woensdag, oktober 31, 2007

Rommelig

We hebben een rommelige repetitie van Duizend Bommen en Granaten. We beginnen met de opbouw van het decor. Dick heeft een constructie gebouwd die moet worden opgehangen. Dan vraag ik me af waar onze hoofdrolspeelster blijft en loop ik naar de foyer waar mijn mobiel in mijn jasje zit. Er is een voicemail. Ze heeft een aanrijding gehad en staat 'ergens' in Rotterdam. Ik bel terug en krijg ook een voicemail. Nu stop ik mijn mobiel in mijn broekzak en wacht tot ze mij opnieuw terugbelt. Dat doet ze. Ze staat bij Diergaarde Blijdorp. Ze is opgetrokken toen het stoplicht op groen sprong en heeft niet gezien dat er een auto voor haar stil stond. Een auto met een trekhaak. Zelf is ze gelukkig ongedeerd. Maar ze staat te wachten op iemand van de garage die haar auto kan wegslepen en dan kan ze pas komen tenminste als ze door een van ons wordt opgehaald. Misschien kan ze beter naar huis gaan maar zelf wil ze liefst komen. Dus dat spreken we af en wij drinken eerst een kop koffie. Net als we op het punt staan om zonder haar te beginnen belt ze. Dat betekent dat we nog niet kunnen beginnen. Dick en Aad oefenen hun teksten en dan kunnen we eindelijk aan de slag. Zonder Pim, want die is ook nog eens met vakantie. We doen een beetje een slappe doorloop, maar we hebben in ieder geval een decorstuk en de kostuums zijn ook op een haar na klaar. Dus ik hou vertrouwen, maar het is vanavond een beetje een rommeltje.

dinsdag, oktober 30, 2007

Reorganisatie

In dezelfde week dat ik voor de Suzannes diverse malen word geïnterviewd word ik ook nog eens ondervraagd door Daan Rutten van het Erasmus Magazine. Over een serieuzer onderwerp: de reorganisatie van het bureau van de universiteit. Bij het artikel een mooie foto van Levien Willemse van het bureau waar ik dagelijks mijn werk verricht. Als ik de foto bekijk met op de achtergrond v.l.n.r. een eigen kunstwerk (Queen of Sheba), kunstwerken van Theo Seesing (ikzelf als poppenkastpop) en van Pieter Holstein (Langzaam zakt de zon achter de kim), mijn gitaar en de kleurige folders van Studium Generale, word me langzamerhand duidelijk wat ik ga missen als ik deze plek moet verlaten. Mijn collega's als belangrijkste, die ga ik zeker missen; het prachtige uitzicht vanaf de zeventiende verdieping over Rotterdam. Ik heb geluk gehad dat ik niet ontslagen word maar ik weet nog steeds niet wat ik na 1 januari ga doen. Ik heb mijn twijfels of dat hetzelfde werk is als wat ik nu doe. De naam van mijn nieuwe functie is in ieder geval niet hetzelfde als de naam van mijn oude functie. Ik word van pr-medewerker webredacteur en dat lijkt me niet gelijk aan elkaar.

Lees het hele artikel hier

zondag, oktober 28, 2007

Drift: Nachtasiel

Het centrum Lijm & Cultuur bevindt zich in Delft aan de Rotterdamseweg langs de Schie vlakbij de TU Delft in een oude lijmfabriek. Oude vervallen gebouwen, grote hallen en kleine mysterieuze hokjes. Hier speelt Drift Nachtasiel, een meer dan honderd jaar oud stuk van Maxim Gorki van voor de Russische revolutie (1902). Een stuk over bewoners van een nachtopvang voor dak- en thuislozen.

Het eerste gedeelte van het stuk vraag ik me af waarom ik me voor dit samengeraapt zootje moet interesseren. Flarden van gesprekken, ruziënde mensen, verslaafd aan drank, aan gokken, aan het krassen in een tafelblad of aan stelen. Stuk voor stuk verliezers aan de rand van de samenleving, op het punt over die rand heen in de diepte te storten. Dan komt Luka, de pelgrim, gespeeld door Denise Beeckmans. Denise is de reden dat ik hier ben. Als ik achteraf tegen de regisseur Stephan Zeedijk zeg dat ik het gedeelte waarin Denise speelt het interessantste vind, zegt hij dat dat is omdat ik van Denise houd. Dat is gedeeltelijk waar. Ze speelt geweldig en het is een genot om naar haar te kijken, maar het gedeelte voordat ze opkomt zit ik me af te vragen waar ik naar zit te kijken, het gedeelte nadat ze weg is vind ik nogal moralistisch.

Maar als de voorstelling eenmaal op stoom is is er veel te genieten. Als na de pauze bijna alle spelers achter de tafel zitten (één heeft er al het loodje gelegd) heb je het gevoel ze allemaal een beetje te kennen. Het verhaal is verder simpel. Er is een groep, er is een indringer, de pelgrim, die de verhoudingen tussen de personages opschudt en op scherp zet, de indringer verdwijnt weer en de overgeblevenen trekken hun conclusies wat leidt tot moord en zelfmoord. Drie doden vallen te betreuren en tegelijk ook weer niet want, om met het stuk te spreken, wat is waarheid?

Illustratie: de prachtige door Ric Berretty ontworpen flyer van de voorstelling in Russische stijl. De voorstelling is volgend weekend nog te zien. Allemaal gaan kijken dus. Reserveren via www.nachtasiel.nl

vrijdag, oktober 26, 2007

Monique Kuijpers

Nadat ik vanochtend het bericht over Door Jou had geschreven ging er toch een belletje rinkelen. Monique Kuijpers, de naam van de actrice had ik onlangs ergens gelezen. Ik kijk in TM, het vakblad voor de podiumkunsten, en ja hoor! Ze is dit jaar genomineerd voor de Theo d'Or, de belangrijkste prijs voor een vrouwelijke toneelspeler in Nederland. Ondertussen is bekend dat ze de prijs niet heeft gewonnen, maar dat ze genomineerd is betekent dat ze niet de eerste de beste is. Dat heb ik gisteren wel gezien ook. Een geweldige actrice.
Zelf is ze volgens het interview net zo verbaasd als ik. De Theo d'Or is volgens haar voor actrice uit een ander circuit dan het hare. Het grote toneel, het toneel uit Amsterdam, uit de Randstad. Een charmante reactie. De voorstelling waarvoor ze genomineerd is wordt volgend jaar in 2008 hernomen. Wil ik natuurlijk zien.
Foto: publiciteitsfoto voor Een Meeuw, het stuk dat Keesen & Co volgend jaar gaat spelen. Komt opnieuw niet naar de Rotterdamse Schouwburg of Lantaren-Venster.

Keesen & Co: Door Jou

Ik ben niet eerder in De Blauwe Zaal in de Utrechtse stadsschouwburg geweest en de zaal is niet blauw. Zelfs de stoelen zijn van ordinair rood pluche. Dat past weer goed bij de spullen in het keukenkastje van het echtpaar in de voorstelling Door Jou van Esther Gerritsen. Die zijn allemaal rood met wit, het flesje Jupiler, het vergiet, het Tomado-doosje van de fritensnijder, alleen de zilvergrijze cd-speler valt een beetje uit de toon.

Hetzelfde, uit de toon vallen, gebeurt met het spel van de jonge toneelschrijver Peter Witjes (Joeri Vos) die bij het echtpaar Anne (Monique Kuijpers) en Johan (Michiel Nooter) op bezoek komt. Anne en Johan praten op verhevigde toon alsof ze voortdurend aan het acteren zijn en dat is acteren met een grote A. Peter Witjes komt maar moeilijk uit zijn woorden. Maar wat hij zegt slaat de spijker op zijn kop. Het echtpaar fileert het eigen huwelijk tot op het bot en krijgt dankzij de gast, een jonge toneelschrijver en leerling van Anne, inzicht in hoe hun huwelijk eigenlijk in elkaar steekt. Een vrolijke en kluchtige voorstelling is het resultaat, waarbij je je vaak afvraagt wat gespeeld is en wat echt. De spelers lijken uit hun rol te stappen en wenden zich in terzijdes rechtstreeks tot het publiek, Joeri Vos als Peter lijkt vaak ongewild in de lach te schieten, wat aan het einde als hij een op ontroerende wijze een liedje voor zijn gastvrouw en leermeesteres zingt, juist erg vertederend werkt.

Ik wil vaker naar Keesen & Co en vraag me af waarom ze op hun tournées Rotterdam niet aandoen. Ook verbaast het me dat ik geen van de drie acteurs ooit eerder heb gezien op het toneel.

donderdag, oktober 25, 2007

Zwakke punten

Ik zit in Café De Bazar en kijk naar buiten de straat op. Langs de etlageruit waarachter ik zit kijk ik uit op de de Witte de Withstraat, de kunststraat van Rotterdam. Veel galeries en veel restaurants. Een vrouw loopt voorbij. In het zwart gekleed. Ze heeft een naveltruitje aan die haar buik bloot laat. Nogal koud voor de tijd van het jaar lijkt me. Daar komt nog bij dat ze een erg lelijke buik heeft, oud en gerimpeld. Sommige mensen kunnen precies hun zwakke punten accentueren en deze vrouw is daar een voorbeeld van.

De volgende dag loop ik tijdens lunchtijd in het restaurant van de universiteit en zie daar een andere vrouw, een medewerkster van het restaurant, precies hetzelfde doen. Ze loenst een beetje. Haar ogen heeft ze zwaar en zwart opgemaakt daarmee de blikken van iedereen die haar aankijkt dirigerend in de richting van het zwakste punt in haar gezicht. Vroeger droeg ze een bril en vielen haar ogen minder op. Nu accentueert ze ze juist. Niet doen, zou ik willen zeggen, maar durf het toch niet, bang haar te beledigen. Ik reken mijn lunch af en loop weg op zoek naar een leeg tafeltje. Zou ik het zelf ook doen? Soms? Mijn zwakke punten accentueren?

Foto: zelfportret van Leanne Lim-Walker

maandag, oktober 22, 2007

Bon repas

Een plaatsje luisterend naar de naam Smakelijk Eten. We rijden, onderweg naar de klucht De tante van Charlie, door een ouderwets Hollands landschap, passeren een prachtige wippoldermolen. Tussen Schoonhoven en Vlist slingert de weg langs het gelijknamige riviertje. De weg is smal, twee tegenliggers kunnen niet langs elkaar heen en daarom zijn er hier en daar kleine op parkeerkommen lijkende uitwijkplaatsen langs de weg geplaatst. Zo rijden we in onze tien jaar oude Ford Escort door de polders. We slaan rechtsaf de Slangenweg op. In tegenstelling tot de naam van de weg en in tegenstelling tot de weg die we verlaten, is dit een kaarsrechte weg van Polsbroek naar de Polsbroekerdam. Overal lintbebouwing, vlak langs de weg een onafgebroken stroom huisjes en boerderijen, verder is het landschap leeg. Prachtige rode luchten met een ondergaande zon in het westen, op de gebouwen aan de oostzijde van de weg schijnt een warm rood-oranje licht. We rijden terug in de tijd.

We komen aan in Oudewater en ook daar heeft de tijd stilgestaan. Een dorpje als een plaatje van Anton Pieck. We eten bij 't Backertje in een gebouw dat vroeger vast een bakkerij is geweest en komen na het eten precies één minuut te laat bij de toneelvoorstelling aan. Maar hier wordt nog ouderwets precies op tijd begonnen dus de voorstelling is net bezig. De tante van Charlie, een ouderwetse klucht in een ouderwetse dorpszaal met hoog podium. Het stuk is enigszins gemoderniseerd en in de tegenwoordige tijd geplaatst, maar het blijft een ouderwets stuk en daarmee toch van alle tijden.

Het schiet me te binnen dat ik de regisseur lang geleden heb zien optreden in een klucht in een soortgelijk zaaltje in Rotterdam-Zuid, in het Clemenshuis, in het stuk Op Gouden Wieken, waarin twee dames, waarvan zij er één was, de wereld rondreisden als stewardess en onderweg deze en gene van hun geld ontdeden zo in hun onderhoud voorziend.

Foto: de wippoldermolen van Bonrepas

zondag, oktober 21, 2007

Swimming pool



In Swimming Pool van François Ozon speelt Charlotte Rampling een bitse en verzuurde oudere thrillerschrijfster die een huis in Frankrijk te leen krijgt van haar uitgever. Charlotte Rampling is al jaren een van mijn favoriete actrices die de meest uiteenlopende rollen speelt, maar altijd werkelijk geweldig. Ook in deze film kan ze met een paar bewegingen in haar gezicht precies aangeven wat ze voelt.

Als de schrijfster zich heeft geïnstalleerd in het buitenhuis met het zwembad uit de titel komt plotseling en onverwacht de dochter van de uitgever opdagen (Ludivine Sagnier). De schrijfster kan dit helemaal niet gebruiken, ze is net lekker aan het werk, geniet van de rust en de stilte, en voelt zich gehinderd door de aanwezigheid van de vrijgevochten jongedame die het huis gebruikt om jongens mee te nemen, met ze te dansen in de huiskamer op de tonen van harde muziek en er vervolgens mee naar bed te gaan. In eerste instantie ergert ze zich steeds meer aan de jongedame tot de avond waarop ze de man meeneemt die iedere dag haar lunch serveert in een bar in de buurt en waarmee we haar eerder in de film hebben zien flirten.

Aan het begin van de film zegt de schrijfster tegen haar uitgever genoeg te hebben van moorden en mysteries en oplossingen, ze wil wel eens iets anders schrijven. Hij raadt haar aan dat te doen. Toch raakt ze verwikkeld in een murdermystery, maar zonder oplossing. De sfeer in de film is broeierig, sensueel. De oudere vrouw die de jonge vrouw begluurt als ze seks heeft tijdens de warme zomeravonden aan de rand van het zwembad. Tot het einde toe blijft onduidelijk wat echt is en wat niet in Swimming Pool. Veel wordt niet verteld en blijft schimmig. Iets wat mij altijd meer aanspreekt dan verhalen met ontknopingen aan het eind.

zaterdag, oktober 20, 2007

Annie Ernaux: Lege kasten

Een jonge vrouw ligt op bed. Zojuist heeft een engelenmaakster haar met een breinaald behandeld en nu ligt ze te wachten op de geboorte van het dode kind in haar buik. Onderwijl overdenkt ze haar leven tot nu toe. Ze is van lage afkomst en heeft zichzelf met behulp van een goed stel hersens opgewerkt tot een studie aan de universiteit. Ze haat haar familie, met name haar ouders. Het boek is een lange stroom gedachten op de zondagmiddag waarop ze met pijn in haar buik ligt te wachten op verlossing. Het verhaal van een seksuele bewustwording en de bewustwording van haar plaats in de maatschappij.

Op de achterkant wordt het boek vergeleken met de woordenstromen van Céline en de hoofdfiguur met madame Bovary. Van Céline heb ik nog nooit een boek gelezen, maar de vergelijking met madame Bovary kan ik begrijpen. Ondanks de walging en de haat die van iedere pagina afspat is het een verhaal dat je meeneemt. Soms struikelde ik over de moeilijke zinnen en de onverwachte associaties. Eigenlijk gebeurt in dit boek niets. Aan het einde is de situatie geen spat verder gekomen, er is geen oplossing, geen bevrijding, je komt niet te weten of Denise Lesur, de hoofdpersoon, haar abortus overleeft of er aan onderdoor gaat. Ik werd desondanks meegezogen in de gedachtenwereld van deze jonge vrouw, volgens de achterkant van het boek grotendeels een zelfportret van Annie Ernaux.

Wonderlijk waarom de bibliotheek van Rotterdam dit boek heeft afgeschreven. Ik kocht het lang geleden omdat de hoofdfiguur net als mijn jongste dochter Denise heet en omdat ik al twee dunne boekjes van Ernaux had gelezen (Une Femme en Passion Simple). Ik las de eerste pagina's, kwam er niet direct doorheen. Daarna bleef het jarenlang in de boekenkast staan en was het door mij ook al bijna afgeschreven totdat ik het nu gelukkig wel uitgelezen heb.

Omslag van Alje Olthof met een illustratie van Tom Eyzenbach

donderdag, oktober 18, 2007

Kill your darlings

video

Soms sneuvelt een scène omdat zich een beter idee aandient. Kill your darlings heet dat in de filmwereld als een lievelingscène tijdens de montage uit de film wordt geknipt. Zo verging het deze scène uit Duizend Bommen en Granaten met Richard, Aad en Dick als muzikaal trio. Een van de scènes waar we het meest op geoefend hebben en nu vervangen is door een ander. Toch is het alvast een voorproefje van de voorstelling die langzaam vordert. Alle scènes zijn nu grof in de grondverf gezet en het slijpen kan beginnen.

woensdag, oktober 17, 2007

Suzannes live in Enschede


Een filmpje van drie nummers van de Suzannes afgelopen maandag, live in Enschede in Café de Beiaard tijdens de Nobossession. Hippie, Deepfreeze Boy en TH Baby.
Gefilmd door Goaitsen van der Vliet.

dinsdag, oktober 16, 2007

15 minutes of fame

In de toekomst zal iedereen vijftien minuten beroemd zijn. De bekende uitspraak van Andy Warhol was gisteren even op ons, de Suzannes, van toepassing toen we twee maal op een dag geïnterviewd werden (door Radio Oost en door het Alumninieuws van de Universiteit Twente) en een korte set van twintig minuten speelden op de Nobosession. Een EP om te signeren, persfotografen die de Suzannes wilden fotograferen, het was er allemaal. Maar het belangrijkste voor onszelf was toch het optreden zelf. Het liep als een trein, het ging als vanouds en we stapten tevreden het podium af. Omringd door oude bekenden werd het optreden geëvalueerd. Klaar voor de eerstkomende tien jaar. Klaar met de Suzannes in ieder geval.

Voorafgaand aan het optreden maakten de bassist en ik een korte sentimental journey over de campus van wat vroeger de TH heette en verwonderden ons over de rust en de leegte. Gebouwen staan er steeds meer op het terrein, maar er lijkt niemand te zijn om de gebouwen te bevolken. Ook namen we een kijkje in Studio 49, de popoefenruimte waar het toentertijd voor alle bandjes op de TH begon. Het was er nog bijna als vroeger, slechts in detail waren er veranderingen. Maar ook Studio 49 is verlaten. Geen jonge studenten die zich opmaken om met hun muziek de wereld te veroveren en 15 minutes of fame te claimen. We speelden in de studio van Radio Oost een akoestische versie van het nummer TH Baby op een geleende guitaar. Ze zijn er nog wel, de universiteitsbabes, maar heten nu geen TH Babies meer.

15 minutes of fame. Een ervaring die ik niet had willen missen.

maandag, oktober 15, 2007

Niemand wist wat punk was

Vandaag is het optreden van de Suzannes, daarom hier een stukje uit de Tubantia van gisteren waarin ik in de laatste alinea plotseling Fedde Ploeg heet:

'Niemand in Enschede wist wat punk was'
door Theo Hakkert

De eerste vraag moet zijn hoe 'punk' The Suzannes eigenlijk waren. Daar laat zanger Fedde Spoel geen misverstand over bestaan. "Helemaal niet. Wij waren meer 'kunstacademie' eigenlijk." Internationaal vergeleken: eerder met het brein als Talking Heads dan met de bullocks zoals Sex Pistols. "Niemand in Enschede wist wat punk was."
Behalve zijn buurman, zo blijkt. Want zijn buurman had de eerste elpee van The Ramones gekocht. Uit 1976. "Geweldig! Die plaat is nog altijd geweldig." En, zoals dat gaat, zo wilde hij het ook. Met gitarist Loek Stolwijk had hij eerder in bandjes gespeeld. Ze richtten The Suzannes op, nota bene naar het zwijmelende lied 'Suzanne' van Leonard Cohen (gecoverd door Herman van Veen). Punk? Vast een knipoog, dat moest wel ironie zijn. Toch niet: "Ik had een punkversie van dat nummer gemaakt, vandaar."
De liefde voor The Ramones zat zo diep, dat The Suzannes zich net als hun Amerikaanse voorbeelden met dezelfde naam tooiden. Je had Joey, Johnny, DeeDee, Tommy en later Marky Ramone, terwijl ze helemaal geen familie waren. Maar Suzanne is als achternaam minder geschikt. Dus werden het Suzanne Spoel, Suzanne Stolwijk, Suzanne (Dick) Pekelharing en Suzanne (Klaas) Sikkema. En ze gingen een plaatje maken.
Nu trof het dat Johan Visser docent was op de AKI. Hij had in de punktijd rap het 1000 Idioten-label opgericht. Omdat er altijd wel duizend idioten te vinden waren die een sprakke punksingle wilden kopen - wat ook zo was, want van de eerste single, 'Van Agt Casanova' van Paul Tornado, werden er meteen vijfduizend verkocht. Het belang van dat soort aantallen kwam ook tot uitdrukking in de titel van de ene ep die The Suzannes voor Vissers label maakten: 'New disease sells 2000 copies in Europe'. Een ep, een vinylsingle met in dit geval zes nummers.
'Teenage abortion' trok daarvan de meeste aandacht. Het schijfje is zo zeldzaam, dat het nog slechts voor hoge bedragen tussen connaisseurs verhandeld wordt. Maar zelfs voorbije punk gaat met de tijd mee: de liedjes zijn te koop via iTunes. "Ik kan me nog een leuk optreden op de Vrijhof herinneren," zegt Fedde Spoel. "We speelden na afloop van een wedstrijd vrij-worstelen." Dat om de bestaande indruk weg te nemen dat The Suzannes alleen buiten Twente optraden. "Maar als je kunt kiezen en gevraagd wordt voor Paradiso, dan is de keus snel gemaakt. In zo'n poptempel spelen is heel bijzonder." Hoe serieus het allemaal was? "Het was kort, krachtig. Niet zo heel serieus, maar erg leuk om te doen." Weinig optredens, een kort bestaan, één ep. Zo word je als vanzelf een legende.
Elf jaar geleden, bij het verschijnen van Het gejuich was massaal, een boek over punk in Nederland, hebben The Suzannes opgetreden. Maandag staat het kwartet in originele bezetting op Nobo's. Fedde Ploeg is muziek blijven maken. Hij speelt in de Nederlandstalige rockgroep
Het Gebroken Oor.

zaterdag, oktober 13, 2007

1000000 katten

Als we zitten te pauzeren na de eerste ronde van de tweede repetitie van de Suzannes stapt een lange man het gebouw binnen. Het is de tekenaar G. Wasco, the original deepfreeze boy, schrijver van de tekst van het gelijknamige nummer, de langste van de drie Spoel-broers, en hij is in gezelschap van zijn vriendin. Ze zijn gekomen om de Suzannes te beluisteren en te bekijken, want Enschede is nogal ver en voor hen is Amsterdam dichtbij want ze wonen er. Wasco overhandigt me zijn nieuwste boek, 1000000 katten. Ik blader het boekje door en geloof er geen snars van, in dit boekje bevinden zich bij lange na geen miljoen katten. Maar het is opnieuw een geweldige hoeveelheid tekeningen in de eindeloze stroom van de kwalitatief hoogstaande kunstuitingen van Wasco in de reeks Microbe-uitgaven.

Achterop de EP van de Suzannes staat de tekst: "All songs by the SUZANNES except 'Deepfreeze Boy' by Spoel-Spoel" en Wasco vertelt hoe het nummer tot stand is gekomen. Hij wedde dat je in vijf minuten een punknummer kon schrijven en bewees het door aan de keukentafel van ons ouderlijk huis in de Noorderkroonstraat onmiddellijk de daad bij het woord te voegen. Dat werd het nummer Deepfreeze Boy: "They say that I'm a deepfreeze boy, but I put fire to their skins!"

We spelen onze set voor een enthousiast publiek van twee en halen in de tweede pauze herinneringen op aan vroeger. Er blijkt maar weer hoe onbetrouwbaar het geheugen is want alle vier herinneren we ons andere bijzonderheden en soms lijkt het of we de verschillende optredens in verschillende bezettingen hebben gespeeld, want de één is het optreden glad vergeten, de ander herinnert zich weer een ander optreden. De gitarist herinnert zich dat ik in Groningen zijn gitaar inpikte en hem daarmee tot zanger van de band maakte, ik herinner me van dat optreden vooral de weg er naar toe, hoe verkouden ik was en me onderweg volstopte met sinaasappels en hoestsiroop waardoor ik high van de codeïne in de Oosterpoort aankwam. Ook herinner ik me goed de eindeloze soundcheck van de drummer van Ultravox in de Stokvishallen in Arnhem, waarop wij bijna een uur moesten wachten voordat wij onze soundcheck konden doen.
Ook het woord Kut dat door de zanger van de gelijknamige popgroep met een zwarte spuitbus op de maagdelijke lichtgele bakstenen muur achter het podium werd gespoten van het pasgeopende cultureel centrum in Winterswijk wordt gememoreerd.

Daarna spelen we onze set een derde keer en keren we tevreden huiswaarts. Het gaat lukken. De Suzannes zijn terug! Een kat heeft negen levens, de Suzannes zijn onsterfelijk.

vrijdag, oktober 12, 2007

Literaire prijzen

"Net als vorig jaar is niet één vrouwelijke auteur genomineerd voor de binnenkort uit te reiken AKO Literatuurprijs." Zo begint het hoofdartikel in de nieuwste Groene Amsterdammer. Ik lees het op de dag dat bekend wordt dat Doris Lessing de Nobelprijs wint voor diezelfde literatuur. Schrijven vrouwen beter of slechter dan mannen? Schrijven vrouwen over andere onderwerpen dan mannen? In het artikel wordt verteld dat mannen in het algemeen meer houden van boeken over vervreemding. Hun lievelingsboek is L'étranger van Camus, toevallig één van mijn lievelingsboeken. Het lievelingsboek van vrouwen gaat over de liefde en relaties en is Pride and Prejudice van Jane Austen, toevallig ook één van mijn lievelingsboeken. (Wat zegt dat over mij? Ben ik wel een echte man?)

In het artikel wordt een duidelijk onderscheid gemaakt tussen de onderwerpen waarover mannen schrijven, grote onderwerpen, over de grote mannenwereld, en de onderwerpen waarover vrouwen schrijven, kleine onderwerpen, de binnenwereld, de wereld thuis. Voorbijgegaan wordt aan de beroemde boeken van mannen over vrouwen, zoals Madame Bovary, Anna Karenina en in Nederland Eline Vere. Blijkbaar schrijven mannen niet alleen over de grote onderwerpen en kruipen ze van tijd tot tijd graag in de huid van een vrouw. "Madame Bovary, c'est moi," zei Flaubert en Hedda Gabler wordt wel een 'zelfportret van Ibsen als vrouw' genoemd.

Ik kijk ook nog eens naar The Big Read, de boeken die door de kijkers van de BBC verkozen werden tot beste boeken aller tijden. In de Top 21, niet allemaal literatuur, is ongeveer een derde van vrouwen, hetzelfde aandeel dat vrouwen in de totale productie van boeken schijnen te hebben. In deze lijst komen ook twee van de zusjes Bönte voor, Jane en Charlotte. Zij gaven hun boeken uit vermomd als man, de heren Bell. Wuthering Heights is ook één van mijn lievelingsboeken, en daarin ben ik zeker niet de enige man, het is eerder een onzijdig boek dan een mannelijk of vrouwelijk boek.

Is er eigenlijk verschil? "
Het feit benoemen is het probleem erkennen", stelt de Groene. Dat is waar. Ik geloof niet in een verschil. Er zijn goede boeken en slechte boeken, er zijn typische vrouwenboeken en typische mannenboeken, maar die laatste twee soorten boeken zijn meestal geen literatuur.

donderdag, oktober 11, 2007

Met terugwerkende kracht beroemd

Met terugwerkende kracht zijn de Suzannes nu beroemder dan ze vroeger ooit waren. Dat heb je er van als je nooit optreedt. Nu weer een interview met de organisator en de publiciteitsman van de Nobosession, in het programma Podiumzweet. Onvervalst Twents, dat hoor ik niet vaak hier in Rotterdam. Het item over de Suzannes is te horen na ongeveer vijf kwartier in het programma dat in totaal twee uur duurt.

Luister hier naar Podiumzweet

woensdag, oktober 10, 2007

Whiskey

Er moet nog één scène gemaakt worden en dan is onze eenakter Duizend Bommen en Granaten klaar. De scène zal als onderwerp Whiskey hebben, maar verder is er nog niet aan gewerkt. Volgende week moet de laatste hand gelegd worden aan de laatste scènes en dan kan er geschaafd worden aan het geheel en doorgelopen worden. Ik ben erg tevreden. Het is een voorstelling die nergens over gaat en waar ieder toch het hare of het zijne van kan denken. Voor de spelers nu nog moeilijk om te spelen. Er is geen inleving, er is geen logica, er is weinig tot geen plot of verhaal. Alles staat en valt met timing. Maar we hebben nog een week of vijf en een hele dag extra. Dat moet gaan lukken.

Illustratie: Het Groot Scheldwoordenboek

maandag, oktober 08, 2007

Nieuw stuk

In het weekend herlees ik De Vrouw van de Zee van Henrik Ibsen. Het stuk bevalt me en ik wil het graag doen. Ik vind het, in tegenstelling tot Ubu Roi, opnieuw een mooi en mysterieus stuk. Ubu Roi vond ik bij herlezing nogal plat en de schokeffecten doen me nu erg gedateerd aan. Wie schrikt er nu nog van een woord als Potverproep? Enrico IV van Luigi Pirandello vind ik ook mooi maar dat wil nogal langzaam op gang komen.

In mijn hoofd verdeel ik de rollen alvast onder de spelers en ik hoop dat zij zich er in zullen kunnen vinden. Een voordeel vind ik dat in dit stuk de grootte van de rollen vrij evenredig over alle personages is verdeeld. De leeftijden kloppen niet helemaal maar dit is makkelijk te verhelpen. Er zal wat geschrapt moeten worden, een rol moet verdwijnen, die van de schilder Ballested, en hier en daar zal wat aangepast moeten worden om de leeftijden kloppend te krijgen. Ik heb hier in ieder geval zin in na vorige Ibsens zoals Hedda Gabler, De Meesterbouwer en Rosmersholm. Misschien ben ik gewoon een fan van de pessimistische Noor uit Bergen uit het einde van de negentiende eeuw.

zondag, oktober 07, 2007

Repetitie

De drummer is er het eerst. Hij zit te wachten in de hal van het popoefencentrum in Delft waar ik wekelijks repeteer met Het Gebroken Oor. Het is kwart voor drie 's middags. De zon schijnt vrolijk. De drummer is grijzer dan elf jaar geleden en ziet er goed uit voor zijn leeftijd. Ik zelf, de zanger, ben nummer twee. Ik heb voorgesteld een gitaar aan ons geluid toe te voegen om de sound iets steviger te maken en heb mijn Rickenbacker bij me. De John-Lennongitaar. We mogen de oefenruimte nog niet binnen want het is nog geen tijd en we hebben nog niet betaald. Ik laat de drummer een oefenruimte zien waar ik de kunst aan de muren heb gemaakt. Zelf schildert de drummer al enige jaren, maar drummen doet hij al jaren niet meer. Dat wordt spannend. Derde is de gitarist. Hij draagt een montuurloze bril met blauwe glazen en ziet er ook nog goed uit. Hij voelt zich minder goed want gisteren heeft hij iets verkeerd gegeten en zelfs een glas water leidt al tot overgeven. Ondertussen is het tijd. We gaan de repetitieruimte binnen. We sluiten alles aan en beginnen vast wat nummers te spelen in afwachting van de bassist die te laat is. Als we al een nummer of drie, vier gespeeld hebben, komt hij binnenlopen, zich excuserend voor de vertraging. Ook hij oogt jeugdiger dan zijn leeftijd en ook hij haalt een Rickenbacker uit zijn baskoffer. De Suzannes zijn na dertig jaar, een eenmalig reünieconcert in de Melkweg in 1996 in Amsterdam daargelaten, weer even compleet. Na dertig jaar, als je het hardop zegt klinkt het helemaal alsof we oude mannen zijn. Wat we ook zijn natuurlijk.

Foto: De Suzannes gefotografeerd ter gelegenheid van het afscheidsconcert in 1978

vrijdag, oktober 05, 2007

Mobiel

Mijn derde mobiel is bijna aan vervanging toe. Het abonnement loopt ergens in februari af en ik ben aan het denken aan wat voor mobiel ik nu zou willen. De drie mobiele telefoons die ik tot nu toe had zijn steeds geavanceerder geworden, maar tegelijk ook steeds lelijker. Mijn eerste mobiele telefoon, een eigen merk van Libertel (nu Vodafone) vind ik nog steeds de mooiste (links op de foto). Daarna kwam een Nokia met een Ben-abonnement (Ik ben Ben), dat halverwege veranderde in een T-Mobile-abonnement (midden). Die had een heel handig qwerty-toetsenbord om snel te sms'en en een radio en een opvallend uiterlijk. De derde is een Motorola-toestel waarmee ik vooral in het begin heel veel fotografeerde (rechts). Het was mijn eerste telefoon waarmee dat kon. De FM-radio miste ik wel, voordeel was dat er veel meer muziek op kon en muziek die niet eerst geconverteerd moest worden naar een voor de Nokia leesbaar bestand middels een heel speciaal Windows-programma dat ook nog eens op slechts twee Windows-versies werkte. Heel lastig als je zelf een Mac-gebruiker bent. Tijdens het gebruiken van de Motorola wisselde ik opnieuw van abonnement en nu heb ik een heel goedkoop SIM-Only abonnement van Vodafone. Daarmee ben ik in zekere zin terug bij mijn eerste provider Libertel. Maar nu is de vraag wat ik nu als volgend toestel zal nemen. Het moet er mooier uitzien dan dit lelijke zwarte Motorola-geval en ik wil kunnen filmen, fotograferen, geluiden opnemen, naar de radio luisteren en liefst zoveel mogelijk soorten geluidsbestanden kunnen luisteren (mp3, AAC, wmv). Tenslotte moet-ie net als mijn huidige toestel compatible zijn met een Mac-computer. De zoektocht kan beginnen.

donderdag, oktober 04, 2007

Titaantjes

Voor de publiciteit voor ons optreden op 15 oktober scan ik een paar oude foto's waaronder deze, gekleed in witte overall, gemaakt door Sibe J. Koster in poptempel Paradiso. Ik bekijk via de website van Het Uur van de Wolf een documentaire over Kees Tabak. Hij fotografeerde ons voor Muziekkrant Oor bij een artikel van Peter van Bruggen over de Suzannes. Hij vertelt enthousiast over zijn begintijd als fotograaf die samenviel met het begin van de punk. Een aardige jongen uit Lochem. Zo herinner ik me hem ook. Een vriendelijke man met een fototoestel. Hij maakte een foto van ons op de kermis van Enschede, tussen de botsautootjes met op de achtergrond een groot geschilderd portret van Chi Coltrane. Dertig jaar geleden, we waren nog jong, kleine titaantjes, om met Nescio te spreken, die de wereld gingen veroveren.

woensdag, oktober 03, 2007

Suzannes op Radio Oost

Vanochtend was ik op Radio Oost te horen:

Na 30 jaar eenmalig concert Suzannes in Enschede

De Suzannes was een punkband in Enschede die bestond tussen 1976 en 1978. Het was één van de eerste punkbands van Nederland. De band is genoemd naar het nummer Suzanne van Leonard Cohen. De band trad ooit op in Paradiso, stond in het voorprogramma van Ultravox en had het meeste succes met het nummer 'Teenage Abortion'. Na dertig jaar komen de vier bandleden over twee weken weer bij elkaar voor een eenmalig optreden in Enschede. Tijdens Het Overijssels Hart was zanger Fedde Spoel van de band te gast. Dat gesprek is hier terug te luisteren.

Dit is een link naar de website van de band 'Het Gebroken Oor' met meer informatie over zanger Fedde Spoel en de band de Suzannes en dit is een link naar de website van café De Beiaard in Enschede waar op 15 oktober het eenmalige concert van de Suzannes is.

Foto: Fedde Spoel door Paul Tornado

maandag, oktober 01, 2007

Workshop Eenakterfestival

John Buisman geeft een workshop maar eigenlijk doet hij dat niet. Hij geeft een lezing met lichtbeelden en steekt de loftrompet voor Peer Wittenbols, naar zijn mening de beste toneelschrijver van Nederland. Misschien toch maar iets van lezen, ik ben tenslotte nog steeds op zoek naar een stuk.
Buisman vertelt aanstekelijk en inspirerend. Vooral over het maken van zijn laatste solovoorstelling Public Animal (foto). Een prachtige voorstelling, ik heb er over geschreven toen ik hem zag tijdens Motel Mozaïque. Daarna mogen degenen die willen een stukje spelen uit hun voorstelling voor het Rotterdamse Eenakterfestival. De belangrijkste reden dat ik gekomen ben. Maar toch ook om John Buisman te zien en toen ik op het Oostplein op de heenweg mijn band lek reed dacht ik nog even niet te gaan. Ik ben nog voordat mijn spelers gespeeld hebben, blij dat ik dat niet heb gedaan. Ik had deze avond niet graag willen missen.

De eerste groep speelt een stukje uit Aftellen (Countdown) van Ayckbourn. Ziet er spannend uit. Het stuk is de dialoog van een echtpaar waar grotendeels niet met elkaar maar door middel van terzijdes tegen het publiek wordt gesproken. Waarbij wat ze tegen elkaar zeggen iets heel anders is dan wat ze ons, het publiek, vertellen. Ziet er spannend uit.
De tweede groep speelt de eerste scène van Ubu Roi van Alfred Jarry. Een stuk dat ik aanvankelijk op mijn lijstje had staan voor de grote voorstelling van KRT. Ze spelen het stuk als eenakter en met slechts twee acteurs. Ze spelen het aardig maar ik heb mijn twijfels over deze vorm.

Dan zijn wij aan de beurt. Eerst doen de mannen het liedje uit de voorstelling. Dat komt goed over maar er is weinig over te zeggen dus vraagt John Buisman ons nog een scène te spelen dus doen we het begin. Ik heb het idee dat het goed overkomt en John reageert enthousiast. Er worden wat ideeën geopperd die ik zeker wil uitproberen. Ik heb er in ieder geval alle vertrouwen in dat het goed komt met ons stuk.