donderdag, mei 31, 2007

Kuifje op Volkskrant tv


Tijdens de tryouts maakte Volkskrant tv een korte reportage over de Kuifje-musical.

dinsdag, mei 29, 2007

Spelers

Nu ik vaker heb gespeeld leer ik langzamerhand de spelers beter kennen. In ieder geval de spelers waar we van dichtbij mee te maken hebben en van een afstand de andere spelers. Hoofdrolspeler Jelle Cleymans (Kuifje) is altijd uiterst relaxed, niets kan hem deren. Als het decor volledig in elkaar zou storten dan speelde hij nog rustig door denk ik. Henk Poort (Kapitein Haddock) kan uit zijn slof schieten maar als hij speelt speelt hij altijd exact hetzelfde. Het verwondert me hoe hij ogenschijnlijk zonder moeite en ook zonder in te zakken zijn rol zo precies hetzelfde kan herhalen. Iedere toon, iedere stembuiging is iedere dag hetzelfde. Zelf zou ik zo niet willen spelen, ik houd van variatie, van avontuur en spanning in een rol, maar hij kan het en daar heb ik bewondering voor.
Over Miranda van Kralingen heb ik al geschreven. In twee van de vier voorstellingen die ik zelf speelde trad An Lauwereins op in de rol van diva Bianca Castafiore. Zij speelt anders maar niet minder of beter. Ze is feller dan Miranda van Kralingen, lijkt me.

Dan is er de slager, een korte gedrongen man met een snor en een slagerschort voor, in ieder geval in de eerste scène, die de begeleider is van de twee honden die Bobby spelen. Hij is voortdurend druk in de weer met de twee honden. Hij zorgt ervoor dat Bobby altijd op tijd op de set is.

Verder zijn er een groot aantal dansers/zangers/acteurs die meest een groot aantal verschillende rollen spelen: mensen op het station, verpleegsters, Peruanen, Inca's, en daar tussendoor nog een aantal kleine rollen, het medium, de fakir, Irma, Igor, de presentator van de schouwburg. Sommigen kleden zich een keer of acht om.

Maar ook acteurs die grotere rollen spelen zoals Jansen en Janssen en professor Zonnebloem, spelen tussendoor nog kleine rollen, één van de Jans(s)ens speelt ook de presentator; de hogepriester van de Zonnetempel is ook dokter; Zonnebloem is ook de indiaan die de expeditie van de professoren begeleidt. De pruik- en grime-afdeling is tijdens de voorstelling druk bezig om iedereen te laten wisselen van rol.

Van één van de professoren hoor ik dat de dokter hem steeds aan het lachen probeert te maken als hij in bed moet doen alsof hij slaapt door stilletje te converseren met de zuster naast hem.
"Zuster, heeft u hem al een klisma gegeven?"
"Ja, dokter. Allemaal gele brokken."
"En hoe smaakte dat?"
"Niet, dokter."
En probeer dan maar eens stil in je bed te blijven liggen!

Sommige spelers dwalen voor de voorstelling in concentratie rond achter het decor, stemoefeningen repeterend, in kostuum, met opgeplakte microfoon en geschminckt. Zoals Kietje Sewrattan (foto), een kleine Hindoestaanse vrouw, die er aan het begin van de voorstelling uitziet als een oudere dame in een duffelse jas met een bijpassend alpino-achtig hoofddeksel. Tijdens de voorstelling in Oostende maakte ze grote indruk op mij in haar rol van het medium Jamillah.

maandag, mei 28, 2007

Koninginnebrug

Voor mijn neus gaat de slagboom van de brug voor de tweede maal die avond naar beneden. Midden op de Koninginnebrug fietst nog een laatste fietser dus ik zou het risico nog kunnen nemen. Het is half twaalf 's avonds en ik heb geen haast, dus ik wacht rustig. Ik parkeer mijn fiets tegen het muurtje van de oprit, maak mijn fietstas open, haal het waterflesje er uit en neem al leunend tegen het muurtje een slok. Voor de slagboom stopt een vouwfiets met daarop een knappe blonde vrouw met lang krullend haar. Ze heeft opvallende zwartwitgestreepte puntschoenen aan. De strepen lopen over de breedte als iemand een paar witte schoenen met zwarte tape heeft versierd of vice versa. "Aparte schoenen," zeg ik.

Er ontspint zich een gesprek. Ze vraagt me of een schoenenmuseum beter zou passen in Twente waar ze woont of in het brugwachtershuisje in Rotterdam naast welk huisje wij nu staan te wachten. Ik vertel haar dat ik een tijdlang in Twente heb gewoond, in Enschede om precies te zijn. In de weinige minuten dat de brug open is en de slagboom neer leer we elkaar al snel een beetje kennen.

Met een schuin oog houd ik ondertussen een groepje van vijf Marokkaanse jongens in het oog die op de slagboom leunen en kwaad in zin lijken te hebben. Mijn fiets staat onbeheerd en de fietstas staat nog open. Maar ze hebben meer aandacht voor elkaar dan voor de omgeving. Als de slagboom open gaat doen ze nog een halfslachtige poging die tegen te houden en lopen dan gezamenlijk de brug over.

Ik fiets met mijn pasverworven kennis naar de overkant waar we alweer afscheid moeten nemen. Zij moet rechtdoor het eiland op, ik rechtsaf naar de volgende brug, de Willemsbrug. "Heb je zin om samen wat te gaan drinken? Eén drankje?" vraagt ze. We stellen ons aan elkaar voor.

Zo beland ik op het middernachtelijk uur in café 't Buisie, een volks café met rondom mij een grote hoeveelheid bekers gewonnen in sportwedstrijden van een onbekende sport, met een onbekende vrouw, directeur van een klein theater in Oldenzaal. Zij blijkt mijn vrouw te kennen, mijn jongste dochter en diverse kennissen maar haar ken ik niet en zij mij ook niet. We nemen beleefd afscheid met een handdruk. Tot ooit. Als twee schepen die elkaar passeren in de nacht.

zondag, mei 27, 2007

Achter de schermen

Ditmaal eindigen de vijf figuranten-professoren op het podium. Achteraan weliswaar, maar nu kunnen we tenminste meegenieten van het eindapplaus. De beloning na een geslaagde voorstelling. Alles gaat nu duidelijk veel soepeler dan de vorige keer dat ik speelde, nu bijna een week geleden. Ik heb sinds vorige week zaterdag zelf niet meer gespeeld, de professionals zijn ondertussen gewoon doorgegaan.

Tussen de bedrijven door heb ik nu tijd om achter de schermen te kijken. Ik zie hoe het oerwoud wordt opgebouwd door een man of vijf terwijl op het voortoneel, voor drie lagen doek om het licht van de technici tegen te houden, Jansen en Janssen hun langste scene spelen.


Als ik tijdens onze laatste professorenscene in bed lig kan ik door het rooster van de brug meters diep naar beneden kijken en onder me de Zonnetempel zien waar Kuifje bezig is onze bevrijding van de vloek van Rascar Kapak te regelen.


Ook leer ik de spelers langzamerhand een beetje kennen, alhoewel het me verbaasd heeft dat we in het begin niet aan hun zijn voorgesteld. Ik heb een vaste verpleegster naast mijn bed staan waarvan ik de naam niet weet en die ook de mijne niet kent. Slechts van een paar extraverte spelers weet ik de echte naam en natuurlijk de echte namen van de hoofdrolspelers. Over de spelers later meer.

(Wordt vervolgd)

vrijdag, mei 25, 2007

Atame!

Ik stop de film in de dvd-speler. Hij is van Almodóvar en ik heb geen idee waar de film overgaat. De titel, Atame!, zegt me niets. Pas halverwege de film leer ik dat dit "Bind me vast!" betekent. Dan ben ik al een heel eind in het verhaal en ben ik ook echt "in" het verhaal.
De film begint met het ontslag van Ricky (Antonio Banderas) uit een psychiatrische inrichting. Hij gaat het op pad, koopt een hart met chocolaatjes erin. Dan gaat het verhaal over naar Marina (Victoria Abril), ex-junk en ex-pornoster. De laatste scène van de film waarin ze speelt wordt opgenomen. Er is een interviewster die de medewerkers aan de film interviewt. Door de regisseur wordt aan deze journaliste verboden de woorden "junkie" en "porno" te gebruiken. Op een gegeven moment duikt ook Ricky op op de set van de film. Met een pruik met lange haren probeert hij indruk te maken op Marina door op zijn handen te gaan staan. We zien de laatste scène van de film en dan is het filmen klaar. Iedereen gaat naar huis om zich op te frissen om daarna naar het feest te gaan. Daar vindt Marina de door Ricky gekochte doos chocola en denkt dat het een cadeautje van de regisseur is. Tot dan toe kan de film nog alle kanten opgaan.

Marina komt thuis, neemt afscheid van de buurman die drie weken op vakantie gaat en dan weet Ricky zich met geweld toegang tot haar huis te verschaffen. Hij wil haar dwingen van hem te gaan houden en zal een goede vader zijn voor hun kinderen. Hij is tegelijk zorgzaam en streng en uiteindelijk krijgt hij zijn zin. Ze begint er mee te zeggen dat ze nooit maar dan ook nooit van hem zal houden en het eindigt er mee dat zij hem vraagt haar vast te binden (Atame!). Een intrigerende film waar feministes indertijd over vielen. Ik vind het een dun verhaal maar spannend verteld en uiteindelijk geloofwaardig en dat is het belangrijkste.

donderdag, mei 24, 2007

Categorieën

De afgelopen dagen heb ik weer eens niets geschreven. Geen inspiratie, geen zin, te druk met andere dingen. Morgenavond speel ik weer in de Kuifje-musical en dan is er vast wel iets om over te schrijven. Daarom vandaag een inventarisatie van de categoriën in dit blog. Hieronder de lijst op alfabetische volgorde.

Het is duidelijk dat ik in het theater werkzaam ben, want de categorie theater bevat meer dan honderd berichten. Op twee staat onderweg, een categorie met observaties, over de dingen die ik tegen kom, meestal als ik op de fiets zit, en ik fiets wat af door Rotterdam. Op drie staat met een iets kleiner aantal berichten boeken. De categorie Poëzie is nog jong en bevat nog slechts één bericht, dat van twee dagen geleden. Maar er zijn ook categoriën die zo'n beetje afgesloten zijn, waar niet snel nieuwe berichten in terecht zullen komen (Arto Post Laboro, Schuilkelder). Daartoe behoort ook de categorie Robinson Crusoe, die net als poëzie slechts één bericht bevat. Een mooi overzicht van de activiteiten in dit weblog.

arto post laboro (18)
beeldende kunst (15)
blankenberge (16)
blokhoofd (12)
boeken (51) cultuur (28)
dromen (6)
feuilleton (25)fictie (30)
film (21)
gebroken oor (32)
kuifje (11)
mind the gap (4)
muziek (14)
narisk (39)
onderweg (67)
podcast (13)
poëzie (1)
robinson crusoe (1)
schuilkelder (22)
studium generale (6)
theater (101)
thuis (5)
turkije (6)
vakantie (6)
verboden liefde (5)
weblogs (10)

dinsdag, mei 22, 2007

Kooklust

In de schoenendoos met ansichtkaarten vind ik een oude Gedichtendag-kaart met een erotisch gedicht van Marjoleine de Vos. Een jury, uit wie deze bestond wordt niet vermeld, koos dit gedicht als een van de besten van het jaar 2000. Het heet Kooklust.

Kooklust

Met gretige borsten staat begeerte aan het aanrecht
zoent het zaad uit tomaten, kijkt naar het zwellen
van beslag onder vochtig doek. Haar hand liefkoost
de haas van een jonge stier, zijn zoekende tong
is gemaakt voor de hare, verzaligd streelt ze
zijn ballen de pan in. Hartstocht
is een keukenprinses met aanraakbare huid,
slonzig als deeg, geurig als boter, een weerloze
van bot bevrijde eend die naakt wil zijn
als een olijf in olie, een perzik op sap.
Ze wil zich ontleden op het hakblok, betast worden
door gulzige vingers en gloeiend verslonden.
Een vis zijn, zwemmend in roomsaus
gewiegd, gekend, begeerd, genoten.

Marjoleine de Vos

Studenteneenakterfestival

Het is een lange avond, de avond van het studenteneenakterfestival. De voorstellingen slepen zich voort naar het einde en pas om kwart voor twaalf is het afgelopen. Het lijkt alsof de studenten denken dat een regisseur niet vereist is om een stuk te maken. De twee groepen die geregisseerd zijn (Risk en Laurentius) springen er nog in positieve zin uit, maar mensen die hun teksten van een briefje moeten lezen (RVSV en RSC), dat is toch te gek voor woorden. Mijn collega van Kunstzaken merkt op dat je als je muziek wilt maken voor publiek dat je dan beter je best doet, dat je dan tenminste wilt laten zien dat je iets kunt wat iemand anders niet kan, maar hier lijkt het alsof iedereen denkt dat iedereen kan toneelspelen en dat je daarvoor niets hoeft te doen dan op een podium gaan staan.
De zaal amuseert zich tot mijn grote verbazing kostelijk, maar ik vind het niveau beneden alle peil. De juryvoorzitter, de grande dame van het Rotterdamse amateurtoneel die jarenlang voorzitter was van de belangenbehartigingsvereniging, heeft voor iedere groep een goed woord en weet uit elke voorstelling de pareltjes te destilleren. Ik ben het niet eens met de keuze van de jury voor de winnaar (Risk), maar smaken verschillen nou eenmaal. Als ik hoor dat de bewuste groep door drie beginnende regisseurs is geregisseerd ben ik iets milder over het eindresultaat, maar mijn voorkeur gaat uit naar de laatste groep, Laurentius, die ik zelf een paar jaar geleden heb geregisseerd. Deze groep krijgt een troostprijs in de vorm van een prijs voor de beste mannelijke en vrouwelijk acteur. Toch had ik het idee dat het eenakterfestival in het jaar dat ik meedeed over het geheel genomen meer kwaliteit had, maar ja, vroeger was alles beter.

zaterdag, mei 19, 2007

Applaus!

In de pauze tussen de twee voorstellingen van zaterdag spreken we de choreograaf. Een vriendelijke man met een zwaar accent (Engels?) en een Zorro-snor en sikje. Hij lijkt de enige man van de hele musicalploeg die geen last heeft van stress. Hij blijft minzaam lachen en vriendelijk. Hij belooft ons dat we bij de avondvoorstelling als al onze vrienden en kennissen in de zaal zitten om ons te zien, wel het podium op kunnen komen om te buigen met de hele cast. Hij zal de spelers op de laatste rij instrueren om ons een teken te geven zodat wij weten wanneer wij op moeten gaan. Aan ons de opdracht om na onze laatste scène zo snel mogelijk langs de trap de veertien meter naar beneden te komen zodat we daar op tijd zijn.

Zo gezegd zo gedaan, maar als we klaar staan om op te gaan worden we tegen gehouden. Bruno stopt ons, want "het is niet gerepeteerd." Een nogal vreemde reden, want er zijn zoveel scènes ongerepeteerd door ons gedaan. Daarom was ik 's middags bijna te laat voor de tweede scène. Maar ook de andere mannen die om ons heen staan zijn streng en volgen het advies van Bruno. Wij mogen de planken niet op voor het eindapplaus. Zelfs niet als we één van de spelers overduidelijk zien wenken. Er wordt heftig gediscussieerd achter de coulissen, maar het mag niet baten. Zelf ben ik niet meer verbaasd want gewend geraakt aan de slechte organisatie, het gebrek aan communicatie.

De choreograaf is verbaasd als we hem na de voorstelling weerzien. Waarom waren wij niet opgekomen? Het was immers zo duidelijk afgesproken. Wij vertellen hem dat we werden tegengehouden en het podium niet op mochten. Hij belooft ons het met Bruno op te nemen en alles zal goed komen.

Gelukkig geeft ons eigen publiek ons nog een ovatie als we via de trap de foyer binnenkomen.

(Wordt vervolgd)

Eerste keer

Tussen de twee voorstellingen verveel ik me. Ik lees buiten op een bankje in mijn boek maar ik heb te weinig kleren aan en wordt door de harde en koude wind naar binnen gedreven. Tijdens de voorstellingen is genoeg te doen. De eerste voorstelling zit er op en eindelijk heb ik zicht op de werkelijke omvang van onze taak als figuranten. Ik dacht met drie scènes klaar te zijn en tussendoor een boek te kunnen lezen, maar dit blijkt niet het geval. Behalve het omkleden zijn er naast de drie bekende scènes nog twee scènes waarin wij professoren figureren. Maar ik ben er aan gewend geraakt tijdens deze productie ineens voor verrassingen te komen staan.
Door de plotselinge veranderingen loop ik na de eerste scène in eerste instantie in verwarring de verkeerde kant op. Gelukkig stuurt Bruno ons terug het pdoium op en zijn we op tijd voor scène 2. De rest van de voorstelling gaat na de rommelige generale repetitie vrij goed en het publiek (een volle zaal) is enthousiast. Maar wij professoren zijn helaas te laat om het applaus in ontvangst te nemen. Hopelijk gaat dat vanavond beter.

Omdat gisteravond de andere professor Stokroos speelde, die zelf in het bezit is van een baard, wist ik nog niet of ik in mijn rol ook haar op mijn gezicht had. Dat blijkt inderdaad het geval. Ik heb niet alleen een prachtige ouderwetse scheiding in het haar, ik heb ook een mooie snor.

Illustratie: Jelle Cleymans speelt Kuifje

vrijdag, mei 18, 2007

Generale

Het is de dag van de generale repetitie. In de generale speel ik niet mee, ik speel pas in de eerste tryout op zaterdagmiddag. Maar 's middags gaan we de brug op, op veertien meter hoogte om te zien waar wij in onze bedden moeten kruipen. Vooral een bezoeking voor één van de professoren die vreselijk last heeft van hoogtevrees. Zelf klom ik als kind al overal bovenin en heb ik nergens last van. Ik kan nog steeds overal over randjes naar beneden de diepte inkijken zonder door angstgevoelens te worden bevangen.

Daarna is er een kostuumpas, maar omdat mijn kostuum toch wel past hoef ik dat ook niet. Ik pas wel even de schoenen want die in België waren te klein en er zijn nu nieuwe schoenen. Deze passen mij uitstekend en zijn een beetje te ruim, de andere professor Stokroos zitten ze aan de nauwe kant. We worden geholpen door Elvira, een bijna rond klein jong vrouwtje dat we in België al hebben ontmoet, en door Bert, geheel in het zwart geklede oudere man met een keurig geknipt wit baardje die voortdurend guitig staat te glimlachen.

Tenslotte worden de professoren die die avond in de generale spelen geschminckt. Dat is in vijf minuten gepiept. Een paar vegen over het gezicht en het is klaar. Voor het eerst zit ik in de zaal in het Nieuwe Luxor. Na het zien van de grootte van het podium en de hoogte van de toneeltoren lijkt deze grote zaal eerder klein. Het is op de een of andere manier toch een intieme zaal. Dan start de generale, waarvan ik het eerste half uur bekijk omdat ik de voorstelling in Oostende al heb gezien. Ik wil alleen nog even met eigen ogen zien in welke volgorde we nu opkomen en in onze bedden liggen. Als ik dat gezien heb glip ik er tussen uit na in het donker nog bijna een doodsmak gemaakt te hebben op de treden van de oplopende zaal. Maar ik kom er goed vanaf en fiets naar huis. Buiten is het nog volop licht, een verrassing na het donker van de theaterzaal.

Illustratie: Generaal Alcazar die in de musicalbewerking is verdwenen samen met zijn indiaanse hulpje, zoals er meer bijfiguren zijn gesneuveld zoals de indiaan die onder de indruk is van het nobele karakter van Kuifje.

donderdag, mei 17, 2007

Professorenrepetitie

Ditmaal word ik vriendelijker binnengelaten als ik bij de artiesteningang van het theater binnen ben. Ik moet een kruisje zetten op de lijst van medewerkers aan de Kuifje-musical en dan naar de vijfde verdieping naar de repetitieruimte. Ik maak kennis met een professor die ik nog niet ken en ook de kinderen en hun moeders zijn weer van de partij. In dezelfde rode kamer waar ik auditie heb gedaan verzamelen we ons. Daar legt Bruno ons uit hoe de middag zal verlopen. Eerst gaan we repeteren en gaat hij ons alle afspraken uitleggen en daarna een kijkje nemen in het decor voor zover als dat klaar is. We gaan weer een aantal verdiepingen naar beneden, naar de tweede etage, waar we in een kleedkamer vrij snel onze scènes doornemen. We lopen naar beneden naar het podium. Dat is werkelijk gigantisch. We kijken naar boven, naar de brug die ongeveer tien meter boven ons hangt en waarop onze bedden staan. Daarin liggen de professoren van de expeditie naar De Zonnetempel. We kijken even rond en dan worden we door de decorploeg naar buiten gestuurd. De brug gaat zakken en daar kunnen we beter niet onderstaan.
Voor ik het weet sta ik weer buiten. Alles is duidelijk. Het meeste is simpel. Vrijdag zijn we weer van de partij. Dan kan er in het decor geoefend worden en gaan we de kostuums passen voor de laatste pas.
(Wordt vervolgd)

dinsdag, mei 15, 2007

Brandende liefde

Gefeliciteerd is het eerste wat ik ´s ochtends tegen mijn vrouw zeg die naast me in bed ligt en nog half ligt te slapen. Ik ben als eerste wakker geworden van de wekker. Vandaag is onze trouwdag. Vijf jaar zijn we nu getrouwd. Met Pinksteren vijfentwintig jaar bij elkaar.

Gisteravond zijn we getweeën naar de openingsvoorstelling van de brandgrens geweest. Stonden we te zoenen op het Schouwburgplein. Beide even onder de indruk van het concert van zesentwintig trombonisten, van het kunstwerk Brandende stad-Bloeiende stad, van de aangelichte brandgrens van het bombardement van Rotterdam. De gigantische grootte van het gebied dat in 1940 werd verwoest.

Voor het Witte Huis dat we willen beklimmen om de aangelichte brandgrens van boven te bekijken, staat een lange rij wachtenden. We gaan het Bolwerk binnen en drinken Beerenburger en jenever in het café. De barman spreekt met dubbele tong maar weet diep uit de catacomben een fles Beerenburg op te diepen waar het ijs nog op zit.

We fietsen langs het huis waar we tien jaar geleden woonden, bijna tien jaar lang. Het huis waar onze beide dochters werden geboren. Door de tuin erachter waarin zij speelden liep de brandgrens. De ene helft van het blok was oud, dat waar wij woonden, de andere helft was nieuw, na de oorlog gebouwd. Op de hoek van de straat staat een grote lamp die zijn straal naar de hemel richt. Een indrukwekkend gezicht.

Maar minstens zo indrukwekkend vind ik onze brandende liefde. Veranderd, dieper geworden, verbreed door het bezit van twee kinderen, twee dochters, maar nog net zo brandend als nu bijna vijfentwintig jaar geleden. Onze liefde lijkt onbegrensd.

maandag, mei 14, 2007

Door 't stof

Een vrouw komt binnen en leegt haar laarzen die vol zitten met stof. Zojuist heeft 9/11 plaatsgevonden en zij is buiten geweest. In haar appartement bevindt zich haar minnaar. Deze gaat niet letterlijk door 't stof maar figuurlijk. The Mercy Seat, vertaald als Door 't stof en gespeeld door het Onafhankelijk Toneel gaat over deze vrouw en haar getrouwde minnaar. Over opportunisme in de liefde. De man is plan net te doen of hij is overleden, verdwenen om er samen met zijn minnares, die tevens zijn chef is op het kantoor waar beiden werken, vandoor te gaan. De vrouw is het hier niet mee eens. Hij moet door 't stof. Hij moet zijn vrouw bekennen dat hij van iemand anders houdt en geen verstoppertje spelen. Een intrigerend gegeven dacht ik voor aanvang.
Het decor is prachtig, een soort van glazen doos waarop beelden worden geprojecteerd, stofwolken die van boven naar beneden dalen. De voorstelling begint met een nieuwslezeres die de situatie weergeeft. Dan komt zoals gezegd Abbey, de minnares van Ben, binnen en leegt haar laarzen. Er ontspint zich een gesprek dat al gauw uitloopt op ruzie en gekibbel. Al gauw kan ik mijn aandacht er niet meer bij houden en val bijna in slaap. Als mijn vrouw me tot de orde roept door me een por in de zij te geven wordt het juist iets spannender. Ik word even gegrepen en zie een prachtige scene waarin de vrouw met behulp van een jurk voordoet hoe Ben haar altijd van achteren 'neemt' om haar niet aan te hoeven kijken.
Er wordt in de voorstelling geweldig geacteerd door beide acteurs, Fabian Jansen en Ria Marks, maar het verhaal kan me niet echt boeien. In een Engelse recensie lees ik dat Neil LaBute bekend staat om zijn amorele stukken, dit stuk vind ik eerder moralistisch. Het laat bij mij een bittere nasmaak achter. Ik geloof Ben niet, die wel vrouw en kinderen in de steek wil laten om te vluchten, de uiteindelijke clou vind ik helemaal te vergezocht.

Gouden avond

Op het prikbord van de oefenruimte hangen twee A4-tjes met titels van nummers. Een aantal titels ken ik. Die zijn van nummers van Elvis Presley. Teddy-Bear, One Night With You, Stuck On You. De rest van de titels zijn vast van eigen nummers van een band die voor ons heeft gerepeteerd. Of na ons. Het kan zijn dat dit lijstje er al de hele week hangt. In een opwelling stel ik voor dat we alle nummers van de lijst gaan spelen. Bij iedere titel improviseren we gewoon een bijbehorend nummer. Bij de titel bedenken we een stijl en in die stijl wordt het nummer gespeeld. Zo passeren soul, rock, blues, reggae en allerlei andere stijlen de revue. Ook zing ik eens op een andere manier, soms heel hoog als een echte soul-crooner, dan weer heel laag. De titel Little Miss Ho-Ho-Ho doet denken aan Captain Beefheart dus spelen we als Captain Beefheart en probeer ik als hem te zingen. Omdat Ernst die ons altijd opneemt ontbreekt, kunnen we niet controleren hoe het heeft geklonken, maar dat geeft niet, het was echt een gouden avond en opgewekt keren we huiswaarts.

zondag, mei 13, 2007

Kuifje in Oostende

Het klinkt als een modern schilderij van James Ensor. Kuifje in Oostende. Ik zit in de bus naar Oostende op weg naar Kuifje. In de Kursaal vindt de tryout plaats van de musicalversie van Kuifje en de Zonnetempel. Daarin speel ik binnenkort in het Nieuwe Luxor in Rotterdam de figurantenrol van professor Stokroos. Nu zal ik eindelijk ontdekken wat ik moet en ga doen.

Als ik aankom bij de artiesteningang van het theater in Rotterdam worden we niet bepaald hartelijk ontvangen. De vrouwelijk portier is dezelfde als die ons ontving bij de auditie. Net als toen weet ze van niets. Ze vertelt dat ze plotseling moest invallen. Niemand van de circa dertig aanwezigen die van heinde en verre zijn gekomen mag naar de wc vlak voor de drie uur durende busreis. Ook had ik gehoopt en verwacht dat er iets te eten zou zijn, bij het theater of in de bus, Belgen staan tenslotte bekend als mensen die van lekker eten houden, maar ook dat is niet het geval.

Het landschap in West-Vlaanderen is vlak en de luchten zijn laag en grijs als basalt als in het lied Noordzee van Jacques Brel. We naderen Oostende. Onderweg klagen de professoren over de slechte arbeidsomstandigheden voor de figuranten. Het schijnt dat we om zes uur al aanwezig moeten zijn, geen eten krijgen, tenzij tegen betaling en er wordt geklaagd over het parkeergeld dat ook niet vergoed wordt en tamelijk veel schijnt te zijn. Het is bar en boos. We worden uitgebuit. Ik wacht af. Voorlopig voorspelt de organisatie zoals we die tot nu toe hebben meegemaakt, niet veel goeds.

Ik hou na afloop van de voorstelling nog steeds niet van musicals (vooral niet van de manier van zingen), maar ik moet toegeven dat deze goed is gemaakt. Ook vind ik het verhaal niet slecht gedramatiseerd met een grotere rol voor Bianca Castafiore (een geweldige Miranda van Kralingen die speelt als een fantastisch zingende Annette Malherbe) dan in het boek. Jansen en Janssen zijn een komisch vaudevilleduo als Mini & Maxi of Laurel & Hardy. Halverwege de tweede helft raak ik enigszins beeldenmoe van de gigantische hoeveelheid decorwisselingen maar het is een spectaculaire voorstelling.

Als ik op de terugweg naar Rotterdam in mijn dikke boek zit te lezen realiseer ik me dat ik tijdens de voorstellingen achter de coulissen heel wat kan lezen en wellicht ook werken als ik onze laptop meeneem. In de bus wordt door de kinderen gezongen voor de microfoon. Het begint een echte schoolreis te lijken. Een van de kinderen ontpopt zich als een echte radiopresentator/mc die iedereen op soepele wijze aan- en afkondigt. De aanwezige kinderen zijn allemaal zangers en zangeressen die afwisselend twee kinderrollen (een jongen en een meisje) in Kuifje vertolken en zingen prachtig.

(Wordt vervolgd)

vrijdag, mei 11, 2007

Woodstone terug

Ik dacht dat ik de naam Woodstone verzonnen had, als combinatie van de woorden Woodstock en Woudestein (de naam van de universiteitscampus) maar het is volgens Metro weer terug.

Woodstone onder dak


Omdat de weersvooruitzichten wel heel somber zijn besluit ik 's ochtends om acht uur om Woodstone naar binnen te verplaatsen. Dat betekent dat er op het laatste moment nog heel wat geregeld moet worden, maar overal ontmoet ik veel goodwill en hulp. Van de afdeling Evenementen, de huismeesters, de beveiliging, de cateraar, iedereen vindt het erg jammer dat we naar binnen moeten, maar het is overduidelijk dat het niet anders kan. Woodstone moet onder dak.

's Avonds vieren we een heerlijk feestje. De bands die optreden zijn goed tot zeer goed. Mijn persoonlijke favoriet is Chasing Tales, die zich van een beginnend bandje bij onze singer/songwriterwedstrijd hebben ontwikkeld tot een strakke band. De sfeer is erg gezellig. Vooral de Crazy Piano-acts vind ik hartstikke leuk, heerlijk studentikoos. Uiteindelijk gaat opnieuw een groep studenten (zeven dansende dames) van het Rotterdamsch Studenten Gezelschap er met de ditmaal wel erg valse maar er schitterend uitziende cremekleurige Crazy Piano vandoor.

Volgend jaar buiten,volgend jaar groter, volgend jaar meer!

woensdag, mei 09, 2007

How to win friends and influence people

In Een stamboek van Patrick Modiano komt een regel voor over het boek Hoe maak ik vrienden dat op het nachtkastje van Modiano's vader ligt. Volgens Modiano geeft dat boek op dat nachtkastje een inzicht in diens eenzaamheid. Volgens mij niet. Volgens mij wordt hier het boek How To Win Friends and Influence People van Dale Carnegie bedoeld. Een internationale bestseller en één van de eerste zelfhelpboeken uit 1936 die op miljoenen nachtkastjes heeft gelegen. Zelf had ik ooit een prachtige vijftigerjaren pocketversie die ik aan iemand anders heb weggegeven. (De geschiedenis van dat weggeven misschien een andere keer.)

This book has the potential to change your life,
staat als aanbeveling op de omslag hiernaast. Volgens mij stond die aanbeveling ook op de mijne. Meestal neem ik dat soort opmerkingen met een korreltje zout, maar in dit geval moet ik toegeven dat het boek mijn leven veranderd heeft. De tips uit het boek maken het leven gemakkelijker, ze zijn als olie tussen stroef lopende relaties. Was ik vroeger stug, door dit boek ben ik me soepeler gaan gedragen. Charmanter geworden zonder mijn persoonlijkheid te verliezen. Laat dit boek ook jouw leven veranderen! De belangrijkste tips van Dale Carnegie zijn samengevat in de Wikipedia.
Meer over dit boek

dinsdag, mei 08, 2007

Een stamboek

"Na 22 jaren in dit leven maak ik het testament op van mijn jeugd" zong Boudewijn de Groot. Patrick Modiano doet iets anders. Hij maakt het proces-verbaal op van zijn jeugd en met name van het gedrag van zijn ouders. Niet bepaald bezorgde ouders, die ouders van de jonge Patrick en zijn jonggestorven broertje Rudy. Ik schreef al een kort stukje over het boek in mijn vakantiedagboek:

"Fascinerend hoe Modiano de geschiedenis van zijn ouders ontrafelt aan de hand van teruggevonden papieren, bijna emotieloos, als een procesverbaal. Achter de feiten blijft het mysterie, want: "hoe duisterder en mysterieuzer de dingen blijven, te meer belang ik ze toeken."
Dat past bij zijn andere romans want ook deze 'autobiografie' noemt Modiano een roman."

Toch blijft het boek meer een goede aanvulling op de 'normale' boeken, dan dat het echt een prachtig boek is. Daarvoor is het vooral in het begin te veel een opsomming van feiten en feitjes. Te weten hoe al deze feiten en feitjes verwerkt zijn in zijn romans, hoe hij er toe gekomen is te schrijven hoe hij schrijft en te weten te komen waar Modiano vandaan komt maken het boek interessant. Op zichzelf staand zou het minder indruk maken, is mijn idee.

maandag, mei 07, 2007

De Brug

Ik had nog nooit een boek van Geert Mak gelezen. Ik weet dat zijn boeken als warme broodjes over de toonbank gaan en dat hij overal een veelgevraagd voorlezer is, maar dat had mij tot nu toe niet over de streep getrokken.
Dit kleine boekje, een soort van documentaire op papier in plaats van op celluloid, vond ik erg interessant om te lezen. Je krijgt een beeld van de mensen die werken op De Brug uit de titel, hun problemen, hun achtergrond. De Brug bevindt zich in Istanboel. Mak schrijft niet alleen over het heden, maar als een echte geschiedkundige ook over het verleden. Je krijgt naast een beeld van het hedendaagse en dagelijkse leven op de brug ook een beeld van de geschiedenis van Istanboel en Turkije. Een achtergrond bij de huidige problemen in Turkije rondom de scheiding van kerk en staat die door Ataturk werd ingevoerd en de basis vormt van het huidige moderne Turkije.

Vooral het verhaal van de man die gek was geworden van liefde en daarvoor een moord had gepleegd, vond ik erg mooi. Kort en krachtig, in essentie slechts een enkele pagina in het boek, maar goed verwoord. Niet dat ik nu zin heb zo'n dik boek van Geert Mak te gaan lezen. Ik lees toch liever fictie, een romantisering van de werkelijkheid. Een boek waarin de werkelijkheid tot kunst is verheven.

vrijdag, mei 04, 2007

Vakantie # 06

Rotterdam

Het laatste gedeelte van de tocht gaat moeizaam. Niet door de tegenwind maar Oudste Dochter heeft nu helemaal geen zin meer en doet alles op haar elf-en-dertigst. Uiteindelijk vertrekken we rond half elf maar beide jongedames willen zo snel mogelijk naar Arnhem en op de trein naar huis.

Een confrontatie met mij leidt tot grote krokodillentranen op Oudste Dochter's wangen. Voor óns is ze meegegaan en wij doen de hele tijd lelijk tegen haar. Haar reactie ontroert me. Op het veer tussen Driel en Oosterbeek leg ik een arm om haar schouder en maak het goed met haar. Dan fietsen we in rap tempo door naar Arnhem. Toch blijft de sfeer de hele dag landerig en enigszins geïrriteerd. Het Museum voor Moderne Kunst dat we gemakkelijk weten te vinden, blijkt gesloten. Dan maar naar Park Sonsbeek. Daar vinden we met iets meer moeite een terras bij de watermolen. Het is erg warm en de gemoederen blijven ook verhit. Bij het minste of geringste katten we elkaar af. Het lijkt tijd om naar huis te gaan.

De meiden halen boodschappen in de supermarkt, terwijl wij op het plein voor de Eusebiuskerk een gesprek afluisteren tussen een alcoholiste en haar begeleidster. "Als je zo doorgaat neem ik je niet meer mee naar Arnhem!" "Ik ben hier niet gekomen om te discussiëren met jou!"
Dan zoeken we een plaatsje aan de Rijnkade en verorberen we onze lunch. Ik probeer nog een lift te regelen bij een groot cruiseschip waar voorop de letters ROTTERDAM staan. Maar de boot gaat de verkeerde kant op, naar Duitsland. Dus gaan we maar met de trein terug.

Het station is opnieuw snel gevonden, maar omdat de trein op het laatste moment van spoor wisselt en wij niet zo snel van perron kunnen wisselen met fietsen en liften, missen we twee treinen en vertrekken een half uur later. In de trein komt iedereen tot rust.

Vakantie # 05

Heteren

De laatste dag van onze vakantie. Nadat Oudste Dochter gisteren boos was weggereden gaan Jongste Dochter, Vrouw en ik picknicken op de dijk met uitzicht op de brug naar en de kerktoren van Rhenen. In Opheusden treffen we mijn schoonzus en haar kinderen en daar komt ook Oudste Dochter weer tevoorschijn. Vrolijk als altijd. Ze wilde even alleen zijn. Dat kan en mag natuurlijk, maar wegrijden zonder iets te zeggen is natuurlijk niet echt netjes. We maken er verder niet veel woorden aan vuil en fietsen verder naar Zetten, waar de familie woont.

In de tuin drinken we een glaasje wijn en als mijn vrouw en de schoonzus aan het koken zijn lees ik verder in mijn boek, "Een stamboek" van Patrick Modiano. Fascinerend hoe Modiano de geschiedenis van zijn ouders ontrafelt aan de hand van teruggevonden papieren, bijna emotieloos, als een procesverbaal. Achter de feiten blijft het mysterie, want: "hoe duisterder en mysterieuzer de dingen blijven, te meer belang ik ze toeken." Dat past bij zijn andere romans want ook deze 'autobiografie' noemt Modiano een roman.

Ondertussen wordt het terwijl ik schrijf steeds zonniger en warmer op het grasveld voor de trekkershut in Heteren waarin de rest van mijn gezin vredig ligt te slapen. De slaap der onschuldigen, onwetend van de gedachten die door mijn hoofd gaan. Het is bijna tijd om ze wakker te maken. Dan kunnen we ontbijten en fietsen we verder. Op weg naar Arnhem. Het einddoel van de reis.

donderdag, mei 03, 2007

Vakantie # 04

Kesteren

We drinken koffie en eten gebak in Lienden. In "Het wapen van Lienden", een cafe dat volgens een fietser die we onderweg spreken, in de afgelopen veertig jaar niet veranderd is. Deze man en zijn vrouw zie ik terug in het plantsoentje in Kesteren als zij op de terugweg zijn. De koffie is vast moderner geworden, capuccino, de appeltaart is als vanouds naar grootmoeder's recept. Ik vul mijn bidon en geef de jongedame achter de bar een complimentje voor we verder gaan.

Ik zit nu in genoemd plantsoentje in Kesteren. De Oudste Dochter is boos weggefietst. Is om onduidelijke redenen chagrijnig. Heeft het iets met onze afspraak met haar tante te maken? Onbekend. De andere twee dames zijn naar de bakker om warme broodjes te halen. De wind is vandaag iets zachter. Hier en daar zijn nu ook wolkjes zichtbaar aan de verder staalblauwe lucht.

Vakantie # 03

Maurik

Gisteren zijn we uit Lexmond vertrokken voor onze tweede etappe. Voortdurend volgen we de dijk van de Lek, nu eens aan de ene kant, tot Schoonhoven aan de noordzijde, dan weer aan de andere kant, tot Beusichem, en weer terug naar de noordzijde, tot Wijk bij Duurstede, het oude Dorestad dat ik nog ken van de schoolplaat van Isings: De Vikingen bij Dorestad. Een plaat met woest uitziende mannen met op de achtergrond een brandende stad. Nu zijn we in Maurik aan de zuidkant en aan deze kant blijven we tot Oosterbeek. Dan fietsen we naar Arnhem aan de noordzijde.

We komen langs prachtige oude stadjes en dorpjes als Vianen, Culemborg en Wijk bij Duurstede. Ook zien we bezienswaardigheden als de allereerste radiozendmast van Nederland in Lopik en de stuwdam van Hagestein. Maar het allermooiste is het rivierlandschap, met name de uiterwaarden. Het is aanhoudend zonnig. Het enige nadeel is de tegenwind die net zo aanhoudend is.

Vakantie # 02

Eck en Wiel

Het is fris als ik 's ochtends om half acht Eck en Wiel binnenfiets. Op jacht naar broodjes van de warme bakker. Het is heiig en niet zo zonnig als de afgelopen dagen maar ik verwacht dat het nog wel op zal klaren. Ik heb er spijt van mijn jack niet te hebben aangetrokken en ook mijn handen zijn koud. De warme bakker laat de broodjes overkomen uit Doorn en is pas om half negen open als de broodjes zijn aangekomen. De zoon des huizes haalt de broodjes, de dochter staat achter de toonbank. Dat wordt me allemaal trots verteld door de moeder.
Dus rijd ik terug naar de supermarkt. Die gaat al eerder, om acht uur open. Ik kijk op het display van mijn mobiele telefoon. Het is kwart voor acht. Ik rijd terug het dorp in op zoek naar een bankje. Ik krijg het ondertussen steeds kouder. De douche op de camping was ook al koud en zolang de zon niet doorbreekt wordt het maar niet warmer.
Bij de hervormde kerk is geen bankje te bekennen. Ik had het kunnen weten. Het is hier zo'n echt stijf protestants dorp. Overal hangen nog de oranjeversieringen van Koninginnedag. Onze koningin is tenslotte ook protestants. Verder ademt het hier een bekrompen geest. Op een straathoek vind ik een bankje, maar dat ziet er erg vies en kleverig uit. Van bladeren en vogelpoep.
Uiteindelijk neem ik plaats op het fietsenrek voor de supermarkt en begin te schrijven.

dinsdag, mei 01, 2007

Vakantie # 01

Schoonhoven

We hebben fikse tegenwind op onze eerste dag en fikse tegenslag als we voor Jongste Dochter een geheel nieuwe fiets moeten kopen. Maar zonder morren tel ik 399 euro neer voor een nieuwe Raleigh omdat haar oude Gazelle niet meer te repareren is. Dat speelt zich af in Krimpen aan den IJssel waar we zijn gestopt bij de Gazelle-dealer om te laten bekijken of de versnelling die het niet meer doet nog te repareren is. Dat blijkt niet het geval.

Dan kunnen we echt op stap. We fietsen van Krimpen aan den IJssel naar Krimpen aan de Lek. Bij de veerponthalte deelt Oudste Dochter zwartwitjes uit en strooit ongeveer de helft over het plaveisel. Ik raap er een op, zeg "el-hamdullah" (Here zege deze spijs in het Arabisch) en stop hem in mijn mond tot afschuw van mijn vrouw.

De wind is hard, het licht is hard, maar het landschap is zacht en schitterend mooi. We fietsen tijdens deze eerste etappe een voor mij overbekende route, langs de Lek naar Schoonhoven. We picknicken tussen Lekkerkerk en Bergambacht tegen de helling van de dijk. Tussen allerlei gele bloemen, boterbloemen, paardebloemen en een soort die ik niet ken, waarvan de gele blaadjes op kussentjes lijken.