donderdag, december 27, 2007

Nicole Krauss: The history of love

The history of love is de titel van het fictieve boek waarover dit werkelijk bestaande boek van Nicole Krauss over gaat. Het weeft een aantal verhalen samen. Over de schrijver van The history of love, Zvi Litvinoff, over Alma Singer, die door haar overleden vader is vernoemd naar de hoofdpersoon uit het boek, over Leopold Gursky, een Poolse Jood, gevlucht uit Slonim, een klein Joods dorpje op de grens van Polen en Rusland. Er zijn vele boeken over fictieve boeken, Het nieuwe leven van Orhan Pamuk, De schaduw van de wind van Carlos Ruiz Zafón, maar dit boek is een van de betere. Nicole Krauss speelt een intelligent en gevoelig spel met fictie en werkelijkheid over liefde en verlies van dierbaren. Het boek lijkt in zekere zin op het boek van haar echtgenoot Jonathan Safran Foer, Alles is verlicht, maar is tegelijkertijd totaal anders. Ook hij weeft drie verhalen dooreen, het verhaal van de gids naar het dorp waar de schrijer vandaan komt, het verhaal van de tocht en de geschiedenis van het dorp zelf. In beide boeken gaat het over een klein Joods dorp dat geheel wordt uitgeroeid door de Nazi's tijdens de Tweede Wereldoorlog.

De drie verhalen zijn alledrie even ontroerend. De oude schlemiel Leopold Gursky op zoek naar zijn zoon, naar zijn boek, naar zijn geliefde, naar de dood, alles heeft hij verloren in de bijna tachtig jaar dat hij heeft geleefd; Alma op zoek naar een geliefde voor haar moeder die ze hoopt te vinden in de man die haar moeder heeft gevraagd The history of love te vertalen, op zoek naar de hoofdpersoon naar wie ze is vernoemd, op zoek naar de schrijver van The history of love; en Zvi Litvinoff die alles doet opdat zijn vrouw Rosa maar van hem houdt.

Het is moeilijk zonder te veel te verklappen veel over de inhoud van het boek te vertellen. Maar de zinnen zijn prachtig en daarvan zijn er te veel om te citeren, de constructie is indrukwekkend. Daarom een korte passage waarbij mij de tranen in de ogen stonden. Het boek heeft de kwaliteit ontroerend te zijn zonder sentimenteel te worden.

Vijftienjarige Alma praat met haar moeder Charlotte Singer:

"Mom?" I said. She turned. "Can I talk to you about something?"
"Of course, darling. Come here."
I took a few steps into the room. There was so much I wanted to say.
"I need you to be-" I said, and then I started to cry.
"Be what?" she said, opening her arms.
"Not sad," I said.
(pag. 202)

woensdag, december 26, 2007

Alleen

Ik ben weer beter. Ik maak het vertrouwde rondje door de natuur buiten, maar omdat mijn vrouw nog steeds of alweer (ik weet het niet precies) ziek is, loop ik alleen. Dat voelt wat sukkelig. Alsof ik een loser ben door in mijn eentje te lopen. Iedereen is met familie, gezin, partner of met hond. Ik loop alleen. Gelukkig heb ik gezelschap van mijn mp3-speler in mijn mobiele telefoon (voor wie het nog niet wist: Nokia 6131) en Patty Smith vertelt me de muziekgeschiedenis van Bob Dylan. Ik maak wat foto's, onder andere van deze boom met een gezicht. Twee ogen een neus en helemaal onderaan ook nog een mond. Een droevige gestalte in een herfstige omgeving, de rug naar het water. Zo wordt zelfs een portret van de natuur ongewild een zelfportret.

dinsdag, december 25, 2007

Oesters

Ik maak oesters klaar. Voor het eerst van mijn leven. Een heel karwei de schelpen open te krijgen. Mijn vrouw eet er eentje. Ik eet de overige negen. De daaropvolgende avond voel ik me langzaam ziek worden. Ik vraag me af of ik ben besmet door mijn vrouw die al dagenlang last heeft van verkoudheid en hoofdpijn of dat ik een verkeerde oester heb gegeten. 's Nachts wordt het steeds erger. Ik voel me misselijk. Vreselijke hoofdpijn. Heb het gevoel dat ik moet overgeven, maar het komt niet. 's Ochtends blijf ik in bed. Toch een griep. Maar tegen de middag komt het eindelijk: ik moet overgeven en de oesters komen er eindelijk weer uit. Ik voel me iets beter. Alhoewel nog steeds erg moe.

Nu is het een dag later en voel ik me een stuk beter. Nog steeds moe. En stijf van het vele liggen.

zondag, december 23, 2007

De Roovers: Joe's Ark

Een vader zit in zijn dierenwinkel. Boven op haar kamer ligt zijn dochter op sterven. Een man klopt aan. John. Hij is verliefd op de dochter. Als hij binnenkomt hoopt de dochter dat het Bob is. Het publiek denkt dat Bob de man is waarop ze verliefd is, maar het is haar broer die ooit door de vader de deur is uitgegooid. Omdat hij niet meer in God gelooft. Bob werkt nu samen met Sally als standupcomedian. Lucy, de dochter, wil haar broer graag nog eenmaal zien voordat ze sterft.

De voorstelling Joe's Ark is gebaseerd op een televisiescenario van Dennis Potter, het meest bekend van The Singing Detective, en wordt gespeeld door vier spelers van het Vlaamse gezelschap De Roovers. Er zijn prachtige beelden zoals de geprojecteerde vissen op het achterdoek, de schaduw van de vader die plotseling begint te dansen en de regen die naar beneden valt alsof een nieuwe zondvloed de aarde teistert.

Ik had De Roovers nooit eerder gezien maar heb genoten van deze kleine voorstelling met een simpel en dramatisch verhaal. Vooral van Carly Wijs die de rollen van de dominee en Sally vertolkte, heb ik genoten. Zij was de enige actrice in dit stuk die ik kende (van vroeger, van Caroussel) en lang niet had gezien.

The Singing Detective kwam ook nog even voorbij in de gestalte van twee liedjes die in die serie werden gebruikt, Cruising down the river en Into each life some rain must fall. Het laatstgenoemde lied werd door alle vier spelers samen geplaybackt in de stromende regen.

zaterdag, december 22, 2007

Sneeuw



Op 22 december ligt een groot gedeelte van Rotterdam onder een dik pak sneeuw. Ik ga er samen met Denise op uit. Zij maakt foto's, ik probeer de videocamera van mijn mobiele telefoon uit. Aan het begin van de film zegt Denise dat ze op weg is naar het geheime bos.

vrijdag, december 21, 2007

Muzenplein

Als ik in Den Haag ben kom ik de naam Muzenplein van tijd tot tijd tegen. Op een bordje bij de halte van een tram, als opschrift van een parkeergarage. Op het Muzenplein zelf kom ik nooit. Het is een mooie naam, het Muzenplein. Het veronderstelt een prachtig plein met statige beelden, in mijn verbeelding een soort Piazza Navona in Rome. Maar dat is het niet. Dat weet ik. Want telkens als ik die naam lees denk ik ook even aan meneer Blaauw. Die werkte vroeger op het Muzenplein en ik ben één keer bij hem op bezoek geweest. Lang geleden in de tijd dat ik dienst had geweigerd.

Mijn dienstweigering was goedgekeurd en ik moest naar meneer Blaauw aan het Muzenplein. Het is ongeveer vijfentwintig jaar geleden en het Muzenplein was toen al een betonwoestijn van hoge kantoorflats. Sinds die tijd is dat alleen maar erger geworden, of mooier, het is maar waar je van houdt en hoe je het bekijkt. Meneer Blaauw ging mij helpen een passende vervangende dienstplek te vinden. Ik nam vanuit Enschede de trein naar Den Haag en liep vanaf het Centraal Station vlakbij naar het Muzenplein. Ik kan me weinig van meneer Blaauw herinneren behalve zijn naam en zijn accent. Hij kwam net als ik uit Groningen, dat schept een band, maar daar was in zijn manier van praten niets meer van te merken. Hij praatte zo Haags als je maar Haags kunt praten. Met uien en eien waar je U tegen zegt.

Behalve dat er van zijn Groningse afkomst weinig meer te merken was, kon hij ook weinig voor me doen. Ik moest achttien maanden lang iets doen tot nut van het algemeen. Ter vervanging van de militaire dienst die slechts veertien maanden duurde. Aan mijn vooropleiding aan de kunstakademie van Enschede had ik niet veel. Als ongeschoold arbeider aan de slag leek me geen geweldige optie.

Ik schreef honderd sollicitatiebrieven en regelde met goedkeuring van meneer Blaauw tenslotte zelf een baan in de binderij van Museum Boymans-van Beuningen. Sindsdien woon ik in Rotterdam. Ik geloof dat ik van meneer Blaauw nog eenmaal heb gehoord, toen ik daar vertrok. Ik stel me voor dat hij zich nog steeds ergens schuil houdt op een bureau in een van de kantoorkolossen aan het Muzenplein. Alhoewel het soort werk dat hij deed niet meer bestaat.

woensdag, december 19, 2007

Afgezaagd


Langs de Watertorenweg, op de parkeerplaats, voor Hal 4, staat plotseling (?) een afgezaagde boom. Met een er door middel van de veters vastgeknoopte schoen er aan. Ik verbaas me er over. Is deze boom plotseling afgezaagd? Ik kan me niet herinneren of er (bijvoorbeeld) gisteren nog een hele boom stond. Daarbij komt de vraag wat die schoen daar doet en waar de andere schoen dan is gebleven. Het is 's ochtends vroeg en ik ben op weg naar mijn werk. Echt haast heb ik niet dus ik stap af en maak een foto. Als ik later de foto beter bekijk zie ik dat er rechts van de stam zaagsel ligt, iets dat er op wijst dat het toch kortgeleden is gebeurd, het afzagen van de boom. Een eindje verderop staat op de parkeerplaats nog een compleet exemplaar.

dinsdag, december 18, 2007

Oog

De doktersassistente staat voorovergebogen door een doorgeefluikje met de arts te praten als ik weer binnenkom met mijn dochter. Mijn dochter heeft last van een gezwollen ooglid en ik ben met haar naar de dokter. Onze eigen dokters zijn op nascholing dus de wachtkamer van de dienstdoende arts staat boordevol mensen. In de gang, op de trap, in de wachtkamer, overal staan mensen. Ik heb mijn dochter gevraagd de fietsen op slot te zetten terwijl ik een plaatsje in de rij ga vragen. Ik leg de assistente, een mooie jonge Hindoestaanse dame, uit dat mijn dochter een gezwollen ooglid heeft. Ze ziet er eerder uit als iemand die op het punt staat om uit te gaan, dan als een doktersassistente. De beugel van de telefoon die naar haar oor loopt lijkt wel een hoofdsieraad. Ze kijkt me even ernstig aan en vraagt me mijn dochter te gaan halen. Een oog is ernstig. Ze wil er even naar kijken en dan eventueel de dokter er ook naar laten kijken. Buiten staat Denise nog steeds te wachten. Ze heeft me niet goed begrepen. Ze dacht dat ze buiten moest blijven wachten. Dus sluiten we onze fietsen snel af en lopen naar binnen waar de assistente als gezegd door het luikje staat te praten met de arts.
Ze draait zich om en schrikt van de lengte van Denise. Ze dacht dat ik het over een baby had en niet over een uit de kluiten gewassen veertienjarige. Dat is ons geluk. Ze neemt nu de tijd om even rustig te kijken en schrijft zelf een ooggel voor (Flucloxacilline, een soort penicilline). Het oog is volgens haar ontstoken. Niet vreselijk ernstig, maar ze moet uitkijken dat het andere oog niet ook besmet raakt. Binnen een minuut of vijf of tien staan we weer buiten. De rij omzeild. Volgens Denise omdat ik er zo jong uitzie dat ik nog makkelijk een baby zou kunnen hebben. Maar ik zou natuurlijk ook een oude vader met een jonge moeder kunnen zijn. Ik hou het uiteraard liever op het eerste.

Plaatje: Penicilline

zondag, december 16, 2007

Gietijzer

Op zondagmiddag bij mooi weer loop ik graag met mijn vrouw een rondje door de wijk. Vreemd genoeg is onderweg altijd wel iets nieuws of bijzonders te ontdekken. We lopen dan meestal een rondje door het kleine stukje natuur onder de rook van de Van Brienenoordbrug waar vroeger een klein dorpje lag met enkele boerderijen, een school en een kerk. De kerk is niet zo lang geleden afgebroken, tot die tijd was er een antiekhal in gevestigd. Het schoolgebouw staat er nog en is in handen van enkele kunstenaars die het als atelier gebruiken en wellicht ook als woonruimte. Verder staan er vier boerderijen. De allermooiste, de Rozenhof, is eigendom van de stichting Zuid-Hollands Landschap, twee zijn van particulieren waarvan er een al tijdenlang te koop staat, de vierde wordt verbouwd tot galerie en was vroeger van de kunstenaar Vlasblom. Mijn vrouw ergerde zich erg aan de verbouwing, vooral aan het vroegere wilgenpad dat nu vol ligt met rode steentjes. De wilgen staan er nog en ik heb zelf het gevoel dat je even rustig moet afwachten en dan wordt het heus wel weer wat. Alles verandert voortdurend. Het is onzin te denken dat alles altijd hetzelfde kan blijven.

Een eindje verderop bij de Rozenhof ontdekte ik dit gietijzeren hek. Ik had het al eens eerder opgemerkt, maar nooit goed bekeken. Ditmaal een foto gemaakt. Het is een trompettist, zag ik nu. Omringd door golvende muzieknoten. Onderaan twee flessen die de muzikant vast en zeker voortdat hij ging toeteren soldaat heeft gemaakt. En een vreemd soort laddertje dat ik niet kan thuisbrengen.

zaterdag, december 15, 2007

Op het nippertje

Om kwart over tien sta ik met slechts één speelster in het Bibliotheektheater. Ze vertelt me tijdens het wachten op de twee anderen uitgebreid over haar relatieproblemen. Maar waren blijven de andere twee? Er moeten er drie zijn en de voorstelling start om half elf. Met de organisatie overleg ik wat te doen. De volgorde omgooien lijkt het meest voor de hand liggend. Dan maar beginnen met de dansvoorstelling, dan de tweede theatervoorstelling en tenslotte de mijne.

Dan is er plotseling toch een tweede speelster gearriveerd. Ze was thuis flauwgevallen en mocht van haar ouders niet gaan. Na enig geruzie is ze toch gekomen. Dat ze is flauwgevallen is volgens mij geen wonder. Volgens mij heeft ze al drie dagen zo goed als niet gegeten en ik maak me dan ook zorgen over haar. Ondertussen blijkt ook de laatste actrice gearriveerd. Die had zich verslapen. Ze heeft zich in de tram opgemaakt en kan zo het podium op. Zo gebeurt het ook en wonder boven wonder, ze spelen er niet minder om.

Cees van Hoore: Omhels me, wurg me een beetje

Milan is achttien jaar getrouwd als hij Nadja ontmoet. Een er ietwat hoerig en zigeunerachtig uitziende vrouw. Hij gaat vreemd met haar en houdt dat niet geheim voor zijn vrouw. Daardoor loopt zijn huwelijk op de klippen en als Nadja hem na enige tijd verlaat, zijn hele leven ook. Hij gaat ten onder aan de drank en de eenzaamheid. Het is een ietwat treurig boek en lijkt bijna bedoeld als een waarschuwing aan alle mannen om vooral toch niet vreemd te gaan.

Het verhaal wordt onderbroken door jeugdherinneringen die dienen om aan te geven hoe het allemaal zo ver heeft kunnen komen. Ze gaan vooral over het seksuele ontwaken van Milan en hoe dat zich heeft afgespeeld. Voor een man van ongeveer dezelfde leeftijd als de schrijver (hij is ongeveer zes jaar ouder dan ik) zijn deze situaties zeer herkenbaar. Een jeugd in de jaren vijftig, tijdschriften als De Lach.

Minder goed aan het boek is dat de vrouwenfiguren heel vaag geschetst worden, je krijgt nergens een duidelijk beeld van de vrouwen in het leven van Milan en daardoor lijkt het alsof alles heel egocentrisch om de hoofdpersoon draait. De vrouwen zijn slecht en hij is hun willoze en onschuldige slachtoffer. Zijn echtgenote is een gemeen kreng dat hem zijn kinderen afneemt. Nadja is een hoer die het met iedereen doet.

Wat me tenslotte stoort aan het boek is de naam van de hoofdpersoon. Een moderne en modieuze naam die helemaal niet bij de overige figuren in het boek past. Nettie, Thea, Jaap, Joop, Bert, Henk, Anna (zijn vrouw), Max en Daan (zijn kinderen), door dat soort namen wordt hij omringd. Dat Nadja een enigszins exotische naam heeft, dat klopt. Maar dat hijzelf zo'n naam heeft. Dat niet. Naamloos of gewoon Cees was beter geweest.

vrijdag, december 14, 2007

Suzannes in De Melkweg


In 1996 traden de Suzannes eenmalig op ter gelegenheid van de verschijning van het boek Het gejuich was massaal over de geschiedenis van de punk in Nederland. Volgens de presentator voor het eerst in 150.000 jaar. Het eerste nummer was als bijna altijd Listen to my heartbeat.

woensdag, december 12, 2007

Ongelijk

Het voelt vreemd, anders, om als dramadocent een voorstelling te hebben gemaakt. Als regisseur vlieg ik na de voorstelling mijn spelers meestal onmiddellijk om de hals en zoen ik ze om ze te feliciteren met hun prestatie. Als dramadocent kun je moeilijk je leerlingen om de hals vliegen en zoenen. Ik had het er met mijn dochters over en zij voelden het precies aan. Zouden het ook vreemd vinden om door een leraar omhelsd en gezoend te worden. De meiden in mijn voorstellingen noemen me ook meneer of meester en er is duidelijk een meester-leerling verhouding, een ongelijke verhouding die nog eens versterkt wordt door het leeftijdsverschil. Zij zijn rond de twintig, ik over de vijftig.

Als ik, zoals gisteravond bij KRT, bij een amateurgroep aan het regisseren ben, voel ik me een gelijke. Met een andere en leidende rol weliswaar, maar verder een gelijke. Ik weet meer van het stuk dat we gaan doen, ben beter voorbereid dan de spelers, en in die zin is er een soort van meester-leerling-verhouding. Maar als we na de repetitie samen een glas drinken is dat verschil verdwenen. Ook het leeftijdsverschil ontbreekt daar geheel en al. Sommigen zijn jonger, anderen ouder dan ik.

Een nieuwe ervaring.

maandag, december 10, 2007

Gouden Kooi


Optreden van Het Gebroken Oor op huiskamerfeestje Schepenstraat in 2000

Eerste voorstelling

De eerste voorstelling van Verlangen zit er op. Een spannend proces vindt nu zijn conclusie. In drie weken is de voorstelling in elkaar geramd en bijna was-ie er niet gekomen. Toen ik met slechts twee speelsters aan tafel zat dacht ik dat ze zouden zeggen dat ze het op wilden geven en als ze dat hadden gedaan dan had ik ze geen ongelijk gegeven. Gelukkig deden ze dat niet en kwam ook de derde speelster na een ziekte weer terug.

Hier en daar kan de voorstelling nog aan snelheid winnen, maar met de tijd die we beschikbaar hadden sta ik en ik niet alleen versteld van het resultaat. De drie meiden spelen dat de stukken er van af vliegen en waar ik vooral trots op ben is dat ze echt 'samen' spelen en niet los van elkaar. Het is hun eigen voorstelling die ze zelf hebben geschreven en waar ze voor de volle honderd procent achter staan. Nu nog vier voorstellingen voor de leerlingen van het Zadkine, dat wordt nog een echte vuurproef. Vanavond waren er familie, vrienden en kennissen, de medeleerlingen zullen genadelozer zijn. Ik ben benieuwd.

zondag, december 09, 2007

Kleine Koe in Rotown

Al enige tijd geleden schreef ik over de band Little Cow. We zagen een gedeelte van het optreden van deze band uit Budapest in Groningen, tijdens het Noorderzon festival. Aanstekelijke Balkanbeats op een zomerse avond. Sinterklaas was zo vriendelijk om mijn vrouw twee kaartjes te geven voor hun concert in Rotterdam. En ik mocht zomaar mee! Ditmaal is de avond niet bepaald zomers. Het is koud en guur buiten. Het regent niet op de heenweg, maar op de terugweg raken we doorweekt.

Gelukkig mag dat de pret niet drukken. Lag er vorige keer een grote vijver tussen ons en de band, dit keer stonden we er boven op. Een niet geheel uitverkocht Rotown, maar een gezellig druk Rotown raakte al snel in de stemming en iedereen hopste en hupste op de dansvloer. Ik moest diep in mijn geheugen tasten om te herinneren wanneer ik voor het laatst in Rotown was. Bij een beetje een mislukt eigen optreden tijdens de Singer/Songwriterswedstrijd van de Popunie. Jaren geleden, maar nu wil ik vaker naar dit soort gezellige optredens!

zaterdag, december 08, 2007

De Poolse vrouw

Ik ben gefascineerd door haar stem. Op vrijdagmiddag word ik gebeld terwijl ik dramales aan het geven ben. Ze spreekt dus in op mijn voicemail. Na de les luister ik het bericht af. Een vrouw. Ze wil met me spreken over theater. Ik luister naar haar stem en probeer het accent thuis te brengen. Ze spreekt warm en langzaam. Tussen de technische doorloop en de voorstelling in Vlaardingen probeer ik haar terug te bellen. Ze neemt op en zegt dat ze nu geen tijd heeft, dat ze me maandagochtend zal bellen. Ik geef haar het nummer van mijn kantoor. Nog steeds weet ik niet wie ze is en wat ze van me wil. Weer versta ik haar naam niet. Ze wil iets met theater, maar wat?

Op maandagochtend word ik niet gebeld. Ik denk er nog even aan en laat het dan rusten. Zij wil mij spreken, ik haar (nog) niet. Aan het einde van de middag fiets ik naar huis. Mijn derailleur loopt in de spaken van mijn fiets en ik loop snel naar huis. Daar was ik mijn handen en pak ik mijn reservefiets. Als ik de schuur opendoe zie ik dat ik weer gebeld ben. Door dezelfde vrouw. Weer versta ik haar naam niet. Ik luister nogmaals naar haar stem en fiets snel naar het Benthemplein. De vrouwenstem vertelt me dat ze ook al heeft ingesproken op de voicemail van mijn werk, maar dat ze waarschijnlijk te laat heeft gebeld. Ze gaat het later nog eens proberen.

Dan gaat thuis na het eten de telefoon. Dezelfde vrouw. Nu stroomt ze helemaal leeg. Een spraakwaterval wordt over me uitgestort waaruit ik maar weinig concreets op kan maken. Ze heet Sasia, is Pools, is actrice en zoekt mensen die haar kunnen helpen. Ze wil een netwerk opbouwen, zoveel is wel duidelijk. Ze heeft mijn naam gekregen van De Man Die Altijd Het Eenakterfestival Wint (maar dit jaar niet) als iemand die goede voorstellingen maakt. Ik ben gevleid door het compliment maar denk niet dat ik haar kan helpen. Ondertussen praat ze maar door terwijl ik glimlachend en geamuseerd luister. Veel blijft onduidelijk. Hoe oud is ze? Het ene moment denk ik dat ze 26 is, het andere moment hoor ik haar zeggen dat we ongeveer van dezelfde leeftijd zijn. Dat laatste klinkt ook aannemelijker.

Uiteindelijk krijg ik de kans haar te vertellen dat ik regisseur ben van amateurtheaterproducties. Niet bepaald iemand die haar aan werk kan helpen. De mensen betalen om bij mij te spelen. Ze krijgen niet betaald. Toch nodigt ze me uit een keer koffie met haar te drinken. Eventueel plannen uit te wisselen, te bespreken. Ik beloof haar er over na te denken.

De volgende dag is er een mail van haar met allerlei bestanden er aan gekoppeld. Een stuk dat ze gespeeld heeft, dat ze wil spelen, een stuk dat iemand aan het schrijven is. Ook is er een uitgebreid cv, met voorstellingen in Polen en in Nederland, een website met foto's. Een brief met de afwijzing van een theaterstuk. Een link naar een website waarop ze bewegend te zien is. Ik scan de documenten en bekijk de laatste, de website. Een spel voor kinderen/jongeren. Ze speelt een diva op de derde verdieping van gebouw 13. Een rol die bij haar lijkt te passen, voor zover als ik haar nu ken, na dit telefoongesprek. Net als na het telefoontje dat maandagochtend niet kwam, laat ik het rusten.

Foto: De Poolse vrouw, Sasia Deck

NT Gent: Platform

NT Gent herneemt de succesvolle voorstelling Platform. Ik twijfel of ik zal gaan, maar ga uiteindelijk toch naar aanleiding van een telefoongesprek met De Trompettist. Hij belt me over een filmpje van Het Gebroken Oor en ik vraag hem of hij 's avonds iets te doen heeft. Dat is niet het geval dus gaan we samen. Ik heb van de caissière gehoord dat ik slechte plaatsen heb. Achteraan op het eerste balkon. Dat blijkt inderdaad het geval. Op de allerachterste rij, rij zes. Samen met nog drie anderen. Een man alleen en een stel, een prachtige negerin en haar vriend. Tussen de eerste twee rijen van het balkon en onze rij is het nagenoeg leeg. Ook in de zaal zijn nog lege plekken.

Als het donker is sneaken we alle vijf naar beneden en naar voren. De Trompettist en ik lopen de zaal uit, de trap af. Beneden in de foyer staan de koffiedames de koffiekopjes op te ruimen en waarschuwen ons dat de voorstelling al begonnen is en dat we niet meer naar binnen kunnen. We lopen snel door en openen de deur naar de zaal. Daar staan we in het donker. Rechts achter de tribune. We vragen ons af hoe we nu moeten lopen maar ik loop voorop langs de tribune. We komen onderaan de tribune aan, vlakbij het podium. Op rij zes, opnieuw rij zes, zijn aan onze kant nog enkele plaatsen vrij. Stilletjes sluipen we naar boven terwijl een van de spelers, een man in onderbroek, onze richting uitkijkt. We schuiven de rij in, ik excuseer me bij de vrouw naast me en we zien een prachtige, geweldige en heel erg indrukwekkende voorstelling.

Over seks, over dood, over de moderne maatschappij. Over deze spraakmakende voorstelling is veel te lezen op het internet, klik daarvoor op deze link

Foto: Steven van Watermeulen en Els Dottermans als Michel en Valérie.

donderdag, december 06, 2007

Verhaal

Twee vrouwen (Janis en Angelina) ontmoeten elkaar in het cafe. De een, Angelina, is een geslaagde zakenvrouw die hier is om mensen te ontmoeten, daar heeft ze in haar werk geen tijd voor. De ander, Janis, is een hippie die in haar leven nog geen enkele opleiding heeft afgemaakt en komt hier regelmatig. Als de vriendin van Angelina niet komt opdagen loopt ze boos weg en loopt ze tegen Janis op. Beiden vallen op de grond en Janis biedt haar aan iets te drinken aan de bar. Ze vertellen elkaar hun leven en drinken en drinken en drinken. Als ze dronken zijn bekennen ze elkaar dat ze wel eens de ander zouden willen zijn. Wat ze niet weten is dat Gabriella, de bardame, een engel is die hun wensen kan vervullen. Als ze de volgende ochtend na een doorwaakte nacht samen in bed wakker worden zijn ze verwisseld.

Dit is het uitgangspunt van het verhaal dat mijn twee overgebleven speelsters Mojdeh en Dilan in één repetitie van een paar uur bij elkaar hebben weten te verzinnen naar aanleiding van de titel die ik al vrij snel moest bedenken en dus al van te voren vaststond. Hieraan werk ik nu, samen met de teruggekeerde Vicky. Vanmiddag is nog een laatste extra repetitie, maandag aanstaande is 's avonds de eerste voorstelling in het Bibliotheektheater. Daarna volgen nog vier besloten voorstellingen, overdag.

Foto: Butterfly Sunset van Jeri Peier

dinsdag, december 04, 2007

Duizend boeken

Zoals onlangs gemeld heb ik een nieuwe mobiele telefoon. Met radio en, sinds kort, ook een boekenkast. Die is nog niet erg gevuld, maar er kunnen duizend boeken in. Het was even zoeken, maar ik heb een programma gevonden waarmee een tekstbestand in de telefoon gezet kan worden en daarna gelezen. Het heet Tequila Cat en dat is geen poes die schrijft, maar een poes die teksten omzet in een java-applicatie die je in je telefoon kunt laden. Daarna kun je op je scherm het boek lezen dat je hebt omgezet. Het programma onthoudt waar je bent, je kunt zoeken in je boek, je kunt de instelling van je pagina's wijzigen en de tekst in het tempo dat je zelf kiest langzaam voorbij laten scrollen.

Het eerste boek dat ik heb geprobeerd is Nantas van Emile Zola, het enige Nederlandstalige boek van deze schrijver in de bibliotheek van Gutenberg.org. Omgezet neemt dit boek van tweehonderd pagina's ongeveer 212 kb in op de geheugenkaart in mijn telefoon. Dat is een redelijk gemiddelde voor een boek. Madame Bovary is ongeveer 360 kb. Aan boeken van een gemiddelde dikte van ongeveer tweehonderd pagina's kunnen er dus duizend boeken op mijn geheugenkaart van 250 Mb. Als ik een kaart koop van 1 GB kan misschien wel de hele Gutenberg-bibliotheek in mijn mobiel. (Dat is niet waar, de hoeveelheid Engelstalige boeken is twintigduizend. Gelukkig wil ik die vast niet allemaal lezen.)

Die Gutenberg-bibliotheek is trouwens ook bijzonder. Bij het raadplegen van het Nederlandstalige gedeelte (driehonderd boeken) viel me op dat van sommige beroemde schrijvers juist de beroemdste boeken ontbreken. Geen Lof der Zotheid van Erasmus, geen Mei van Gorter, geen Op Hoop van Zegen van Heijermans. Ook het boek Nantas van Zola is niet een van zijn bekendste werken, maar wel het enige dat in de Nederlandstalige bibliotheek te vinden is. Maar gelukkig zijn er nog de Engelstalige en Franstalige bibliotheek. Die heb ik de eerste tijd nog niet uit.

Illustratie: Tequilacat. Volgens diverse blogs het gevolg van het volgende: What happens when you have ... nothing to do; a sharp knife; a large lime; a patient cat; too much tequila, and, it's football season?

zondag, december 02, 2007

Surprise

Vrijdagochtend ging ik voortvarend aan de slag. Tijd voor mijn Sinterklaas-surprise. Weken uitgesteld, zondag wordt het feest bij ons thuis gevierd. Maar alles gaat op rolletjes en aan het einde van de ochtend ben ik een heel eind. Omdat er nog van alles moet drogen en er nog van allerhande andere werken verricht moeten worden, verberg ik de surprise en wend me tot andere bezigheden. Ik schrijf wat gedichten, ga zaterdagochtend als altijd naar de markt, geef op zatermiddag een workshop drama voor de Erasmus Dance Society, kook het eten en ga zaterdagavond verder. Dan valt in een keer de hele surprise in vijf delen uiteen en kan ik opnieuw beginnen. The best surprise is no surprise, zongen The Nits lang geleden. Deze verrassing komt me zeer ongelegen. Opnieuw beginnen. Maar ik doe mijn best en nu, een paar uur voordat het zover is, zoals ik al zei vieren we vandaag Sinterklaas, is de surprise klaar.