vrijdag, november 30, 2007

Opa

Vandaag is het een druilerige dag. De regen blijft maar langs de ramen lopen terwijl ik aan mijn Sinterklaas-surprise werk. Vandaag is het ook 30 november. De verjaardag van mijn opa. Zou hij nog geleefd hebben dan was hij nu 112 geworden. Dat wordt geen mens en hij dus ook niet. Hij werd 94 en stierf. De avond voor zijn dood had mijn vader nog een lang gesprek met hem. Volgens mijn vader was hij nog heel helder en er was geen enkel teken dat hij diezelfde nacht zou overlijden. Hij was in het ziekenhuis voor iets simpels. Ik ben vergeten wat.

Ik herinner me mijn opa ook als helder. Een intelligente en belezen arbeider. Een timmerman die prachtige zwaluwverbindingen kon maken. Zijn leven lang lid van de SDAP die later de PvdA werd. Liefhebber van Multatuli, een eigenschap die hij aan vele van zijn kinderen en kleinkinderen heeft doorgegeven. (Niet echt aan mij. Ik heb alleen de Max Havelaar gelezen, wat ik een mooi boek vond maar dat me niet de lust gaf meer te lezen.) Zijn leven lang trouw aan zijn vrouw, mijn oma. In het laatste gesprek met mijn vader vertelde hij dat hij haar nog elke dag miste. Zij was vlak voor haar negentigste verjaardig gestorven, een jaar of vijf eerder.

Een druilerige dag, deze dertigste november. Dat was het niet op de dag dat mijn opa gecremeerd werd. Dat was een heerlijke zonnige dag in mei. Mijn vrouw was hoogzwanger van onze oudste dochter. Mijn opa en mijn oudste dochter hebben elkaar nooit ontmoet. Dat vond en vind ik nog steeds jammer. Ik geloof in de eigenheid en individualiteit van elk persoon, maar zij heeft zeker trekken van mijn opa overgeërfd. Haar liefde voor lezen, haar liefde voor de natuur.

Zo leeft mijn opa, zelfs op een droevige en van regen doordrenkte verjaardag als deze, toch nog een beetje voort.

Poekie schrijft

/ydr[p-=o0mn9i\ y67mntj [-=;pr;GFpfdp-MNJ\[-p] bnnnnn

67j9. hy¿


Bovenstaande tekst is geschreven door de poes. Poekie. Net toen ik een stukje wilde gaan schrijven over een heel ander onderwerp (mijn opa) begon ze vreselijk te kroelen en wilde geknuffeld worden. Dat hebben we allemaal wel eens. Daarbij liep ze heen en weer over het toetsenbord van de laptop en schreef met vier poten bovenstaande voor mensen onbegrijpelijke tekst. Ze kijkt er op bijgaande foto zelf verbaasd van op.

donderdag, november 29, 2007

Véronique Olmi: La pluie ne change rien au désir

Veronique OlmiDe regen verandert niets aan de begeerte. Een titel die je zelf bedacht zou willen hebben. Dat was de reden dat ik dit boek wilde hebben. Maar hetzelfde als bij Mes nuits sont plus belles que vos jours (Mijn nachten zijn mooier dan jouw dagen) van Raphaële Billetdoux, ook zo'n geweldige titel, valt het boek me een klein beetje tegen.

Het gegeven, een man en een vrouw, beiden getrouwd, ontmoeten elkaar op een achttiende augustus in een park, Jardin du Luxembourg, en gaan met elkaar naar een hotel, is ongeveer zo oud als de wereld en al vaak verteld. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de vrouw en het mooie daarvan is dat je als man een inkijk krijgt in de gedachten en de ziel van een vrouw die vreemdgaat. Ze is onzeker over haar lichaam (te mager, te kleine borsten, te bleek) en over haar leeftijd (vijftig). In drie hoofdstukken wordt de erotische vertelling uit de doeken gedaan. In het eerste hoofdstuk onderwerpt ze zich aan de man, in het tweede hij zich aan haar en uiteindelijk vertrekt ze zelf als de sterkste van de twee. Ze is de intelligentste van de twee en dominanter dan de man. Doordat we niet weten wat hij van haar denkt, komt hij enigszins sullig over. Zij heeft bepaald dat ze elkaar zullen ontmoeten, heeft het idee dat ze hem vijf jaar lang niet heeft gezien, hij herinnert zich nog elke ontmoeting en welke jurken ze droeg bij die ontmoetingen.

De beschrijvingen van de natuur en van de seks zijn mooi, maar het mooist van alles zijn de intieme gedachten van de vrouw en hoe zij denkt. Een vrouwenboek is het, maar die lees ik graag, dus dat is niet het bezwaar, toch verlangde ik naar meer. Ik weet niet wat precies.

maandag, november 26, 2007

Verlangen

Ik stond vorige week met lege handen toen geen van mijn spelers kwam opdagen bij de repetitie en ik was benieuwd of mijn productie nog door zou gaan. Dit keer krijg ik op de heenweg een sms'je van een van de spelers dat ze nog steeds ziek is. Dat betekent dat ik nog twee spelers kan verwachten, maar ik ben benieuwd of zij met zijn tweeën nog door willen gaan. In de fietsenstalling knalt mijn derailleur tussen de spaken van mijn achterwiel. Ik probeer het ding nog recht te buigen maar ik kan niet meer fietsen. Ik bel naar mijn contactpersoon op school dat ik iets later ben en loop snel naar huis, was mijn pikzwarte vingers en fiets snel naar de locatie waar ik dramales geef. Daar zitten de twee dames en mijn contactpersoon al te wachten. Ik vertel hun dat de derde speler niet zal komen en verwacht dat zij nu ook het bijltje er bij neer zullen gooien. Niets is minder waar. 'We doen het met zijn tweeën', roepen ze enthousiast en we gaan aan de slag. Wat extra repetities worden gepland en in een uur of twee schrijven we de opzet van het stuk onder de titel "Verlangen". Over twee vrouwen die er naar verlangen elkaar te zijn. Nog twee weken, nog vier repetities en dan staat het op de planken van het Bibliotheektheater!

zondag, november 25, 2007

Lest best


Dan is het alweer tijd voor de laatste voorstelling van Duizend Bommen en Granaten. Terug in het Kapelletje, na een tussentijdse repetitie en een tweede voorstelling in Vlaardingen. We gaan voor de top. Er zal gespeeld worden dat de stukken er van af vliegen. Er is veel eigen publiek in de zaal. De andere spelers van KRT, ex-spelers van KRT, vrienden en familie van mij, waaronder mijn vrouw en kinderen. Voor de laatste drie personen ben ik het meest zenuwachtig.

Maar vanaf de eerste minuut is duidelijk dat de voorstelling dit keer goed gaat vallen. Alles valt precies op zijn plaats. Een paar kleine foutjes daargelaten loopt de voorstelling heel goed. Er is snelheid, humor, de toon is licht en op de juiste momenten dramatisch. Het publiek applaudiseert als beloning aan het slot langdurig.

Dan is het tijd om te luisteren wat het publiek er van vindt en dan met name mijn meest kritische fan: mijn vrouw. Maar die is razend enthousiast en ziet in de voorstelling mijn hele leven weerspiegeld. Zo ziet iedereen iets anders in de reeks beelden die we samen, de spelers en ik, hebben verzonnen en vertoond. De Abu-Graib-gevangenis, een ontgroening. De spelers geven meer dan ze tot nu toe ooit gegeven hebben en het lijkt een nieuwe voorstelling, totaal verschillend van de week er voor.

Opgelucht, gelukkig en vrolijk fiets ik 's nachts naar huis. Na eerst samen wat te hebben gedronken in het café waar je geen eigen meegebrachte patat mag eten. Een prachtige nachtelijke ruziescène tussen één van de vier mannelijke kapitein Haddocks en de kroegbaas. Boven me schijnt een mooie volle ronde maan tussen vlarden wolken die voorbij jagen boven mijn hoofd. Een heldere en gelukkig droge nacht. Ik voel me vol en rond als de maan, het is volbracht.

zaterdag, november 24, 2007

Druk

Ik heb het druk. Dagenlang heb ik niets in dit weblog geschreven. Meestal vind ik wel een momentje tussendoor om een paar woorden te schrijven, maar deze week was ik gewoon vaak niet eens in de buurt van een computer om dat te doen.

Terwijl er juist zoveel te vertellen is. Vier workshops Present Yourself gegeven op het Albeda College (woensdag en vrijdag), een nieuw en enigszins mislukt nummer opgenomen met Het Gebroken Oor (woensdagavond): Tot het einde van de nacht (als het wel gelukt was had ik nu een link geplaatst naar het nummer), Het Oor van Erasmus georganiseerd en gepresenteerd (winnaar: de uit vijf uit alle windstreken afkomstige International Business Administration-studenten bestaande band Pangea, die in het nummer IBA de afkorting gebruiken voor Integrated Bastards Association), en tenslotte op vrijdag de tweede voorstelling van Duizend Bommen en Granaten in het Valkenhoftheater te Vlaardingen. Daar zag de voorstelling er prachtig uit, er was veel verbeterd aan de overgangen van de scènes en de articulatie en liep niemand weg. Maar doordat de voorstelling in een lijsttoneel werd gespeeld was hij ook afstandelijker en minder intens en heftig voor het publiek.

Maar wie weet schrijf ik later nog uitgebreid over al deze avonturen.

dinsdag, november 20, 2007

Lege handen

Ik sta opeens met lege handen. Het dramalokaal is leeg en geen enkele van mijn spelers komt opdagen. Ik begon met drie spelers en eindigde vorige week ook met drie spelers. De vierde was er wel maar zei niet meer terug te komen omdat het niet in haar rooster in te passen was. Nu ben ik alleen met de begeleidster van de school waar ik mijn dramales geef. Vol met ideeën, maar zonder spelers sta ik met lege handen. Ik twijfel aan mezelf. Zijn mijn lessen niet leuk genoeg? En is dat een reden om niet meer te komen. Nadat de begeleidster de spelers heeft gebeld krijg ik een sms van een van de speelsters dat ze er volgende week 100% zal zijn en dat ze nu ziek is. Degene die de begeleidster aan de telefoon krijgt, de meest enthousiaste tot nu toe, heeft een vergadering. De derde is onbereikbaar. Van een vierde gaat de telefoon al de hele week onmiddellijk op de voicemail. Ze ruilen de mobieltjes met nummer en al als pakjes kauwgom. Wat te doen? Onverrichterzake fiets ik naar huis door donker Rotterdam. Vroeg thuis, dat komt me goed uit, maar enigszins gedesillusioneerd. Leeg.

maandag, november 19, 2007

Theater van de wreedheid

"En als er nog iets hels en waarlijk vervloekt is in deze tijd, dan is het wel dat wij ons artistiek bij vormen ophouden, in plaats van slachtoffers te zijn op de brandstapel, die tekens geven door de vlammen heen."
Antonin Artaud.
Het theater van de wreedheid.

Aan hem en zijn boek Le théâtre et son double moet ik denken als ik terugdenk aan de reacties op Duizend Bommen en Granaten. Mensen zijn geschokt door de heftigheid van de voorstelling en ik ben verbijsterd door hun reactie. Vijf mensen verlaten tijdens de voorstelling de zaal. Maar dit is toch waar theater over gaat? Theater wordt gemaakt om iets bij je teweeg te brengen en dit brengt blijkbaar iets teweeg. Het publiek is verdeeld. Sommigen vinden het niks, anderen vinden het fantastisch. De voorstelling kan zeker nog verbeterd worden, de timing is niet overal even scherp, er kunnen zeker enkele minuten uit, de vaart kan worden opgevoerd. Maar dit is de voorstelling die ik heb willen maken.

De ex-voorzitter van de RVA verwijt me dat ik heb willen shockeren. Maar ik heb niet willen shockeren. Ik heb me van te voren niet eens bedacht dat dit shockerend kon zijn. Sommige mensen zouden dit geen fijne voorstelling vinden, waaronder de ex-voorzitter en de regisseur die ieder jaar het Eenakterfestival wint. Maar dat geeft niet. Mijn voorstelling is een experiment, een onderzoek, een mijns inziens geslaagd onderzoek.

Geïnspireerd door Wim T. Schippers, door La Busta, door Artaud, door Jiskefet, door Hans Teeuwen, door performancekunst, door Gerardjan Rijnders. Morgen een laatste repetitie om de voorstelling nog beter te maken en dan nog twee voorstellingen.

zondag, november 18, 2007

Richard Kelly: Donnie Darko

Donnie Darko is een bizarre film. Een puber laat de school onder water lopen, steekt een huis in de fik, en dat alles omdat een manshoog konijn, waarvan hij denkt dat die hem het leven heeft gered, toen een motor van een vliegtuig uit de lucht dwars door zijn kamer heen viel, hem dat heeft opgedragen. Het scenario doet denken aan David Lynch, maar het verhaal blijkt uiteindelijk een soort logica te hebben die bij Lynch vaak ontbreekt. Gelukkig blijven er nog genoeg mysterieuze gebeurtenissen in de film over. Ik heb er van genoten.

vrijdag, november 16, 2007

Herman Hesse: Reis naar het morgenland

Een mooi klein boekje met een mooi omslag. Een novelle van Herman Hesse over een wonderbaarlijke reis. Een mislukte reis, zo lijkt het op het eerste gezicht. De leden van een mysterieus religieus verbond gaan op zoek naar het Morgenland en reizen door ruimte en tijd, ieder met een voor zichzelf eigen doel. De hoofdpersoon die wordt aangeduid met de initialen H.H. is violist en dirigent en is op zoek naar Fatme om haar liefde voor zich te winnen. De groep trekt verder en verder en beleeft prachtige avonturen en bange momenten, en wordt gediend of geleid door een zekere Leo, een kernfiguur in de groep. Als deze sleutelfiguur verdwijnt in Morbio Inferiore valt de groep uit elkaar en verliest de hoofdpersoon zijn doel in het leven. Hij wordt een gewone burger, speelt geen viool meer en gaat onder in de sleur van het dagelijks leven. Totdat hij bij toeval Leo terugvindt.

De tocht is even mysterieus als het boek zelf. Een sleutel tot het geheim van het boek zit in de volgende sleutelzin: Ik vroeg de dienaar Leo hoe dat zou komen dat kunstenaars soms slechts halve mensen lijken terwijl hun figuren er zo onweerlegbaar levend uitzien.

Tachtig jaar oud is het boek, maar fris als een lentewind. Een klein juweeltje.

donderdag, november 15, 2007

Das Pop

De liedjes van Das Pop lijken op het eerste gehoor zoals de naam van de band klinkt: als vrolijke popliedjes. Maar na ongeveer een maand de liedjes met me mee te hebben gedragen in mijn mobiele telefoon weet ik beter. De teksten van de liedjes zijn behoorlijk melancholisch. Regels als de volgende uit A Naked Girl:

none of them would have me over
none of them could take me there
none of them's ever sober
I don't care
just a morning after drama
just another day before
does it show that I don't want to
anymore

In eerste instantie klinkt de regel A naked girl will take my picture nog vrolijk en als een mannenfantasie, maar met de coupletten die er om heen staan wordt het allemaal geen vrolijke boel bij Das Pop. Rosie is geen vrolijk meisje. Iets om de hoofdpersoon aan te herinneren als-ie dood is. Elektronica voor geliefden bij gebrek aan echte liefde. De kleine jongen uit het gelijknamige nummer is dood. Nee, veel valt er niet te lachen op de vrolijke klanken van Das Pop. Dan ben je blij met een gewone zonsondergang. Maar zelfs dat nummer (Ordinary Sunset) werkt vervreemdend omdat de rest van de tekst over opstaan en ontbijten gaat.

Een maand lang luister ik nu al gefascineerd naar Das Pop.

woensdag, november 14, 2007

Het Parfum

Ik wacht voor het stoplicht op de kruising van de Burgemeester van Walsumweg en de Mariniersweg met mijn gezicht richting kubuswoningen. Naast me een blonde dame die heerlijk ruikt. Een zoete geur. Ze heeft een mauve leren jasje aan, slank gesneden. Mooi gekreukt en mooi versleten. Haar geur valt me echt op en ik heb de neiging te zeggen: "Mevrouw, wat ruikt u lekker." Even kijk ik haar recht in de ogen. Maar ik durf het niet, bang voor Casanova te worden aangezien. Ook heb ik de neiging om te vragen wat de geur is. Voor mijn vrouw, zou ik kunnen zeggen. Ook dat laat ik achterwege. Het is een geur die past bij haar en niet bij mijn vrouw. Mijn vrouw is donker en daarbij past een andere geur. Deze geur is op de een of andere manier blond. Als het stoplicht op groen springt fiets ik door, de geur en de vrouw achter me latend.

dinsdag, november 13, 2007

RO theater: Koning Lear

Ik had Koning Lear van Shakespeare nog nooit gezien en nog nooit gelezen. Johnny Kraaikamp gemist bij het RO theater lang geleden, Freek de Jonge als nar in Koning Lear gemist bij KVS/Nationale Toneel, maar nu, voor het eerst, heb ik dan eindelijk het stuk gezien. Met Jack Wouterse als Lear. De hele stad hangt vol met affiches waarop Jack Wouterse tot aan zijn gigantische buik in het water staat, droeve trekken op zijn gelaat. Volgens het boekje van het RO was Jack Wouterse vroeger clown. Zo ziet hij er op deze foto ook uit. Als een droevige clown, meer dan als een statige koning. Dat is Lear ook. Iemand die tragisch verkeerde beslissing neemt die zijn eigen ondergang bewerkstelligen. Daarmee ongewild komisch. De ware wijze in dit stuk is de nar en niet de koning. Het RO theater heeft het stuk grotesk vormgegeven. Een freakshow van vreemde figuren zoals ik van Alize Zandwijk gewend ben. Dat is prachtig. Het eerste gedeelte van het stuk wordt gespeeld voor een gigantisch paars doek. Op twee voortonelen wordt gespeeld zoals voor een circustent of voor een tent op de kermis. Direct op het publiek. De opkomsten vinden plaats vanuit een kelder onder de eerste rijen van het publiek. Als halverwege het doek opgaat wordt een lange bijna eindeloze houten trap zichtbaar, een beetje als een uit de kluiten gewassen paleistrap.

Fantastisch vormgegeven en fantastisch gespeeld kan het geheel me toch niet echt boeien. In de inleiding heeft acteur Marc de Corte met een zachte Vlaamse tongval uitgelegd dat dit het moeilijkste is van alle stukken van Shakespeare en licht hij ons in over de zes verschillende plotlijnen die kriskras door het stuk lopen. De vele verhalen worden niet alle even diepgaand uitgewerkt. De twee hoofdlijnen krijgen de meeste aandacht, de zijlijnen worden rap afgewikkeld en weten daardoor niet helemaal te boeien. Toch is de voorstelling zelf een goede voorstelling. Fantastisch vormgegeven en fantastisch gespeeld, zoals ik al zei. Alleen het stuk kon mij niet zo boeien. Te ingewikkeld.

maandag, november 12, 2007

Midnight mail

Vanochtend in mijn mailbox:

"Ola Marco,

I'm French, my name is Luis Manuel Vale de Viga, my family comes from Portugal "Lourinha", I don't understand what you say in your letter. I am searching other members of my family. I live in Nantes. I'm 31 years old, can you connect me?"

En dat is niet de enige, de volgende is deze:

"Dag heer van der Linden,

Heeft u het e-mail adres van de heer van Lommel van me. Ik heb een interessant boek voor hem dat zijn onderzoek ondersteunt,

Met vr gr
Nanny S. (...),
Breda (...)"
(Achternaam en telefoonnummer door mij verwijderd.)

Misschien weet ik het zelf nog niet, maar is mijn naam veranderd in Marco van der Linden? Of wellicht moet ik Luis Manuel Vale de Viga in contact brengen met de heer Van Lommel. Ik kan Nanny bellen en het haar vragen.

woensdag, november 07, 2007

Duizend Bommen en Granaten


Na succesvolle voorstellingen in Antwerpen, Marseille, Brussel en Parijs!
KRT speelt de Nederlandse première van het eerste en enige theaterstuk van Hergé, vader van Kuifje
DUIZEND BOMMEN EN GRANATEN
met Pim Dumans, Richard Kors, Aad Fase, Dick Oskamp & Magda de Frel
Decoradvies: Ed Alberts. Regie: Fedde Spoel

Voorstellingen
't Kapelletje, Rotterdam
Zondag 18 en zaterdag 24 november
20.00 u. Entrée: € 5,-
Reserveren: 010 466 77 78
www.rvatheater.nl

Valkenhof Theater, Vlaardingen
Vrijdag 23 november
20.00 u. Entrée: € 7,50
Reserveren: 010 434 05 00
www.valkenhoftheater.nl


De voorstelling Duizend Bommen en Granaten maakt deel uit van twee eenakterfestivals. In Rotterdam spelen op dezelfde avond Spiegel(t)je en De Onderneming. In Vlaardingen spelen op dezelfde avond Theater Decibel en Het Masker.

Klik op de illustratie voor een grotere versie.

dinsdag, november 06, 2007

P.F. Thomése: Vladiwostok

"Voor mijn jeugdvriend Fedde", staat voor in het boek. Dat is niet helemaal waar of helemaal niet waar. Degeen die het voorin schreef en van wie ik het boek op mijn verjaardag kreeg ken ik al lang, meer dan twintig jaar, en we waren toen een stuk jeugdiger, maar niet meer in onze jeugd. De twee vrienden in dit boek zijn ook geen jeugdvrienden, misschien zijn het eigenlijk helemaal geen vrienden. Zelf zou ik er niet graag bevriend mee zijn. Ze zijn behoorlijk onsympathiek, communicatie-adviseur Fons Nieuwenhuis en politicus Hans Portielje, de hoofdpersonen van Vladiwostok het nieuwste boek van P.F. Thomése. Seksistisch, racistisch, onverschillig.

Volgens de schrijver gaat het boek in één woord samengevat over onverschilligheid. Dat is tegelijk het manco van het boek. De twee mannen zijn zo onverschillig dat je je afvraagt waarom je je voor hen zou moeten interesseren. De te verwachten onvermijdelijke val van de arrogante personages laat je in eerste instantie koud. Toch wordt het boek naar het einde toe spannender, de gebeurtenissen worden steeds grotesker en komischer. De ontknoping is toch nog onverwacht, maar ik blijf het een beetje een wegwerpboek vinden, leuk om te lezen, maar om daarna direct te vergeten.

Mooi is het verhaal Ramses Shaffy lag zomaar op straat waarin Thomése vertelt hoe hij aan de titel komt:

Op een nacht vonden mijn vrouw en ik Ramses Shaffy zomaar op straat.
Het was voor de deur van een café en de deur was dicht. Eruitgegooid, de klassieke exit. Wij raapten hem op en probeerden uit het verfrommelde zootje weer zo'n beetje een mens samen te stellen.
Mijn vrouw had vroeger bij gelegenheid als achtergrondzangeres met hem opgetreden, maar dat wist de oude zanger niet meer. Hij was al te ver heen, er was inmiddels te veel achtergrond in zijn kop om daar nog wegwijs uit te kunnen worden. We konden hem niet zomaar achterlaten, dus belden we een taxi. Op ons raam- en deurgeklop werd door de dienstdoende barman niet gereageerd, hij bleef onverstoorbaar zijn glazen poetsen tot ze blonken. Dan niet, lul.
Op de plek waar de gestrande zanger was neergekwakt verzamelden we weggerold kleingeld, papiertjes met onbekende telefoonnummers, sleutels etc., propten dat, waarschijnlijk met straatvuil en al, terug in zijn zakken en vroegen hem bezorgd of hij thuis zou komen. Hij keek ons aan. Het woord zei hem niets. 'Waarheen?' vroeg de taxichauffeur en trok vast op.
Ramses tuimelde achterover, kon zo'n beetje half en half het portier dichttrekken.
'Vladiwostok!' riep hij, alsof hij een leeg glas kapotsmeet.
En weg was ie.

maandag, november 05, 2007

Zondag

We repeteren een hele zondag op Duizend Bommen en Granaten. De start is nogal vals. Richard en ik zijn op tijd, maar ik heb in plaats van de tas met truien en baarden de tas met atletiekspullen van mijn jongste dochter meegenomen. Als Pim ook is gearriveerd en de koffie staat te pruttelen halen Richard en ik de juiste tas bij mij thuis op. Als ik daar ben word ik gebeld door Aad. Zijn auto wilde niet starten en hij is nu met de auto van Dick op weg en arriveert over tien minuten. Voordat hij bij de repetie arriveert zijn Richard en ik al terug en is ondertussen Magda ook al aanwezig. We beginnen met koffie drinken en baarden maken, petten af te maken en het decor op te bouwen. Dan kunnen we eindelijk beginnen.

Eerst doen we alle scènes 'los', meestal een keer of twee/drie tot-ie goed is. We knopen alle losse eindjes aan elkaar. De mannen kennen hun tekst ondertussen voor het grootste gedeelte, zeg maar helemaal.

Aan het einde van de dag hebben we twee doorlopen gedaan en het ziet het er goed uit. Ik ben natuurlijk reuze benieuwd of het publiek het net zo grappig vind als ik, maar ik heb er alle vertrouwen in.

vrijdag, november 02, 2007

Baarden

We hebben stad en land afgezocht naar de baard voor Kapitein Haddock. Die is nog niet zo makkelijk te vinden en kan eigenlijk het beste op maat gemaakt worden. In feestwinkels worden overal dezelfde soort baarden verkocht, een krullend zwart geval, meer iets voor een kaperkapitein dan voor onze held, Kapitein Haddock.

Uiteindelijk ga ik op pad, op zoek naar vilt. In de handwerkwinkel aan de Goudse Singel word ik geholpen door een vriendelijke oude dame. Ze heeft nog slechts twee enigszins gekreukte lapjes zwart vilt. Maar die kan ik nog wel bijstrijken thuis. Het is alleen niet genoeg voor vijf baarden. Dus ga ik verder naar Stoffenhuis Schroder aan de Coolsingel. Daar is het druk en moet ik lang wachten voordat ik mijn vraag kan stellen. Of ze ook vilt verkopen. Daarvoor moet ik naar de kelder waar een grote handwerkafdeling is. Uit een kast vis ik een lapje zwart vilt. Er is niemand om af te rekenen, maar net als ik naar boven wil lopen, komt een mevrouw uit een geheim deurtje tevoorschijn. Ik reken bij haar af, het vilt is hier een paar dubbeltjes goedkoper maar ik prefereer de persoonlijke behandeling aan de Goudse Singel boven de onpersoonlijke benadering hier.

Thuis ga ik aan de slag. Ik maak eerst een mal van papier, die ik op maat knip naar afmeting van mijn eigen hoofd. Lekker ouderwets knutselen en ik knip vijf mooie baarden uit het vilt. Het resultaat valt niet tegen. Echt origineel nep, zoals een verkoper in Turkije tegen ons zei over zijn handel. Zie de bijgaande foto. Zelfs mijn vrouw is enthousiast over het resultaat alhoewel ze geen enkel vertrouwen heeft in de voorstelling. Maar dat geeft niet, ze heeft nog niets gezien en ik weet zeker dat het heel goed gaat worden.

donderdag, november 01, 2007

Never Mind The Age



Niet alleen de Suzannes zijn na dertig jaar weer bij elkaar. Maar een optreden van The Ramones zit er helaas niet meer in. Alleen de drummer is nog in leven en zelfs de vroegere manager van de band, Linda Stein, leeft niet meer. Ze is eergisteren in haar huis van het leven beroofd. Doodgeslagen.

"Linda Stein, a pioneer in New York's punk music scene who later became known as a real estate 'broker to the stars,' was beaten to death inside her Manhattan apartment, the medical examiner ruled."
Lees meer