zondag, september 30, 2007

Wordt aan gewerkt

Vanaf de eerste seconde dat ik de zaal binnen ben denk ik: dit kan goed worden, dit kan niet meer mis gaan. De voorstelling heet Wordt aan gewerkt, is van het Hans Hof Ensemble en heeft als motto: Wer sich jetzt kein Haus baut, baut sich keines mehr...
Op het podium staat een grote houten constructie, een huis in aanbouw. Aan het plafond hangt een grote verzameling lampen. Twee mannen staan te kaarten met een piano als kaarttafel.
Ik had al vaker gehoord van het Hans Hof Ensemble maar ze nog niet eerder gezien. Het is moeilijk een beschrijving van de voorstelling te geven. Er wordt gewerkt aan een huis, maar het schiet niet echt op. Er is agressie tussen de bouwers, een man, Andreas Denk, en een vrouw, Andrea Boll. Vooral de laatste danst prachtig. Ze is een en al spier, niet bepaald knap om te zien, eerder een heks met haar lange zwarte haar, maar ze beweegt als een tijger.
Naast de twee dansers zijn drie muzikanten actief, van de muziek/theatergroep Soil. Ook zij hebben een belangrijk aandeel in de voorstellingen en spelen en dansen mee, zingen liederen in diverse stijlen van country tot klassiek tot Rammstein.
Er is geen duidelijk verhaal, er is weinig te begrijpen. Eén ding weet ik na deze voorstelling echter zeker: ik ga zeker vaker naar de deze groep kijken!

vrijdag, september 28, 2007

L'integrale des jurons du capitaine Haddock

In een Franse boekhandel vind ik een boek met alle vloeken van kapitein Haddock met uitleg van hun betekenis. Een handig hulpje bij mijn eenakter Duizend Bommen en Granaten. Zo kom ik er achter dat Duizend Bommen in het Frans Mille sabords is, wat zoiets betekent als Duizend schuttersgaten. In plaats van met granaten vloekt de kapitein met Tonnerre de Brest (donder boven Brest). Voor het overige is het een heel grappig boekje met de betekenissen van ectoplasma, kolokwinten, diplodocussen en bachi-boezoeks.
Met ons stuk gaat het ondertussen iets minder. Een van de spelers wil op een van de dagen dat we spelen naar een uniek concert van een zangeres die hier eens in de zes jaar voorbijkomt en heeft daar zonder nadenken kaartjes voor gekocht. Gisteravond oefenden we daarom met een vervanger, maar die liet vandaag helaas weten dat hij het stuk niet ziet zitten. Ik kan het me voorstellen, het is een stuk zonder enige karakterontwikkeling en niet echt een fijn stuk voor een acteur om te spelen. Dat het heel goed kan worden, daar geloof ik dan weer wel in. Maar de onwillige acteur heeft me in ieder geval laten weten dat hij me niet zal laten zitten. Dus hoe dan ook komt er een oplossing.

donderdag, september 27, 2007

Picon

In het café in Acq werkt Jacques. Een jonge vent van ongeveer vijfendertig jaar oud. Hij mist rechts een paar kiezen en heeft kortgeknipt haar. Hij is wel eens in Nederland geweest, in Breda en in Terneuzen. In Terneuzen is de grootste coffeeshop van Nederland dus ik hoef hem niet te vragen waarom hij daar geweest is. We zijn in een klein cafeetje waar de barman iedereen die binnenkomt een hand geeft. Ook ons. We geven enige andere klant aan de bar ook een hand en later treden nog drie arbeiders binnen. Omdat wij met ons drieën de bar bezet houden gaan ze aan een tafeltje zitten en bestellen twee panaches en een bier. Een panache is wat wij een sneeuwwitje noemen.

Ik wijs mijn zwager de fles Picon die achter de barman staat. Likeur om in een biertje te doen. Een sneeuwwitje maar dan anders. Denk ik. De barman, Jacques, biedt ons er één aan. Het is geen limonade maar likeur. Achttien procent. Eerst schenkt hij een laagje citroenlimonade onder in een bierglas, dan een borrel er op. Voor ons doet hij niet 30 cc in het glas zoals gebruikelijk, maar een dubbele borrel, 60 cc. Dan schenkt hij er voorzichtig bier op. Beetje bij beetje. Totdat er een dikke stevige schuimkraag op het bier staat. Zelf neemt hij er ook één. Als onze glazen leeg zijn biedt hij nog eentje aan. Ik weiger. Mijn zwager ook. Mijn schoonvader accepteert het tweede glas wel. Ik sta nu al bijna op mijn hoofd. We hebben een beetje honger want tussen de middag nog niet gegeten.

We vragen Jacques of hij niet iets te eten heeft. Dat heeft hij, maar hij heeft geen brood. Dat moet ik gaan halen bij de bakker. Op een bierviltje schrijft hij de bestelling. Een pain campagnard. Ik loop door de verlaten straat, twijfelend of het de goede straat is die ik heb genomen. Dan zie ik links een bakkerij. Een jonge blonde vrouw komt van achteren op het geluid van de bel aan de deur. Ze heeft lichtgevende blauwe ogen. Ik presenteer haar het bierviltje. Ze overhandigt me vrolijk lachend het brood nadat ze me gevraagd heeft of het gesneden moet zijn. Dat lijkt me het beste dus ik stem toe en krijg een zak gesneden brood mee. Ik loop terug. Als ik binnenkom liggen op de bar ondertussen al drie soorten Franse paté klaar. Eén naam heb ik onthouden. Riette, of in ieder geval zo klinkt het. Met een mes mag ik zelf de boterhammen klaarmaken.

Jacques vraagt me hoe oud ik ben. Vingt-et-un, zeg ik per ongeluk. Hij moet lachen. Dat kan niet. Nee, cinquant-et-un, verbeter ik mezelf. Nu moet hij nog harder lachen en wil hij mijn identiteitskaart zien. Toevallig heb ik die niet bij me. Die ligt als onderpand bij de fietsverhuur. Ik laat hem mijn vrouw en kinderen zien, die wel in mijn portemonnaie zitten. Op de foto wel te verstaan. Dix-sept et quatorze, zeg ik. Nog gelooft hij me niet. Ik wijs op de fles pastis, 51. Nee, dat kan echt niet.

woensdag, september 19, 2007

Vrouw van de Zee

Ik ben op zoek naar een toneelstuk. Als ik klaar ben met Duizend Bommen en Granaten ga ik een volgend stuk regisseren bij KRT (Klein Rotterdams Toneel). Probleem is als altijd de bezetting (3 vrouwen en 5 mannen) en een stuk dat past bij de groep. Ik herlees Koning Ubu (Alfred Jarry), maar dat valt me toch tegen. Ik herlees Toeval, Voorval van Frans Strijards maar vind dat toch wel een ingewikkeld stuk en de rollen zijn nogal ongelijkwaardig. Ik lees Enrico IV van Luigi Pirandello en vind het eerste bedrijf nogal langdradig. Dus hoewel ik een groot liefhebber ben van Pirandello en bijna al zijn Novellen voor een jaar heb gelezen, twijfel ik.

Dan ben ik de boekenkast aan het ontstoffen en vind allerlei dingen terug. Oude foto's, oude tekeningen, oude dagboeken. Ik kom langs de theaterstukken en zie eensklaps Ibsen staan. Mijn eerste stuk, tenminste het eerste stuk dat ik regisseerde, maar ook een van de eerste stukken die ik zag, was van Ibsen: Hedda Gabler. Twintig jaar geleden is het dat ik het geregisseerd heb. Daarna heb ik ooit nog Bouwmeester Solness geregisseerd. Ik hou van Ibsen, van zijn zwaarmoedigheid, van zijn symboliek. Ik denk dat ik het gevonden heb, de bezetting lijkt ook te kloppen. Maar als ik nog eens tel is er een man te weinig of een vrouw teveel. Het is maar hoe je het bekijkt.

Ik zie Ibsen en Hedda Gabler in ieder geval zitten en ga op zoek in de catalogus van de bibliotheek. Ik vind twee bundels waar Hedda Gabler in te vinden is. Dan valt mijn oog op een andere titel: De Vrouw van de Zee. Is dat niet een nog veel beter idee? Ik bestel het bij de bibliotheek en reconstrueer het stuk in mijn hoofd. De Vrouw van de Zee (Ellida) is verloofd geweest met een zeeman. Hij is verdronken, of tenminste dat denkt ze. De vrouw trouwt, met de veel oudere Dokter Wangel, die twee dochters heeft, ongeveer van haar eigen leeftijd. Dan keert de mysterieuze zeeman terug om zijn vrouw op te eisen. Ze twijfelt. Daarover gaat het stuk. Zal De Vrouw van de Zee meegaan en haar man en stiefkinderen verlaten of blijft ze? Laat dokter Wangel zijn vrouw gaan? Een mooi en mysterieus stuk.

Foto: Marjon Brandsma als Ellida en Joop Admiraal als dokter Wangel

dinsdag, september 18, 2007

Nieuwe kleuren

In het restaurant heb ik voorkeuren voor de caissières die achter de kassa's zitten. Drie van de dames in het bedrijfsrestaurant zijn altijd vrolijk. Het liefst schuif ik aan in de rij waar één van deze dames ons eten afrekent. Precies deze drie dames staan deze week geportretteerd in het Erasmus Magazine ter ere van het feit dat er door hun werkgever nieuwe kleding is ingevoerd. Elena, Jelka heten de eerste twee volgens het onderschrift. De eerste komt uit Roemenië, de tweede uit Kroatië, dat heb ik ze zelf ooit gevraagd, en allebei hebben ze een prachtig Oost-Europees accent en een lage stem waar mannen voor vallen. De derde, Pia, is zo te zien een echte Hollandaise en heeft juist weer een echte hoge damesstem. Vandaag een ode aan deze drie steunpilaren van het restaurant in de vrolijke nieuwe kleuren van hun bedrijfskleding.

maandag, september 17, 2007

Portrait Series - Berlin/Marching series Pt I

De laatste voorstelling die ik op zondagavond zie in De (Internationale) Keuze van de Schouwburg is Portrait Series - Berlin/Marching Series Pt I van Michel Laub. Een indrukwekkend tweeluik. In het eerste deel tonen professionele en niet-professionele dansers zich voor het publiek. Ze vertellen over zichzelf, kleden zich om, laten zich zien in woord en gebaar. Het doet me denken aan Pina Bausch. Het is erg intiem, de dansers tonen zich in al hun naaktheid, soms letterlijk, soms figuurlijk. Het is onduidelijk wat echt en wat gespeeld is, maar die spanning is een tedere spanning, een dunne draad tussen echt en onecht. Naast me zit een vrouw onbedaarlijk te lachen en doet daarmee onrecht aan de voorstelling. Dat ze nerveus is en moet lachen, kan ik me voorstellen, maar als ze maar door en door gaat ergert ze me.

Het tweede deel is een choreografie van marcherende dansers. Drie van de negen dansers die zich aan ons getoond hebben dansen mee in deze choreografie. Het geeft een extra dimensie dat je iets van hun achtergronden weet. Over deze choreografie weet ik niet veel te zeggen. Ik vond het mooi maar vind het moeilijk aan te geven waarom.

Al met al heeft deze laatste voorstelling van de vijf die ik zag, de meeste indruk gemaakt. Helaas kan ik deze week niet meer zien, maar ik raad eenieder aan te gaan naar De (Internationale) Keuze van de Schouwburg.

zondag, september 16, 2007

History Tilt

video

History Tilt is de vierde voorstelling die ik zie in De (Internationale) Keuze van de Schouwburg. Documentair theater uit Duistland over een moord in 1921. De Armeniër Salomon Teilirian vermoordt de Turkse ex-minister van Binnenlandse Zaken Talaat Pascha in Berlijn op 15 maart van dat jaar. Dit omdat hij Talaat Pascha verantwoordelijk houdt voor de Armeense Kwestie zoals Turkije het eufemistisch noemt. De Duitsers spreken van deportaties en onlangs werd Orhan Pamuk aangeklaagd omdat hij het waagde de Armeense genocide te noemen, iets wat momenteel nog steeds verboden is in Turkije. In de rechtszaak die volgt op de moord wordt Salomon vrijgesproken. Waarom? Daarover gaat de voorstelling.

In zeshonderd archiefdozen heeft regisseur Hans-Werner Kroesinger allerlei feiten verstopt over de moord, de correspondentie tussen Duitsland en de consul in Constantinopel, en getuigenverslagen van de moord en van de Armeense genocide. Het ziet er geweldig uit, dit decor van meer dan manshoge stapels dozen. Toch gaat de voorstelling niet echt leven. Het verhaal is spannend en laat zien dat geschiedenis ook een spel is. Afhankelijk van welke feiten je presenteert rijst een nieuw beeld van 'de waarheid' op.

Achteraf is er een interview met de maker. Hij vertelt dat Adolf Hitler, geïnspireerd door de Armeense genocide, van mening was dat hij ongestraft de joden kon uitroeien. In 1939 toen hij op dat idee kwam, was de Armeense genocide immers al door iedereen vergeten. Zo zijn er meer verwantschappen, ook met massamoorden in de recente geschiedenis. Een intelligente voorstelling die me niet helemaal kon boeien, maar die ik niet graag had gemist.

zaterdag, september 15, 2007

Tien geboden (deel 1)

NT Gent/Wunderbaum doen de Dekaloog van Kieslowski over. Niet in tien delen van een uur, maar in twee theateravonden waarin ze de helft van de tien geboden behandelen. In deel 1 dat ik gisteravond in de Rotterdamse Schouwburg zag dus de eerste vijf. Omdat ik de serie destijds op televisie heb gezien kwamen sommige verhalen me onmiddellijk bekend voor, zoals deel 1 (Gij zult geen afgoden vereren, maar mij alleen aanbidden en boven alles beminnen.) en deel 5 (Gij zult niet doden). Anderen herinnerde ik me gedeeltelijk zoals deel 4 (Eert uw vader en uw moeder), waarbij de herinnering aan de filmversie naar het einde toe pas goed op gang kwam.
De voorstelling wordt gespeeld door de vijf leden van Wunderbaum en drie spelers van NT Gent, waarvan mij vooral Frank Focketyn opviel, een oudere acteur die ik niet eerder zag, maar geweldig diverse rollen speelde, zoals de vader in Eert uw vader en uw moeder en de ongeneeslijk zieke in deel 2: Gij zult de naam van de Heer, uw God, niet zonder eerbied gebruiken.
Iedere keer is er een andere verteller die het verhaal verteld waarbij anderen het verhaal spelen. Hilarisch wordt het in deel 4 als de verteller (Matijs Jansen) in een scène waarin een theaterrepetitie wordt verbeeld, plaats neemt in de zaal en vandaaruit de regisseur speelt.
Tijdens het kijken zag ik meer verband tussen de verschillende delen dan ik zag toen ik de films keek. Daar zat steeds een week tussen. Misschien is het ook de herhaling van iets wat je eerder gezien hebt, maar hoezeer de delen met elkaar te maken hebben is in de toneelversie duidelijker.
Er is veel te lachen en veel ontroering. Lachen kun je om de hulpeloosheid van de personages die door een wrede god of door zichzelf in moeilijkheden worden gebracht. Wie is verantwoordelijk? Zijn we verantwoordelijk voor onze eigen daden zoals ik graag geneigd ben te denken, of is er een opperwezen waarvan de wegen ondoorgrondelijk zijn dat ons moedwillig de verkeerde kant opstuurt?

Ook deze prachtige voorstelling is te zien in de geweldige (Internationale) Keuze van de Schouwburg. Foto: Frank Focketyn en Els Dottermans.

vrijdag, september 14, 2007

Suzannes

Ik krijg een email uit Enschede. Van de vroegere manager van La Salles, een rock&rollband uit Enschede die eind jaren zeventig met Elvis-klassiekers triomfen vierde. Of we nog een keer willen optreden met De Suzannes. Tijdens de Nobosessie van 15 oktober aanstaande. Het is ongeveer tien jaar geleden dat we voor het laatst hebben opgetreden. Dat was na ongeveer achttien jaar niet op te hebben getreden. We zullen moeten repeteren, we zullen naar Enschede moeten afreizen (meer dan twee uur rijden), voor een optreden van circa een kwartier. Alles voor niks, voor de eer, enkel ter meerdere eer en glorie van onszelf. Ik heb zelf onmiddellijk zin. Nog één keer De Suzannes spelen. Nog één keer punk. Ik bel Loek, de gitarist. Hij is onmiddellijk voor. Ik vraag hem of hij de telefoonnummers weet van de andere twee Suzannes. Hij gaat zoeken, ik geef hem mijn emailadres. Ik kom thuis en kijk in mijn adressenboekje. Papier is geduldig. Ik vind de nummers van de andere twee. De volgende ochtend bel ik Tull, de bassist. Even enthousiast als Loek en ik. De laatste is Klaas, de drummer. Ik bel zijn nummer en ik krijg een zoon aan de lijn. Die geeft me het 06-nummer. Ook Klaas is enthousiast er is slechts één probleem, hetzelfde als tien jaar geleden. Hij heeft geen drumstel en geen stokken meer. Maar dat kan geregeld worden. Ik bel Loek terug om te zeggen dat we het gaan doen. Hij vertelt me dat de EP van de Suzannes te koop is in iTunes. Dat blijkt waar. Maar wie heeft de rechten op onze nummers? Een onderzoek waard. Straks moeten we betalen om onze eigen nummers te mogen spelen.

Klik op het plaatje en ga naar de iTunes winkel

woensdag, september 12, 2007

Hey Girl



En weer is er een prachtige Italiaanse voorstelling, net als die van maandag te zien in De (Internationale) Keuze van de Schouwburg. Was het maandag in La Busta tekstgericht op de absurditeit van de samenleving, met prachtig spel en spannende beelden, Hey Girl! is een puur visueel spektakel. Het tekstje op de website van de Schouwburg vertelt alles wat er in de voorstelling gebeurt na:

"Iemand wordt wakker, staat op en maakt zich gereed om uit te gaan. Ze gaat uit. Uit een dikke, roze brij rijst een mooi, jong meisje omhoog. Ze kleedt zich aan en vertrekt op reis. Met een gloeiend zwaard brandt ze een kruis in haar kleed, terwijl ze namen fluistert van vermoorde vrouwen van weleer. Ze laat zich heen en weer slingeren tussen links en rechts, om in het midden halt te houden. Haar zwarte slaaf, met háár hoofd als masker, laat ze dansen op een vloer vol scherven. Intussen lezen we teksten uit Romeo en Julia en kijkt schilder Jan Van Eyck, met rode tulband, ons aan het einde streng in de ogen."

Einde. Maar het is fantastisch om te zien. Kijken met de blik op scherp en het verstand op nul.

dinsdag, september 11, 2007

La Busta


Gisteren gezien in de schouwburg: La Busta van Compagnie Scimone Sframeli. Prachtige voorstelling. Een politieke thriller waarin een man een kantoor binnen komt met een enveloppe (la busta). Hij wil de voorzitter spreken. Dat kan niet. De voorzitter is bezet. Er ontvouwt zich een spel dat begint als een klucht. Maar langzamerhand wordt de sfeer steeds grimmiger. Niets is wat het lijkt en de man met de enveloppe delft het onderspit. Het doet denken aan Het Proces van Kafka, aan Samuel Beckett en Harold Pinter, maar heeft tegelijk een geheel eigen vorm.

Auray

Onderweg van Belle-Ile naar Parijs
Zaterdag 4 augustus 2007

In Auray is tussen de middag weinig te doen. De straten zijn verlaten. De zon schijnt fel en maakt het contrast tussen licht en donker groot. Op een bankje in de schaduw van de uit de kluiten gewassen kerk zit een man met een witte hoed met zwarte band te telefoneren. Rue Charles de Blois. Een enkele auto passeert. Iedereen is aan het eten, de luiken zijn gesloten. Met uitzondering van een enkele bakkerij is er bijna geen winkel en de winkels die er zijn zijn niet open. Een verlaten kantoortje om op paarden te wedden, een kapper, een vervallen winkel voor 'Épicieries Biologiques', een paar hotels. Alles heeft een traagheid alsof de tijd langzamerhand bezig is tot stilstand te komen.
Ik sla een hoek om aan het einde van de Rue Jean Jaurès en kom op een iets grotere weg die parallel loopt met de spoorlijn langs welke wij hier zijn aangekomen. Hier rijden iets meer auto's. Verder is de weg verlaten. Onze reis is twee uur blijven stilstaan in Auray en zal later in de trein nog meer vertraging oplopen.

maandag, september 10, 2007

Voor de bakker

Le Palais, Belle-Ile-en-Mer
Vrijdag 3 augustus 2007

's Ochtends sta ik zoals bijna elke ochtend bij de bakker te wachten. Achter een prachtige donkerharige schone in een ultrakort zwart jurkje. Haar vriend staat een eindje verderop druk te telefoneren. Ze roept hem. Wil weten wat ze moet kopen. Als ze begint te praten hoor ik dat ze Spaans is. Zie je wel, denk ik, geen Française. Ondertussen, na bijna twee weken op het eiland, begrijp ik waarom alle Fransen en ook de rest van de wereld vielen op Brigitte Bardot. Zij heeft precies datgene wat aan de meeste vrouwen hier ontbreekt: borsten en billen. De vrouwen hier zijn recht en hoekig en hebben bijna geen voorgevel. Italiaans, Spaans, Hollands, Hindoestaans, Sylvana Mangano, Penelope Cruz, Monique van der Ven, Priyanka Chopra, licht of donker, dat geeft niet, alles beter dan de vrouwen hier, vol en rond als een Hollandse kaas, dat is mijn smaak.

woensdag, september 05, 2007

À VENDRE

Le Palais, Belle-Ile-en-Mer
Vrijdag 3 augustus 2007

Het probleem van de fiets wordt toch nog snel opgelost. Terwijl ik er zo'n tien minuten over doe om, met aanwijzingen van mijn jongste dochter, een keurig bordje "À VENDRE" te tekenen en aan mijn fiets te hangen, heeft mijn vrouw in vijf minuten de fiets verkocht aan een sympathieke buurman op de camping die hem koopt voor zijn broer die maandag arriveert. Voor € 25,-. Iets minder dan het bedrag dat ik mezelf ten doel had gesteld maar à la. Het is voldoende. Nu heeft het twee weken rondfietsen op het eiland op een eigen fiets me slechts € 45 gekost, de helft van het gemiddelde huurbedrag. Het zo nauwkeurig getekende bordje "À VENDRE" wordt onmiddellijk door mij verscheurd. Ik fiets nog een laatste maal op mijn eigen fiets naar het dorp en lever hem 's avonds af bij de buurman. De verkoop wordt afgesloten met een glas rode wijn en een goed gesprek met de buren die uit Dijon blijken te komen en allen samen hebben gestudeerd. Nu zijn ze over de wereld verspreid, eentje woont er in Shanghai, een ander heeft stage gelopen in Amsterdam. Eens per jaar komen ze samen om met elkaar vakantie te vieren. Onze vakantie zit er helaas bijna op.

dinsdag, september 04, 2007

Bij de kapper

Le Palais, Belle-Ile-en-Mer
Woensdag 1 augustus 2007


De klok staat stil op zeven over twaalf. Zes vrouwen zitten in de rieten stoelen. De cliëntèle bestaat uit oudere dames die gepermanent en gekleurd willen worden. Wij zitten op de kunstlederen bank. Drie kapsters zijn actief. Het jongste meisje is de jongste bediende. Ze loopt rond alsof ze dezelfde avond nog een einde aan haar leven gaat maken, weg uit dit helse bestaan waarin de kapsalon de hel verbeeldt. De oude vrouw is overduidelijk de bazin en is overal tegelijk aanwezig. Ze helpt drie vrouwen tegelijk en haar mond staat niet stil. Onze jongste dochter wil haar haar geknipt hebben. Sinds Turkije is ze slechts eenmaal bij de kapper geweest, door dezelfde Sri Lankese kapper in Rotterdam die ons hele gezin knipt. Dat is ondertussen ook alweer lang geleden. Ik ben met haar mee als tolk. De kapster die middelste is qua leeftijd en langste qua lengte knipt haar. Ze leert ons "dégradation" als Franse vertaling voor "in laagjes knippen". Naast me op de bank zit een vrouw die met gemak een rol zou kunnen spelen in de Franse versie van "Coronation Street". Maar ze zou net zo goed Paul de Leeuw kunnen zijn vermomd als vrouw. Een andere vrouw lijkt weer een look-a-like van Kitty Courbois. Om zeven over twaalf is Denise klaar.

maandag, september 03, 2007

Fiets

Le Palais, Belle-Ile-en-Mer
Woensdag 1 augustus 2007

Dan is er nog mijn fiets. Aan het begin van de eerste week heb ik bij een norse meneer van de fietsverhuur aan de haven een fiets gekocht voor zeventig euro. Dat leek me goedkoper dan een fiets huren voor twee weken. Mijn vrouw heeft voor haar fiets negentig betaald en het goedkoopste adres rekende tachtig euro. De duurste was zelfs € 115! Het is een mountain/citybike met laag zadel en de meiden willen er liever niet op fietsen. Al tijdens de eerste rit raakt de achterband lek maar die wordt snel en gratis weer opgelapt bij dezelfde fietsverhuur door een vriendelijke jongeman. Aan het einde van de week wil ik deze fiets weer verkopen. Maar waar en hoe?

zondag, september 02, 2007

Ilse in Overschie



"Ik dacht in Overschie daar houd'n ze vast wel van de bleuoes," zegt Ilse. ze is dan nog niet halverwege haar optreden maar de stemming zit er al goed in. Aan het einde vraagt ze: "Ik vind het helemaal leuk. Vinden jullie het ook leuk?" Met haar heerlijke Almelose tongval en spontaniteit wint ze de harten van iedereen. Door het uitvallen van het optreden van IOS (voorheen Is Ook Schitterend) mag ze een half uur langer spelen en dat half uur vult ze met het spelen van 'leuke' nummers. Een bluesje voor de gitarist, een liedje dat de ritmegitarist mag zingen, een nummer van John Hiatt (Have a little faith in me) en eentje van Dolly Parton (I will always love you). Ilse en haar band hebben er overduidelijk zin in. Het gehele publiek is gecharmeerd en wordt verliefd op Ilse, het schoolmeisje met de gitaar dat plotseling en onverwacht voor een heel groot publiek mag optreden. Het waar maakt ook. Met haar prachtige stem die klinkt als een klok.

zaterdag, september 01, 2007

Het einde in zicht

Le Palais, Belle-Ile-en-Mer
Woensdag 1 augustus 2007


Het einde van de vakantie komt in zicht. We moeten gaan nadenken over wat we nog wel en wat we niet meer willen doen. Met zijn tweeën of met zijn vieren hebben we al een groot gedeelte van het eiland bekeken. Alle vier de uithoeken van het eiland hebben we gezien. De Pointe des Poulains, de Pointe de Talut, de Pointe de Taillefer en Locmaria.

Ik zit in mijn eentje bij de tent dit dagboek bij te werken terwijl de meiden met zijn tweeën aan het fietsen zijn en mijn vrouw boodschappen doet in de supermarkt. Iedere dag wordt er door iemand anders gekookt (als we niet uit eten gaan zoals gisteravond in de Creperie Port Coton in Kervalihouen) en vandaag gaat mijn vrouw koken. Aan het begin van de vakantie is er ruzie gemaakt over een rooster (wie doet wat en wanneer) en de conclusie was dat we het op zijn beloop zouden laten en zien hoe het zou gaan. Wie kookt hoeft niet af te wassen. Afwisselend wordt er tafelgedekt, geholpen met het eten klaarmaken, iemand anders doet boodschappen dan degene die kookt, etc. Over het algemeen gaat het allemaal vanzelf en hebben we inderdaad geen rooster nodig. De meiden zijn behulpzaam, net als in de week voorafgaand aan de vakantie toen mijn vrouw in Monaco was. Ze hebben soms alleen wat aansporing nodig.

Ik fiets iedere ochtend naar de bakker en krijg vandaag na anderhalve week voor het eerst kritiek dat ik iedere ochtend hetzelfde brood koop. Terwijl ik gisteren juist iets anders had gekocht dan normaal. En het andere brood dat ik in de eerste week kocht, de Boule de Campagne, deed er vier dagen over om op te raken. Tussendoor hebben we daarbij nog andere broden gegeten die mijn vrouw bij de supermarkt of bij de bakker gekocht heeft. Dus ieder dag hetzelfde... het is gewoon niet waar en ook nooit goed.

De fietsroutes op het eiland zijn geweldig. Duidelijk aangegeven met schildjes is het bijna niet mogelijk te verdwalen. Dat dat soms toch gebeurd is enkel te wijten aan het feit dat een schildje is overwoekerd door de bosjes of omdat we een tussendoorweggetje nemen en vervolgens de weg kwijtraken.
De meiden zijn ongelooflijk bijdehand en iedere fout in een zin of fout in de formulering wordt door hen onmiddellijk afgestraft. Daarbij willen ze ook nog eens alles weten en dat elk Frans woord dat zij niet kennen (en zelf kennen ze er tot mijn verbazing ook al reuzeveel) door mij ter plekke in het Nederlands en uit het hoofd vertaald wordt.