochter. Ze was haar gymtas vergeten, teruggefietst naar huis en nu "hangt het slot heel raar naar buiten". Ik vraag of er is ingebroken. Ze zegt van niet, ze is binnen in het huis. Ze wil weten wat ze moet doen want ze moet hoognodig naar school en de deur kan niet meer op slot. Visioenen van dronken junks in het huis die liggen te slapen in een van de bedden, flitsen door mijn hoofd. Is er echt niemand in het huis?

Ik vertel Jongste Dochter dat ze gewoon naar school moet fietsen, deur op slot of geen deur op slot, dan komt ze tenminste nog op tijd op school. Liever het huis leeggehaald dan dochter verkracht. Ik fiets snel naar huis, ben er binnen tien minuten. Daar zie ik dat de cylinder van het slot ver naar voren uitsteekt waardoor de deur niet op slot kan. Ik duw de cylinder terug, haal een schroevedraaier en schroef hem nog een keer vast. Ik inspecteer het huis, de slaapkamers, maar de enige die ik aantref is de poes die even klaaglijk miauwt.

dinsdag, april 24, 2007

Digitale student

Om wekelijks onze digitale nieuwsbrief te verzorgen zochten wij een digitale student. Drie studenten reageerden, twee mannen en een vrouw. We kozen voor de vrouw die er bepaald niet digitaal uitziet. Aankomend psycholoog en analoog zijn eerder van toepassing. Een enthousiaste jongedame met heel veel blonde krullen, die altijd een goed humeur lijkt te hebben. In ieder geval op maandag, toch al niet de leukste dag van de week, als ze voor ons komt werken.
Misschien dat ik als ik een depressieve patiënt van haar zou zijn met zelfmoordneigingen dat ik dan nog depressiever zou worden van haar immer goede humeur, nu profiteren we er alleen maar van en denk ik eerder: ik zou willen dat het mijn dochter was. (Niet dat ik geen leuke dochters heb, lezers van dit blog weten wel beter.) Ze houdt net als ik een weblog bij, schrijft leuke stukjes en maakt mooie foto's. Daarom dit stukje: bekijk haar website Soyrosa hier

maandag, april 23, 2007

Blankenberge # 11

Vandaag staat in het teken van de muziek voor Blankenberge. Eerst ga ik met de jonge actrice naar Rijswijk om het liedje dat ze in de voorstelling moet zingen op te nemen. Dat gaat niet helemaal vanzelf, dus hebben we besloten dat ze gaat playbacken. Maar wel haar eigen stem. In de studio werken we een uurtje aan de geluidsopname. De begeleiding was er natuurlijk al, ze moet het alleen één keer zuiver inzingen. Na ongeveer een uur werken staat het er op en kunnen we weer naar huis. Gelukkig zowel op heen- als op terugweg geen file.

Thuis maak ik een cd met achtergrondmuziek voor in het café. Van één van de speelsters van Narisk heb ik een stapel cd's met zogenaamde stockmuziek gekregen. Muziek om onder films te leggen die gratis worden verspreid. Pas als je de muziek gebruikt moet je rechten gaan betalen. Ik knip en plak wat om er een interessant geheel van te maken. Ook dat is een uurtje werk. Morgen de volgende repetitie. De één na laatste.

zondag, april 22, 2007

Blokhoofd # 21

BlokhoofdHet zit erop! De laatste voorstelling is gespeeld. Op een zonnige middag is het heel anders. De invallende duisternis die zijn invloed deed gelden tijdens de avondvoorstellingen is nu afwezig. Er wordt veel gelachen en volgens mij komt de sfeer over. Tijdens de polonaise aan het einde haken meer bezoekers in dan anders. Ik heb het idee dat de spelers sneller spelen dan normaal. Minder pauzes nemen.
Mijns inziens is de voorstelling van zaterdagavond de beste, er kan tenslotte maar een de beste zijn. Niet dat dit middagpubliek een slechte voorstelling ziet. De scene waarin Teun Jacques Brel zingt is dit keer de beste van alle vier de keren. Maar zo hebben de anderen weer op andere avonden hun hoogtepunt. Vender's "Verbeter jezelf in vijf minuten" was mijns inziens op zaterdagavond het beste, ondanks dat hij de titel van het "Lied van de grote wijsheid in India" vergat te noemen. Aan het einde laat ik de telefoonbel langer overgaan dan de andere keren. Benieuwd of iemand in het publiek deze keer dan toch de telefoon gaat opnemen. Maar zelfs na acht, negen keer staat nog niemand op. De barriere is te groot. Niemand durft.
Ik heb in de afgelopen dagen met diverse bezoekers gesproken. Sommigen waren bang dat ze mee moesten doen. Anderen waren bang dat ze gestraft werden voor het opeten van een winegum. De spelers speelden met de grens tussen spelers en publiek. Sommige mensen vonden de voorstelling beklemmend, anderen vonden de voorstelling niet beklemmend genoeg.
Maar al met al voel ik me tevreden als ik over een zonnige en warme Maasboulevard naar huis fiets. Op naar de volgende voorstelling: Blankenberge!

zaterdag, april 21, 2007

Blokhoofd # 20

BlokhoofdOok de tweede voorstelling is gespeeld. Ditmaal in een stampvolle ruimte, alle stoelen bezet en op sommige plaatsen twee rijen dik. In grote lijnen verloopt de voorstelling hetzelfde. Er zijn details die ik minder vind en details die ik beter vind. Het einde heb ik een klein beetje veranderd en dat is een verbetering. Misschien dat ik vandaag nog een oneffenheid uit het stuk verwijder. Zo blijf ik tot het einde toe, samen met mijn spelers, schaven. Op naar de perfecte laatste voorstelling, morgenmiddag. Dat zal sowieso een anderssoortige voorstelling zijn, want dan is het buiten licht. Dat licht valt de ruimte binnen en zal invloed hebben op de sfeer. Ik ben benieuwd.
Meer informatie over Blokhoofd: www.narisk.hyves.nl

vrijdag, april 20, 2007

Blokhoofd # 19

BlokhoofdDe eerste voorstelling is gespeeld. Voor het eerst zit een groep van meer dan vijfentwintig man te kijken naar wat wij de afgelopen maanden hebben gemaakt. Van te voren, als ik de spelers hun toi-toi-tjes geef vraag ik hun mij te verrassen. Dat doen ze. In het begin is het publiek behoorlijk gezellig, maar hoe verder de voorstelling vordert verandert de sfeer. Dat is mijns inziens goed gelukt. Als we napraten voelt de ruimte van de Superkubus vertrouwd aan. Vanavond is de voorstelling op papier uitverkocht, veertig personen verwachten we. Dan nog twee voorstellingen op zaterdag en zondag en dan zit er op. Ik heb nu al bijna heimwee.
Meer informatie over tijden en plaats: www.narisk.hyves.nl

donderdag, april 19, 2007

Woodstone


op donderdag 10 mei vindt het festival plaats waar iedereen al bijna veertig jaar op zit te wachten.
woodstone
vier decennia na kralingen opnieuw een popfestival in kralingen. op de campus van woudestein, op het grasveld in de zon (bij slecht weer binnen), met optredens van de bekende studentenbands
010 en de hermes house band, en drie veelbelovende studentenbands: chasing tales, chameleon en dorian gray.

als intermezzo vindt voor de tweede maal een crazy piano-wedstrijd plaats. bedenk een opvallende act rondom onze crazy piano en voer die uit voor het aanwezige publiek. degene met de meest indrukwekkende act neemt de piano mee naar huis of naar zijn of haar vereninging.

het popfestival kralingen vond maar één keer plaats, mis dit niet!

woodstone
donderdag 10 mei 2007
19.30-22.30 uur
campus woudestein
burg oudlaan 50
3062 pa rotterdam

informatie
organisatie erasmus cultuur i.s.m.
het rsg
(rotterdamsch studenten gezelschap)
010 4081144

www.eur.nl/erasmuscultuur

erasmuscultuur@oos.eur.nl

dinsdag, april 17, 2007

Blokhoofd # 18

BlokhoofdTerwijl decor en licht verder gevorderd zijn, zijn de spelers vermoeid van het opbouwen en spelen ze een matte doorloop. Zeker na het succes van vorige week toen we voor een handvol publiek speelden, is dit een koude douche. Toch is er geen reden voor paniek. Een interviewster van Radio Rijnmond interviewt Ferrie over de voorstelling en neemt als appetizer twee scènes op voor een reportage die donderdagmiddag voorafgaande aan de eerste voorstelling zal worden uitgezonden. Ook zij is enthousiast over wat ze ziet en hoort. Nog een laatste repetitie op woensdag en dan is het zover. Dan wordt het resultaat van maanden repeteren openbaar en is het oordeel aan de toeschouwers.
Meer informatie over Blokhoofd op de Narisk-hyve: www.narisk.hyves.nl

maandag, april 16, 2007

Blankenberge # 10

In de Stayokay van Elst repeteren we het hele weekend aan Blankenberge. Niet alles wat ik wil bereiken wordt bereikt, maar we komen heel ver. De scènes krijgen eindelijk de spanning die ze moeten hebben, de karakters worden verder uitgediept alleen de massascènes (geen echte massascènes maar de scènes waarin iedereen op toneel is) gaan nog niet echt naar wens. Dat ligt vooral aan niet weten wanneer wie wat moet zeggen. En dat komt in deze scènes juist zo nauw.
Ik zie weinig zon, want het grootste deel van de tijd zitten we binnen hard te werken, maar ere wordt ook gedanst en gedronken en er is veel gezelligheid. Ik zie de voorstellingen met vertrouwen tegemoet. Het decor dat ik bedacht heb werkt en ziet er goed uit. Nog drie repetities te gaan tot de eerste voorstelling op vrijdag 27 april aanstaande in 't Kapelletje.

vrijdag, april 13, 2007

donderdag, april 12, 2007

Blokhoofd # 17

BlokhoofdIk ben blij en opgelucht. Maandagavond spelen we voor het eerst voor een handvol publiek en ondanks kritiekpunten is iedereen enthousiast. We hebben onszelf niet maandenlang voor de gek zitten houden en een onding gemaakt waar niemand naar wil kijken. Met een goed gevoel gaan we allen naar de kroeg en daarna naar huis.
Ook over publiciteit hebben we niet te klagen. Een kwart pagina in R'Uit, een stukje in NL10 en een stukje in De Havenloods. Als Maasstad nu ook nog een stukje plaatst is het compleet. Tekst en beeldmerk (dankzij Ferrie) zijn ijzersterk en worden door iedereen zonder wijzigingen (gedeeltelijk) overgenomen. Laat het publiek nu maar komen.

Blokhoofd wordt gespeeld van donderdag 19 t/m zondag 22 april, informatie en tijden: www.narisk.hyves.nl

dinsdag, april 10, 2007

Trap

De eerste is van een trap, ik houd echt van deze steenstructuur.

Dak

De tweede is van een dak en hier twijfel ik het meest over.

Appel

Voor een fotowedstrijd in het architectuurjaar maak ik drie foto's. Dit is de laatste en mijns inziens de beste.

maandag, april 09, 2007

RO Theater: Onschuld


Twee asielzoekers staan op het strand en zien een vrouw die zich uitkleed en verdwijnt in de golven. Moeten ze haar gaan redden of laten gaan? Ze praten, vragen zich af wat de gevolgen zullen zijn en laten de vrouw daardoor verdrinken. Vraag is nu of zij schuldig of onschuldig zijn aan de dood van deze vrouw die waarschijnlijk zelf de dood gewild heeft. Dat is het startpunt van de voorstelling Onschuld van het Rotheater, geschreven door Dea Loher. Het stuk vertelt in verschillende korte scenes de verhalen van een groot aantal mensen. Net zoals ik het moeilijk vond de inhoud van het stuk Datsja van Powerboat weer te geven, vind ik het opnieuw moeilijk de inhoud van dit stuk weer te geven.

Er is een mevrouw Havezat die bij mensen aanbelt die hun kind verloren hebben om schuld te bekennen als de moeder van de moordenaar van hun kind, prachtig gespeeld door Sylvia Poorta die na jaren afwezigheid gelukkig weer terug is bij het Rotheater. Er is de moeder van Rosa die pompbediende wil zijn om haar leven met een knal te kunnen beeindigen als ze er genoeg van heeft. Er is het blinde meisje Absoluut dat als paaldanseres werkt en bekeken wil worden. Tenslotte is er de filosofe Ella die het boek De Onbetrouwbaarheid van de Wereld heeft geschreven.

Allen leven ze zoals alle figuren in alle stukken die Alize Zandwijk regisseert aan de rafelrand van de maatschappij. Een onnavolgbaar maar ongelooflijk prachtig stuk. Wie het nog wil zien moet naar Brussel, maar wie weet wordt het na dit succes nog hernomen.

zondag, april 08, 2007

Datsja

We worden ontvangen in de kantine van het Theaterverzamelgebouw De Banier. Hier moeten we een briefje invullen met daarop onze wens waar we van bevrijd willen worden. Ik vul in "Ik wil bevrijd worden van keuzes maken". Daarnaast krijgen we een dropsleutel en een plastic zak. Voor het betreden van de zaal krijgen sommige van ons nog een extraatje. In mijn geval een stapeltje roodplastic borden en een kraantje voor op een jerrycan. In de zaal staat in een hoek een houthakker te hakken en er staan twee steigers en een viertal overheadprojectoren. We zijn in de Datsja van theatergroep Powerboat. Een interactieve voorstelling over vrijheid en macht. We moeten de datsja verbouwen naar eigen inzicht, we krijgen glaasjes wodka en horen verhalen over Rusland, de productie van wodka, de functie van een datsja (=buitenhuis). Er moet een leider gekozen worden, dat wordt Roel, een man met een rossige baard. Hij moet de regels voorlezen, want er zijn regels. De vrijheid van de één kan de beperking van de vrijheid van de ander zijn. Van tijd tot tijd gaat een bel en dan gaat een volgende fase van het spel in. Er moet gekozen worden wat het mooiste onderdeel van de door ons gebouwde datsja is. Hier heb ik even het gevoel dat er iets niet klopt. Ik heb gevraagd om bevrijd te worden van keuzes maken, de houthakker heeft mijn briefje doormidden gehakt onder het spreken van de woorden "ik bevrijd je van keuzes maken", en nu moet er toch een keuze worden gemaakt.
De voorstelling gaat verder. Op een gegeven moment ontstaat een groot kussengevecht met de plastic vuilniszakken die we aan het begin gekregen hebben dat eindigt op het moment dat Julien, een van de karakters in het stuk, tegen de grond wordt geslagen door één van de aanwezigen. Dan verandert de sfeer plosteling. We krijgen "straf" van Linda, die eerst een en al aardig en sympathiek was en die ons nu verbiedt te spreken en ons berispt omdat we de regel dat we niet te ver mochten gaan, hebben overtreden. De houthakker stopt met hakken en dat betekent volgens de regels dat "het altaar" moet worden gebruikt. Het is ingewikkeld uit te leggen wat er daarna precies gebeurt. De houthakker wordt in touwen opgehangen en in de lucht gehouden door een aantal bezoekers dat van te voren een nummer heeft opgeplakt gekregen dat correspondeert met de nummers aan de touwen. Als de houthakker de grond raakt stort de datsja ineen. Dat gebeurt en we worden achtergelaten met de opdracht de datsja opnieuw op te bouwen.
Een intrigerende voorstelling over massa en macht, vrijheid en regels. Als bezoeker heb je invloed op de voorstelling, maar je wordt tegelijk gemanipuleerd, door de acteurs, door de vormgevers achter de schermen. Ik vond het jammer dat er niets gedaan werd met de teksten die wij op onze briefjes hadden geschreven, maar denk de volgende dag nog wel na over vrijheid en macht. Dat laatste lijkt me de bedoeling. Dat is gelukt en maakt goed wat minder geslaagd is.

zaterdag, april 07, 2007

Architectuurjaar


De burgemeester houdt een speech. Als een kruising tussen Ollie B. Bommel en Sinterklaas, maar toch op geheel eigen wijze, vertelt hij over de zelfbenoemde verkiezing van Rotterdam tot architectuurstad van Nederland. "We zeggen het zelf, dus is het zo," is de teneur van zijn rede. Hij spreekt in het gebouw van de Nationale Nederlanden, ooit het hoogste gebouw van Nederland, maar al snel ingehaald door andere gebouwen. Ook bedankt hij de hoofdsponsor die alweer bezig is een nieuw hoogst gebouw van Nederland te bouwen. Maar ik voel me niet thuis tussen de mannen in krijtstreep pakken (een heel ander soort mannen dan de mannen in wiens gezelschap ik de avond tevoren was bij de opnamen van de clip van Het Gebroken Oor) en vertrek onmiddellijk na zijn verhaal naar de overkant, het Groothandelsgebouw, om vanaf het balkon de act van de Spaanse theatergroep te gaan bekijken. Dat is een gelukkige keuze. Het zicht is een stuk ruimer en de zon schijnt vanaf de goede kant. Aan de overkant zie ik de mannen in pakken achter glas staan kijken.
De act is niet geweldig, wel spectaculair. Acht witte mannen met zwarte rugzakjes vol zand hangen aan het geraamte van een wereldbol, hoog boven de bouwput die het Stationsplein momenteel is. Ik vond een filmpje op de website van SustainableRotterdam dat ik hierbij heb gevoegd als illustratie van het evenement.

vrijdag, april 06, 2007

Kuifje's professoren

In het AD/Rotterdams Dagblad staat een foto van de voor de Kuifje-musical geselecteerde professoren. Niet van alle professoren, enkele ontbreken, waaronder ik. "Aan deze uitverkiezing ging een uitvoerige selectieprocedure onder meer dan honderd acterende liefhebbers vooraf. En de winnaars in deze ’talentenjacht voor figuranten’ zijn geworden...." en dan volgen de namen van degenen die zijn uitverkoren. Lezers van dit blog weten waar de "uitvoerige selectieprocedure" uit bestond. Langdurig voor de mensen die moesten selecteren, niet uitvoerig. Honderd mensen bekijken, terwijl zich ook nog eens tweehonderd hadden opgegeven. Een tijdrovende bezigheid.
(Wordt nog steeds vervolgd)

Wenkbrauwen

De wenkbrauwen van de Vrouw met de Strenge Ogen zijn werkelijk opmerkelijk. Voor de kijker van links naar rechts een O met een accent grave (ò) en een accent aigue (ó). Daarnaast is ook de vorm opvallend. Een liggende nul die aan de bovenkant heel donkere wimpers heeft. Deze beide kenmerken maken dat haar ogen er heel streng uitzien. Verder is ze behalve door haar benen niet echt opvallend. Ze heeft een nogal mannelijke neus die net zo goed van een bokser zou kunnen zijn en een jongsachtig figuur.
Ik zie haar op het afscheid van een collega op de universiteit, op een afdeling waar ik maar weinig mensen ken, en aarzel om haar aan te spreken. Wat moet ik zeggen? Dat ik haar regelmatig zie fietsen tussen de wijk waar wij blijkbaar allebei wonen en in de supermarkt? Ik drink mijn kopje koffie en eet van de heerlijke chocoladetaart, neem afscheid van de scheidende collega en ga weer terug aan het werk.

donderdag, april 05, 2007

Blankenberge # 08

Met Het Gebroken Oor nemen we een prachtige a-dynamische clip op. Het nummer Barre Winter zonder zang, met een nauwelijks bewegende band bestaande uit zes heren in pakken. De drummer en de sologitarist op de voorgrond op stoelen, de organiset en profil rechts en de bassist en ik op de achtergrond. Tegen een egaal grijze wand spelen we het nummer vermoeid en ongeïnteresseerd. Een echte anti-clip. Hierbij de tekst van het nummer, later wellicht foto en geluid.

EEN BARRE WINTER

het wordt een barre winter
blaad'ren vallen naar beneê
ik loop alleen te dwalen
jij loopt niet langer met mij mee

het wordt een barre winter
nu jij niet meer van me houdt
terwijl de bladeren vallen
ga ik verder
zonder jou

het wordt een barre winter
de wind slaat de bomen kaal
ik wilde jou nog eenmaal kussen
nu zijn mijn lippen schraal

het wordt een barre winter
nu jij niet meer van mij houdt
de sneeuw begint te vallen
en ik ga verder
zonder jou

het wordt een barre winter
nu jij niet meer bij me bent
de kou tast jou geheugen aan
je doet alsof je mij niet kent

het wordt een barre winter
nu jij niet meer van mij houdt
door de besneeuwde straten
ga ik verder
zonder jou

maandag, april 02, 2007

Blokhoofd # 16

BlokhoofdWe oefenen sinds gisteren op lokatie. Het is even wennen. Vooral de eerste keer is het geluid verschrikkelijk. We hadden besloten een ruime cirkel op te zetten voor het publiek, maar de afstand en de echo maakt dat het geluid niet om aan te horen is. De volgende dag maken we de cirkel kleiner, leggen overal zoveel mogelijk doeken neer en dat helpt een stuk. Als er ook nog vijfenveertig bezoekers bijkomen en we nog meer doeken, dekens, kussen, etc. weten te verzamelen, zal het wel gaan. De lokatie zelf is prachtig. Het is een wonder dat deze ruimte nog nooit is gebruikt in de twintig jaar dat het gebouw er staat. Al het beton is nog zo gaaf en keurig als toen het werd opgeleverd. Alleen op de zuil in het midden heeft iemand een erg lelijke graffiti gespoten.
We oefenen voornamelijk op de climax van het stuk die ik hier niet zal verklappen, maar het wordt erg goed. Thomas, de kostuumontwerper, is er beide repetities ook, en nu we in kostuums oefenen krijgen alle scènes ook een lift.
Meer informatie over data en tijden op de Narisk-hyve: www.narisk.hyves.nl